Δεν ξέρω πόσα check points μέτρησα και πόσες σιδερένιες πόρτες ξεκλειδώθηκαν μέχρι να φτάσουμε στο μικρό θεατράκι των ανδρικών Φυλακών Κορυδαλλού. Και πάντα η ίδια ηχητική αντίδραση στα μεταλλικά αντικείμενα να υπενθυμίζει ότι προχωράς πιο βαθιά στις εγκαταστάσεις του σωφρονιστικού καταστήματος. Παρατηρώντας ολοένα και περισσότερες πτέρυγες – ακριβώς όπως αυτές που έχεις δει στις ταινίες: Με μεγάλα κάθετα αίθρια, μπαλκόνια να τα περιβάλλουν και γκρίζες αριθμημένες πόρτες κελιών. Μόνο που εδώ, δεν πρόκειται για ταινία. Κι όλα είναι πραγματικά· αγρίως πραγματικά.
Μια μέρα στο πρώτο εργαστήρι Χορού που διοργανώθηκε ποτέ στο σωφρονιστικό κατάστημα Κορυδαλλού από την Εθνική Λυρική Σκηνή αποκάλυψε πως ο χορός είναι στιγμή ελευθερίας.
