Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο στρατιωτικών πληγμάτων κατά του ιρανικού καθεστώτος, επαναλαμβάνοντας πρόσφατα ότι η Ουάσιγκτον θα προχωρήσει σε «πολύ σκληρή δράση» εάν εκτελεστούν συλληφθέντες διαδηλωτές. Παράλληλα, έχει προειδοποιήσει ότι οποιαδήποτε χώρα συνεχίσει εμπορικές συναλλαγές με το Ιράν θα αντιμετωπίσει δασμούς 25%.

Για τη Μόσχα, σύμφωνα με το CNBC, οι εξελίξεις στο Ιράν έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς η Τεχεράνη αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους στρατηγικούς, στρατιωτικούς και οικονομικούς της εταίρους στη Μέση Ανατολή. Το ενδεχόμενο απώλειας ενός ακόμη συμμάχου προκαλεί έντονο προβληματισμό στο Κρεμλίνο, ειδικά μετά τις πρόσφατες ανατροπές στις σχέσεις της Ρωσίας με τη Συρία, τη Βενεζουέλα και περιοχές του Καυκάσου, που έχουν περιορίσει την επιρροή της.

Όπως σημειώνει ο αναλυτής πολιτικού ρίσκου Μαξ Χες, η πιθανή κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος συνιστά για τη Ρωσία πολύ μεγαλύτερο στρατηγικό πλήγμα από προηγούμενες απώλειες συμμάχων, καθώς το Ιράν λειτουργεί ως περιφερειακός «πολλαπλασιαστής ισχύος», προσφέροντας στη Μόσχα πλατφόρμα για τη διεύρυνση της επιρροής της.

Αναλυτές επισημαίνουν ότι, σε αντίθεση με παλαιότερες διαδηλώσεις, η σημερινή κρίση στο Ιράν συνδυάζει έντονη εσωτερική πίεση με αυξανόμενη εξωτερική απομόνωση. Μια ενδεχόμενη πτώση του καθεστώτος θα μπορούσε να προκαλέσει κενό εξουσίας και παρατεταμένη αστάθεια, με σοβαρές επιπτώσεις για την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του Καυκάσου, που συνορεύει άμεσα με τη Ρωσία.

Παρά τη στενή συνεργασία των τελευταίων ετών —ιδίως μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, όταν το Ιράν προμήθευσε τη Μόσχα με επιθετικά drones— τα όρια της συμμαχίας έγιναν εμφανή κατά τις πρόσφατες αεροπορικές επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ σε ιρανικές εγκαταστάσεις. Η Ρωσία κράτησε αποστάσεις, αποφεύγοντας οποιαδήποτε στρατιωτική εμπλοκή.

Σύμφωνα με ειδικούς, η στάση αυτή αποκάλυψε στην Τεχεράνη ότι η ρωσική υποστήριξη δεν είναι άνευ όρων. Η Μόσχα, όπως επισημαίνεται, δεν διαθέτει ούτε τη δυνατότητα ούτε τη βούληση να στηρίξει στρατιωτικά το ιρανικό καθεστώς σε περίπτωση εσωτερικής κατάρρευσης. Αντίθετα, θα επιχειρήσει να προσαρμοστεί, επιδιώκοντας επαφές με οποιαδήποτε νέα ηγεσία προκύψει, ώστε να μη βρεθεί πλήρως εκτός Μέσης Ανατολής.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, πάντως, θα αποτελούσε για τη Ρωσία ένα από τα πιο ανεπιθύμητα σενάρια στη σύγχρονη γεωπολιτική της στρατηγική.