Η προθυμία των ιδιωτικών νοικοκυριών στη Γερμανία να αναλάβουν χρέος αυξάνεται, επίσης, κατά 18%. «Η γερμανική λέξη «Schuld(en)» έχει τόσο οικονομική («χρέος») όσο και ηθική («ενοχή») σημασία στη γερμανική γλώσσα και, ως εκ τούτου, γίνεται αντιληπτή πιο αρνητικά από τον ουδέτερο όρο «δάνειο»», ανέφερε ο ερευνητής του ifo, Mathias Dolls. «Τα αποτελέσματά μας υποδηλώνουν ότι τα διαφορετικά επίπεδα χρέους μεταξύ των χωρών επηρεάζονται εν μέρει από τις σημασιολογικές συνειρμούς στη συγκεκριμένη χώρα».
Τα αποτελέσματα για τη γερμανόφωνη Ελβετία δείχνουν παρόμοιες τάσεις. Η αποδοχή για νέο δημόσιο χρέος αυξάνεται κατά 39% όταν χρησιμοποιείται ο όρος «δάνεια» αντί για «χρέος». «Στη μελέτη, οι συμμετέχοντες παραιτούνταν, επίσης, οικειοθελώς από οικονομικό κέρδος, εάν αυτό συνεπαγόταν την ανάληψη χρέους. Ωστόσο, όταν πρόκειται για τη λήψη δανείου με τους ίδιους όρους, οι συμμετέχοντες ήταν πιο πρόθυμοι να πραγματοποιήσουν μια κερδοφόρα επένδυση που χρηματοδοτείται με δανεισμό», δήλωσε ο Dolls.
Τα αποτελέσματα για τη Σουηδία και την Ολλανδία είναι παρόμοια με αυτά για τη Γερμανία. Και στις δύο αυτές γλώσσες, η λέξη «χρέος» έχει, επίσης, ηθική συνήχηση.
Στις αγγλόφωνες χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα (Αυστραλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ηνωμένες Πολιτείες), δεν παρατηρείται σημαντική επίδραση από τη διαφορά των όρων «δάνεια» και «χρέος». «Στα αγγλικά, υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των όρων «ενοχή» και «χρέος». Ενώ ο ένας έχει ηθική χροιά, ο άλλος είναι ουδέτερος από άποψη αξίας και ουσιαστικά συνώνυμος με την πίστωση», λέει ο ερευνητής του ifo, Andreas Peichl.
Τα ευρήματα υποδηλώνουν, επίσης, ότι οι Γερμανοί πολιτικοί τείνουν να χρησιμοποιούν συνειδητά την ηθική χροιά («ενοχή») που συνδέεται με τη λέξη «Schuld(en)» στις κοινοβουλευτικές συζητήσεις για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στο δημόσιο χρέος. «Όταν οι βουλευτές αντιτίθενται στο δημόσιο χρέος στις συζητήσεις, συχνά χρησιμοποιούν όρους που έχουν ηθική χροιά και περιέχουν τον όρο «Schuld». Όταν όμως προβάλλουν επιχειρήματα υπέρ της αύξησης του δημόσιου χρέους, τείνουν να χρησιμοποιούν ουδέτερους όρους όπως «Kredite»», λέει η Lisa Windsteiger, επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ.
Η μελέτη συνδυάζει τρεις έρευνες νοικοκυριών σε επτά συνολικά χώρες (Γερμανία, Ολλανδία, Σουηδία, Ελβετία, Αυστραλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες). Η μελέτη εξετάζει, επίσης, τη χρήση της γλώσσας στις συζητήσεις του γερμανικού Bundestag μεταξύ 1990 και 2025.
