Τι διαφοροποιεί τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί ο Τραμπ τους δασμούς, από τον παραδοσιακό τρόπο χρήσης τους στο παρελθόν;

Σε παλιότερους περιόδους προστατευτισμού, κάποιες χώρες επέβαλαν δασμούς στις εισαγωγές προϊόντων προκειμένου να προστατεύσουν την εγχώρια παραγωγή τους. Οι δασμοί αφορούσαν την εισαγωγή συγκεκριμένων προϊόντων από όπου κι αν εισάγονταν, όχι τις εισαγωγές οποιουδήποτε προϊόντος από κάποια χώρα.

Αν η Ελλάδα ας πούμε ήθελε να ενισχύσει την παραγωγή λεμονιών, έβαζε δασμούς στα εισαγώμενα - από οπουδήποτε - λεμόνια και τα καθιστούσε ακριβότερα από τα ελληνικά.

Ο Τραμπ δεν κάνει αυτό. Βάζει δασμούς σε όλα τα ευρωπαϊκά ή καναδικά, ή μεξικανικά ή βιετναμέζικο προϊόντα. Υποτίθεται για να φτιάξει το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών μεταξύ των ΗΠΑ και όλων αυτών των χωρών. Όμως δεν λειτουργεί έτσι το πράγμα, διότι τα προϊόντα που εισάγουν οι ΗΠΑ τα χρειάζονται και δεν τα παράγουν ή δεν επαρκεί η παραγωγή τους για να καλύψουν τις ανάγκες τους. Συνεπώς θα συνεχίσουν να τα εισάγουν και οι Αμερικανοί θα πληρώνουν το κόστος των δασμών που θα εισπράττει το αμερικανικό δημόσιο. Το κόστος για τον αμερικανό παραγωγό θα αυξηθεί σημαντικά, τα αμερικανικά προϊόντα θα χάσουν ανταγωνιστικότητα και ο αμερικανός καταναλωτής θα επιβαρυνθεί πολύ. Παράλληλα από την αύξηση των τιμών όλων των προϊόντων δημιουργείται πληθωρισμός μέσα στις ΗΠΑ και έτσι η FED δυσκολεύεται να μειώσει τα επιτόκια της επιβαρύνοντας τόσο τους Αμερικανούς επιχειρηματίες όσο και τους αμερικανούς καταναλωτές.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η επιβολή δασμών στο χαλκό. Οι ΗΠΑ παράγουν το 40% του χαλκού που χρησιμοποιεί η βιομηχανία τους για την κατασκευή ηλεκτρονικών, για τον κλάδο των κατασκευών και για πλήθος άλλων προϊόντων. Το 60% το εισάγει, κυρίως από τη Χιλή, αλλά και από άλλες χώρες. Τι θα κάνει τώρα; Θα μειώσει την παραγωγή αυτών των προϊόντων ή θα συνεχίσει να εισάγει τον ακριβότερο λόγω δασών χαλκό; μάλλον το δεύτερο, αλλά σε κάθε περίπτωση ο Αμερικανός επιβαρύνεται. Ακόμη κι αν μειώσουν οι ΗΠΑ τη χρήση χαλκού, θα χάσουν από τη μείωση των ρποιόντων που δεν θα κατασκευάζουν πια. Τι θα κάνει η Χιλή αν μειωθούν οι εξαγωγές στις ΗΠΑ; Θα βρουν σταδιακά άλλους αγοραστές που θα καλύψουν την μείωση της παραγωγής των ΗΠΑ παράγοντας εκείνοι αυτά τα προϊόντα που οι αμερικανοί σταματούν να παράγουν.

Όμως εκεί που αποδεικνύεται ευθέως ότι ο Τραμπ χρησιμοποιεί τους δασμούς ώς όπλο πολιτικής πίεσης, είναι η περίπτωση της Ισπανίας και η περίπτωση της Βραζιλίας. Ο Ισπανός Πρωθυπουργός Σάντσεθ, δήλωσε ότι δεν πρόκειται να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της Ισπανίας στο 5% του ΑΕΠ της, αλλά θα τις διατηρήσει στο 2%. Αμέσως ήρθε η απάντηση Τραμπ ότι θα βάλει τιμωρητικού δασμούς στην Ισπανία. Πολιτική πίεση λοιπόν, όχι εμπορική πρακτική.

Στη Βραζιλία, ο Τραμπ έστειλε επιστολή στον Λούλα με την οποία εξηγεί ότι οι δασμοί θα επιβληθούν επειδή δεν συμφωνεί με τον τρόπο που η Βραζιλία αντιμετωπίζει τον ακροδεξιά πρώην πρόεδρό της, Μπολσονάρου, ο οποίος κατηγορείται για απόπειρα πραξικοπήματος. Ξεκάθαρη παρέμβαση στην εσωτερική πολιτική μιας χώρας, μέσω της επιβολής δασμών.

Με λίγα λόγια, όποιος διαφωνεί με τις απόψεις Τραμπ, απειλείται με δασμούς. Ή θα κάνετε ότι σας λέω, ή θα σας βάλω δασμούς. Αυτό λέει ο Τραμπ τελικά.

Όπως έχει φανεί μέχρι σήμερα, η πολιτική αυτή δεν έχει αποτελέσματα. Ή τουλάχιστον δεν έχει αποτελέσματα υπέρ των ΗΠΑ. Μέχρι στιγμής, όλοι χάνουν από τη μείωση του διεθνούς εμπορίου, οι ΗΠΑ περισσότερο. Συνεπώς αυτή η στρατηγική Τραμπ πολύ σύντομα θα φτάσει σε ένα σημείο που θα δημιουργηθεί στον ίδιο πλέον πολιτικό πρόβλημα από τους επιβαρυμένους οικονομικά Αμερικανούς.