Το πλοίο αναχώρησε από τον Πειραιά με προορισμό τη Σάμο και τα υπόλοιπα νησιά, αλλά λίγες ώρες μετά προσέκρουσε στον ύφαλο Πατέρας, κοντά στην Πάρο, με αποτέλεσμα ταχύτατη βύθιση. Ανάμεσα στα θύματα ήταν οικογένειες, ηλικιωμένοι και επαγγελματίες ταξιδιώτες. Στην τραγωδία προστέθηκε και η θλίψη για τον υπολιμενάρχη Πάρου, Ανθυποπλοίαρχο Δημήτρη Μάλαμα, ο οποίος υπέστη οξύ έμφραγμα την ίδια νύχτα λόγω άγχους και πίεσης κατά τον συντονισμό της διάσωσης.

Η τραγωδία αποκάλυψε σοβαρές παραλείψεις από την εταιρεία Hellas Ferries και οδήγησε σε δικαστικές διαδικασίες. Στις 29 Νοεμβρίου 2000, ο Αντιπρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας, Παντελής Σφηνιάς, αυτοκτόνησε υπό το βάρος της κοινωνικής κατακραυγής. Οι ποινές για τα στελέχη του πληρώματος περιλάμβαναν: ο πλοίαρχος Βασίλης Γιαννακής πρωτόδικα 16 χρόνια φυλάκιση, μειωμένα τελικά σε 5,5 έτη από τον Άρειο Πάγο, ο υποπλοίαρχος Αναστάσιος Ψυχογιός 12 χρόνια και 9 μήνες, ο ύπαρχος Γιώργος Τριαντάφυλλος 5 έτη εξαγοράσιμη, ο Α’ μηχανικός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης περίπου 7,5 έτη και ο ασυρματιστής Δημήτρης Τσούμας 10 μήνες με αναστολή. Ορισμένες ποινές ήταν εξαγοράσιμες.

Πέρα από το ανθρώπινο κόστος των 81 αδικοχαμένων ζωών, το ναυάγιο έχει και περιβαλλοντικές συνέπειες. Το πλοίο παραμένει ακόμη στον βυθό της Πάρου, με υπολείμματα καυσίμων και λιπαντικών να απειλούν το θαλάσσιο οικοσύστημα, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί ως τεχνητό καταφύγιο για ορισμένα είδη. Το γεγονός υπογραμμίζει τη σημασία της διαχείρισης ναυαγίων για την ασφάλεια και την προστασία του περιβάλλοντος.