«Κατά τη γνώμη μου, βρισκόμαστε σε ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Ευρώπης, θέλουν να καταστρέψουν τη χώρα μας», ανέφερε χαρακτηριστικά, μιλώντας στην επίσημη ιστοσελίδα του ανώτατου ηγέτη αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.

Τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, Ισραήλ και Ιράν βρέθηκαν σε πολεμική σύγκρουση διάρκειας 12 ημερών, η οποία ξεκίνησε έπειτα από πρωτοφανείς ισραηλινούς βομβαρδισμούς σε στόχους εντός της ιρανικής επικράτειας, με κύρια εστίαση σε πυρηνικές εγκαταστάσεις. Κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης, και οι Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησαν πλήγματα εναντίον ιρανικών εγκαταστάσεων. Ως απάντηση, η Τεχεράνη εξαπέλυσε επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους κατά του Ισραήλ.

Σύμφωνα με τις ιρανικές αρχές, οι ισραηλινές και αμερικανικές επιδρομές είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο περισσότερων από 1.000 ανθρώπων στο Ιράν.

Η σύγκρουση του Ιουνίου έβαλε τέλος στις συνομιλίες που είχαν ξεκινήσει τον Απρίλιο μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης σχετικά με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Παράλληλα, το Ιράν κατηγορεί τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία ότι στα τέλη Σεπτεμβρίου κινήθηκαν προς την κατεύθυνση επαναφοράς των κυρώσεων του ΟΗΕ σε βάρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, εξαιτίας του πυρηνικού της προγράμματος.

«Αυτός ο πόλεμος είναι χειρότερος από αυτόν που εξαπέλυσε εναντίον μας το Ιράκ. Με μια πιο προσεκτική ματιά, είναι πολύ πιο περίπλοκος και δύσκολος», δήλωσε ο Πεζεσκιάν, κάνοντας αναφορά στον ιδιαίτερα αιματηρό πόλεμο Ιράν–Ιράκ (1980–1988), ο οποίος κόστισε τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1980, το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, με τη στήριξη δυτικών δυνάμεων, εξαπέλυσε επίθεση κατά του Ιράν, το οποίο βρισκόταν σε κατάσταση στρατιωτικής αποδυνάμωσης μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979.

Από την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επανενεργοποίησε την αποκαλούμενη πολιτική της «μέγιστης πίεσης» απέναντι στην Τεχεράνη, στρατηγική που είχε εφαρμόσει και κατά την πρώτη του προεδρική θητεία.

Η συγκεκριμένη πολιτική υλοποιείται μέσω της επιβολής πρόσθετων κυρώσεων, με στόχο τον οικονομικό ασφυκτικό περιορισμό του Ιράν και τη δραστική μείωση των εσόδων του από το πετρέλαιο, ιδίως από τις παράνομες πωλήσεις του στη διεθνή αγορά.