Διαίρει και βασίλευε δηλαδή, αφού θεωρητικά ο Τσίπρας αν κάνει κόμμα θα πάρει κάποιους ψηφοφόρους από το ΠΑΣΟΚ. Συνεπώς ούτε ο Τσίπρας ούτε το ΠΑΣΟΚ θα μπορούν να απειλήσουν την Νέα Δημοκρατία και καθώς οι σχέσεις τους από το πρόσφατο παρελθόν είναι πολύ κακές, δύσκολα θα τα βρουν μεταξύ τους και με τα υπόλοιπα κόμματα του “αριστερού” χώρου για να σχηματίσουν μια κυβέρνηση συνεργασίας, σε περίπτωση που δεν υπάρξει αυτοδυναμία - πράγμα πάρα πολύ πιθανό με βάση τις σημερινές μετρήσεις.

Εκτός όμως από τη στρατηγική της διάσπασης των αντιπάλων, η προτίμηση της Νέας Δημοκρατίας για τον Τσίπρα έναντι του ΠΑΣΟΚ, ίσως έχει και βαθύτερα πολιτικά αίτια.

Η Νέα Δημοκρατία επί Κώστα Καραμανλή είχε βρεθεί πολύ πιο κοντά στο ΣΥΡΙΖΑ από ότι στο ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα επίσης είχε βρεθεί πολύ κοντά με τη Νέα Δημοκρατία και τη δεξιά συνολικά, όταν έγινε κυβέρνηση. Προτίμησε να συνεργαστεί με τον Πάνο Καμμένο αντί με το ΠΑΣΟΚ, έχρισε Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Προκόπη Παυλόπουλο, σε όλη τη διάρκεια της θητείας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ο εχθρός ήταν πάντα το ΠΑΣΟΚ, ενώ η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή ήταν στο απυρόβλητο.
Η σχέση ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ ήταν πάντα πολύ πιο στενή παρά τις ιδεολογικές διαφορές τους, από ότι ήταν η σχέση ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ (ή μάλλον με το λεγόμενο “εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ” διότι μη ξεχνάμε ότι πάρα πολλά στελέχη του ευρύτερου ΠΑΣΟΚ μετακινήθηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ).
Η επιλογή λοιπόν τώρα του Τσίπρα ως αντιπάλου αντί του Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ, είναι μια επιλογή ενδεχομένως με βαθιές πολιτικές ρίζες και όχι απλώς ένα επικοινωνιακό παιχνιδάκι.
Ο Άδωνης Γεωργιάδης μάλιστα, “επισημοποίησε” αυτή την επιλογή προχθές, όταν σε συνέντευξη του είπε ότι ο Τσίπρας είναι το μεγαλύτερο πολιτικό ταλέντο της γενιάς του, σε αντίθεση με τον Ανδρουλάκη, την Κωσνταντοπούλου και τον Φάμελλο, που του είναι λίγο πολύ εντελώς αδιάφοροι.

Μη μας εκπλήσσει λοιπόν αυτή η επιλογή, εντάσσεται στην κοινή προσπάθεια των δυο χώρων, δεξιάς και αριστεράς, να απομονώσουν και να εξαφανίσουν το εκσυγχρονιστικό κέντρο. Διότι το ΠΑΣΟΚ, όπως αποδείχθηκε και από την μακρόχρονη παραμονή του στην εξουσία με διάφορες κυβερνήσεις και παρά τα λάθη του, μπορούσε να συνδυάσει δυο στόχους: Πρώτον οικονομικές μεταρρυθμίσεις που προώθησαν την οικονομική ανάπτυξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και την ευημερία ακόμη και των φτωχότερων στρωμάτων του πληθυσμού, και δεύτερον προοδευτικές κοινωνικές και διοικητικές μεταρρυθμίσεις.
Σε αντίθεση με τη Νέα Δημοκρατία, η οποία είτε κινείται με λαϊκιστικά μέτρα ξεχαρβαλώνοντας την οικονομία (Καραμανλής), είτε θέτει ως προτεραιότητα τη δημοσιονομική διαχείριση, τις ξένες επενδύσεις και την ανάπτυξη των μεγάλων επιχειρήσεων εις βάρος των πολλών μικρότερων και προσπαθεί να εξαγοράσει ψήφους με επιδόματα (Μητσοτάκης).
Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη διαφήμιζε ότι επεδίωκε την κοινωνική ισότητα, αλλά το επεδίωξε ισοπεδώνοντας όλους προς τα κάτω και απαξιώνοντας κάθε “μικροαστική” συνήθεια, όπως την εργασία, την πνευματική καλλιέργεια, τη μόρφωση, την αριστεία κλπ.
Δεν πρέπει λοιπόν να ξενίζει η επιλογή (και κατά συνέπεια η ανάδειξη του σε κορυφαίο πολιτικό παράγοντα) του Τσίπρα ως αντιπάλου από τον Μητσοτάκη, αφού εξυπηρετεί ταυτόχρονα πολλαπλές επιδιώξεις.