Όπως ήταν φυσικό, μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό ανορθολογισμού και πόλωσης, όπου δεν υπάρχουν γεγονότα αλλά μόνον αφηγήματα, πέρασαν απαρατήρητες τόσο κάποιες κραυγαλέες ανακολουθίες όσο και μερικές νηφάλιες φωνές που διατυπώνουν ώριμες προτάσεις για τη θεσμική αναδιάταξη του πολιτικού μας συστήματος.

Σταχυολογώ, αρχίζοντας από την πρόσφατη ειδησεογραφία: τις προάλλες ανακοινώθηκε η παραίτηση εκείνων των Γενικών Γραμματέων που σχεδιάζουν να πολιτευθούν στις επόμενες εκλογές. Με δεδομένο ότι, κατά τα θεσμικώς κρατούντα, αυτές θα διεξαχθούν σε 18 μήνες και ότι - θεωρητικώς, λέμε…- αυτοί οι ΓΓ θα μπορούσαν με τις αποφάσεις τους στους τομείς ευθύνης τους να επηρεάσουν υπέρ τους την ψήφο που τότε θα ζητήσουν, η παραίτηση φαίνεται λογική.

Όμως, ένα λεπτό! Με την ίδια ακριβώς λογική και το ίδιο επιχείρημα, δεν θα ήταν δίκαιο να παραιτηθούν των υπουργικών θώκων τους και όσοι Υπουργοί προτίθενται να πολιτευτούν, ανεξάρτητα αν είναι βουλευτές ή όχι; Η υποχρεωτική παραίτηση των ΓΓ φέρνει στην επιφάνεια ένα θεμελιώδες ζήτημα, αυτό της σύγχυσης των εξουσιών. Θα περίμενε κανείς, ενόψει μάλιστα και της επικείμενης αναθεώρησης του Συντάγματος, ζητήματα όπως αυτό να έχουν προβεβλημένη θέση στις συζητήσεις που οφείλει να κάνει το πολιτικό μας σύστημα, αντί να σύρεται σε ανούσιες αντιπαραθέσεις.

Όπως επίσης και μια σειρά από καίριας σημασίας θεσμικά ζητήματα τα οποία νουνεχείς πολιτικοί έχουν καταθέσει, μαζί με τις προτάσεις τους, στο δημόσιο διάλογο, με στόχο την απαλλαγή των δομών του κράτους από την κομματική εξάρτηση. Η μείωση του αριθμού των βουλευτών, η αλλαγή του εκλογικού νόμου με την καθιέρωση στενών περιφερειών, η κατάργηση του σταυρού προτίμησης σε συνδυασμό το ασυμβίβαστο της βουλευτικής ιδιότητας με το υπουργικό αξίωμα, είναι προτάσεις τις οποίες το πολιτικό μας σύστημα πρέπει να συζητήσει ειλικρινά και άμεσα. Όμως, αντ’ αυτού, βλέπουμε τους πολιτικούς μας ταγούς να υπερακοντίζουν αλλήλους, είτε στην a priori αποκήρυξη της όποιας μετεκλογικής συνεργασίας, είτε υπέρ της κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας, ως το απόλυτο εχέγγυο πολιτικής σταθερότητας!

Αντί λοιπόν να αναλώνονται σε ανούσιες, «περί δια γραμμάτου», συζητήσεις οι πολιτικοί μας θα πρέπει να βρουν την εντιμότητα να δεχτούν το πασιφανές: ότι δηλαδή αν συνεχίσουμε έτσι, αν το πολιτικό σύστημα συνεχίσει να απολαμβάνει τον κομματικό του αυτισμό, η επόμενη κρίση δεν θα είναι μακριά. «Και έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης»…