Στο οικονομικό πεδίο, η Γαλλία ζει πάνω από τις δυνατότητές της. Το κόστος δανεισμού αυξάνεται συνεχώς, με το επιτόκιο να αναμένεται να ξεπεράσει ακόμη και εκείνο της Ιταλίας - το υψηλότερο σήμερα στην Ευρωζώνη. Υπενθυμίζεται ότι το Παρίσι επιχειρεί να μειώσει το γιγάντιο δημόσιο χρέος του, το οποίο βρίσκεται στα 113,9% του ΑΕΠ της χώρας, περίπου στα 3,345 τρισ. ευρώ.
Μέτρα λιτότητας και συγκρίσεις με την ελληνική κρίση χρέους
Ο πρωθυπουργός Φρανσουά Μπαϊρού προκάλεσε τριγμούς στη γαλλική πολιτική σκηνή όταν πρότεινε πακέτο περικοπών δαπανών 44 δισ. ευρώ στον προϋπολογισμό του 2026. Η προσαρμογή αυτή δημιουργεί κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις. Παρά τις δυσκολίες, η χώρα εξακολουθεί να είναι σε θέση να εξυπηρετεί τα δάνειά της, σε αντίθεση με την Ελλάδα του 2010, όταν η Ευρωζώνη πιάστηκε απροετοίμαστη. Από τότε έχουν δημιουργηθεί μηχανισμοί στήριξης που μειώνουν τον κίνδυνο αλυσιδωτών αντιδράσεων.
Ωστόσο, οι συγκρίσεις με την ελληνική κρίση άναψαν φωτιές. Αναφορά του υπουργού Οικονομικών σε ενδεχόμενη προσφυγή στο ΔΝΤ προκάλεσε σάλο και ανασκεύασε, ενώ η πρόεδρος της ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ έσπευσε να υπογραμμίσει ότι ένα τέτοιο σενάριο θεωρείται εξαιρετικά απίθανο. Παρά τις διαβεβαιώσεις, ο προβληματισμός για τις επιπτώσεις της γαλλικής κρίσης στην Ευρωζώνη παραμένει έντονος.
Το εύθραυστο πολιτικό σκηνικό και οι επιλογές του Μακρόν
Το πολιτικό σκηνικό εμφανίζεται εξίσου ασταθές. Το παραδοσιακό δικομματικό σύστημα έχει καταρρεύσει, ενώ η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο, όπου δεν υπάρχει κουλτούρα συνεργασίας μεταξύ ακροδεξιάς, κεντροδεξιάς και αριστεράς. Η κυβέρνηση Μπαϊρού, που στηρίζεται σε ετερόκλητες δυνάμεις, δυσκολεύεται να βρει συνεννόηση για τον προϋπολογισμό. Η μεσαία τάξη και τα πιο ευάλωτα κοινωνικά στρώματα εκφράζουν φόβους ότι θα επωμιστούν το μεγαλύτερο βάρος των περικοπών, με αποτέλεσμα να οργανώνονται ήδη κινητοποιήσεις, σε μια «αναβίωση» του κινήματος των κίτρινων γιλέκων.
Σε περίπτωση καταψήφισης, ο Μακρόν έχει τρεις επιλογές: να κρατήσει τον Μπαϊρού ως υπηρεσιακό, να ορίσει νέο πρωθυπουργό ή -λιγότερο πιθανό- να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Παράλληλα επιχειρεί άνοιγμα προς τους Σοσιαλιστές, χωρίς μέχρι στιγμής να βρίσκει ανταπόκριση. Το ενδεχόμενο παραίτησής του θεωρείται αδύνατο, καθώς η θητεία του λήγει το 2027 και ο ίδιος έχει ενεργό ρόλο στις διεθνείς διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.
Η Γαλλία δείχνει να βαδίζει σε μια περίοδο αβεβαιότητας, με την πολιτική και οικονομική κρίση να τροφοδοτούνται αμοιβαία. Σε αντίθεση με την ελληνική εμπειρία, οι θεσμοί της Ευρωζώνης είναι σήμερα πιο προετοιμασμένοι. Ωστόσο, η σταθερότητα της Γαλλίας παραμένει καθοριστική για το μέλλον ολόκληρης της Ένωσης.
