Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα είναι η 2η μετά την Ιταλία χώρα της ΕΕ που ασκεί κοινωνική πολιτική κυρίως μέσω επιδομάτων κι όχι με δημιουργία υποδομών ή προσφορά κοινωνικών υπηρεσιών. Το 75,9% (!) των παροχών του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα είναι σε μορφή επιδομάτων.
Με άλλα λόγια, μεταξύ κοινωνικού και πελατειακού κράτους έχουμε διαλέξει πανηγυρικά το δεύτερο. Και φυσικά σε αυτό δεν ευθύνεται μόνο η κυβέρνηση της ΝΔ. Είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα, όπως αρέσκεται να λέει και ο Πρωθυπουργός μας.
Μόνο που παρότι το... ξορκίζει το κακό εδώ και 7 χρόνια το υπηρετεί πιστά και απαρέγκλιτα. Η κυβέρνησή του μάλιστα στο βωμό των επιδομάτων, θυσίασε και την καλή φήμη της χώρας στην ΕΕ με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που για να μην ξεχνιόμαστε αφορά κακοδιαχείριση κονδυλίων της ΕΕ. Παίρναμε δηλαδή λεφτά από την Ευρώπη για να επιδοτούμε αγρότες και τα δίναμε στους ψηφοφόρους μας.
Ενίοτε, όμως, αυτή η μεγάλη εξάρτηση των πολιτών από τα επιδόματα φέρνει και αναταραχές, όπως τώρα στην περίπτωση των αγροτών που ψήφισαν ΝΔ το 2023 για να σιγουρέψουν τις επιδοτήσεις και τελικά έμειναν στον άσο. Πώς σκοπεύει η ΝΔ να λύσει το πρόβλημα; Μα φυσικά μοιράζοντας επιδόματα και επιδοτήσεις. Άλλωστε, αυτό διεκδικεί και η πλειοψηφία των αγροτών που βρίσκονται δικαίως στους δρόμους.
Είναι, όμως, τρομακτικό ότι ακόμα και τώρα που φτάσαμε στο αμήν, κανείς δεν μιλάει για επενδύσεις και μεταρρυθμίσεις στον πρωτογενή τομέα. Ούτε φυσικά για μία πληθώρα πρακτικών προβλημάτων που καταστρέφουν τους αγρότες.
Φανταστείτε, ότι ακόμα και για τους εργάτες γης, που είναι ένα προβεβλημένο πρόβλημα, δεν έχει γίνει το παραμικρό και προφανώς θα έχουμε και πάλι τους επόμενους μήνες σοβαρότατες ελλείψεις για τις σοδειές.
Υπάρχουν, όμως, κι άλλες σημαντικές ανορθογραφίες, που η κυβέρνηση δεν συζητά καν για να διορθώσει:
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Αν κάποιος οικοδόμος ή υπάλληλος ξενοδοχείου στη Σίφνο, θελήσει να κάνει ένα μεροκάματο σε ένα χωράφι, μπορεί να το κάνει αλλά χωρίς ασφαλιστικό όφελος. Θα πληρωθεί μεν με εργόσημο (πρώην ΟΓΑ), αλλά η εργασία του δεν μετράει στην ασφαλιστική του καρτέλα. Εκτός κι αν είναι κατά κύριο επάγγελμα εργάτης γης δηλαδή κάτι εξαιρετικά σπάνιο.
Το ίδιο ισχύει και για έναν ιδιωτικό υπάλληλο στην Αθήνα, που πιθανότατα θελήσει για να ενισχύσει το εισόδημά του να πάει να μαζέψει ελιές. Θα φορολογηθεί, αλλά το ένσημο δεν προσμετράται με του πρώην ΙΚΑ.
Το εργόσημο ΟΓΑ λοιπόν δεν είναι ελκυστικό, εργάτες δεν υπάρχουν κι έτσι η συγκομιδή κάθε χρόνο βρίσκεται στον αέρα. Ενώ όσοι πάνε τελικά να δουλέψουν απλά δεν δηλώνονται γιατί δεν τους συμφέρει.
Ένα ακόμα πρόβλημα με το οποίο ουδείς ασχολείται: Όταν ένας αγρότης καταστρέφεται από αρρώστιες ή καιρικές συνθήκες, αναγκάζεται για να επιβιώσει να αγοράσει πρώτες ύλες. Για παράδειγμα, ένας οινοποιός αγοράζει σταφύλι αν το χωράφι του έχει υποστεί καταστροφές. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, υποχρεούται να αλλάξει ΚΑΔ και από αγρότης να γίνει μεταποιητής και φυσικά χάνει όλα τα προνόμια που είχε ως αγρότης, ενώ στην πραγματικότητα η δουλειά του είναι ίδια. Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν εξαιρέσεις όταν αποδεικνύονται φυσικές καταστροφές;
Ένας τυροκόμος στη Θεσσαλία, αναγκάζεται λόγω ευλογιάς να αγοράσει γάλα για να παράξει τυρί. Είναι δίκαιο να χάνει όλα του τα προνόμια και τις επιδοτήσεις;
Και ένα ακόμα παράδειγμα του πόσο λάθος είναι η αγροτική μας πολιτική που αφορά τους νέους, που θέλουμε (τρομάρα μας) και να επιστρέψουν ή να μείνουν στην επαρχία: Ένας νέος αγρότης επιδοτείται σε ειδικό καθεστώς για ένα διάστημα 10 ετών ή και περισσότερο. Για να λάβει τις επιδοτήσεις, όμως, απαγορεύεται να κάνει οποιαδήποτε άλλη δουλειά. Αν όμως, καταστραφεί από μία φυσική καταστροφή; Δεν μπορεί ούτε να αλλάξει επάγγελμα ούτε να κάνει νόμιμο μεροκάματο σε άλλη εργασία για να βγάλει τα προς το ζην. Η μόνη του επιλογή είναι να καταστραφεί.
