Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, απομονωμένος από τη Δύση λόγω της εισβολής στην Ουκρανία, βρίσκει στη Σανγκάη διέξοδο για την ενίσχυση της διεθνούς του παρουσίας. Την ίδια ώρα, ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι ακολουθεί πολυδιάστατη πολιτική: πλησιάζει την Κίνα, αγοράζει ρωσικό πετρέλαιο και κρατά αποστάσεις από τη Δύση, ειδικά μετά την εμπορική πολιτική Τραμπ και τους δασμούς που επέβαλε στα ινδικά προϊόντα.. Το τρίγωνο Ρωσίας-Κίνας-Ινδίας χτίζει εναλλακτικές δομές παγκόσμιας επιρροής, εκτός ελέγχου των ΗΠΑ.

Το ενδεχόμενο απεξάρτησης από το δολάριο στο εμπόριο ενέργειας και ο περιορισμός αγοράς αμερικανικών ομολόγων από ασιατικές χώρες απειλεί τη βάση της αμερικανικής οικονομικής ισχύος. Ενδεχομένως αυτός να είναι ο κύριος παράγοντας που εμποδίζει τον Τραμπ να επιβάλει κυρώσεις στη Μόσχα για τον πόλεμο στην Ουκρανία, καθώς δεν θέλει να «σπρώξει» τον Πούτιν στην «αγκαλιά» του Σι. Παράλληλα, η απροθυμία των ΗΠΑ υπό τον Τραμπ να ηγηθούν διεθνών πρωτοβουλιών υπονομεύει τον ρόλο τους ως παγκόσμιου ηγέτη.

Σε αυτό το πλαίσιο, Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η θερμή συνάντηση Ερντογάν-Πούτιν. Ο Τούρκος πρόεδρος, συνοδευόμενος από τους υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας, προέβαλε την Τουρκία ως γέφυρα Ανατολής και Δύσης και μοναδική νατοϊκή χώρα που συνομιλεί ταυτόχρονα με Ιράν, Ισραήλ και Ρωσία για τη Γάζα και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Η τουρκική ευελιξία προβληματίζει την Αθήνα, καθώς οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επιστρέφουν σε περίοδο έντασης, όπως προκύπτει από τις τελευταίες λεκτικές εντάσεις.

Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη δείχνει κατακερματισμένη. Η γαλλική οικονομία δοκιμάζεται, το Παρίσι αντιμετωπίζει πολιτικό αδιέξοδο και η Ε.Ε. αδυνατεί να χαράξει κοινή γραμμή για το μέλλον της Ουκρανίας. Οι μάχες συνεχίζονται στα ανατολικά, ενώ η κατάσταση στη Γάζα επιδεινώνεται.

Ο κόσμος βαδίζει πλέον προς μια νέα πολυπολική πραγματικότητα, λιγότερο προβλέψιμη και σαφώς πιο ασταθή.