Οι διαδηλωτές κατήγγειλαν τη διαφθορά και την επένδυση τεράστιων ποσών σε διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις, όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA 2030, ενώ παράλληλα παρατηρούνται σοβαρές ελλείψεις στην υγεία και την εκπαίδευση. Σύνθημα που κυριάρχησε ήταν: «Γήπεδα υπάρχουν, αλλά πού είναι τα νοσοκομεία;». Το Μαρόκο κατασκευάζει τουλάχιστον τρία νέα στάδια και ανακαινίζει έξι άλλα, ενώ θα φιλοξενήσει αργότερα και το Κύπελλο Εθνών Αφρικής.
Η αστυνομία διέλυσε διαδηλώσεις σε πόλεις όπως το Ραμπάτ και το Μαρακές, ενώ πραγματοποιήθηκαν συλλήψεις στην Καζαμπλάνκα. Σύμφωνα με τη Μαροκινή Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δεκάδες συνελήφθησαν και κάποιοι ξυλοκοπήθηκαν, κάτι που «επιβεβαιώνει την καταστολή της ελευθερίας έκφρασης».
Γενιά Ζ και ψηφιακή οργάνωση
Σε αντίθεση με τις παλαιότερες διαδηλώσεις που καθοδηγούνταν από κόμματα ή συνδικάτα, το νέο κίνημα οργανώθηκε κυρίως μέσω κοινωνικών δικτύων όπως TikTok και Discord. Οι ομάδες “Gen Z 212” και “Morocco Youth Voices” κάλεσαν σε «ειρηνικές και πολιτισμένες διαδηλώσεις», ενώ αρκετοί συμμετέχοντες ζητούν βαθύτερες αλλαγές στο σύστημα.
Ο Γιουσέφ, 27χρονος μηχανικός στην Καζαμπλάνκα, δήλωσε: «Δεν θέλω μόνο μεταρρυθμίσεις στην υγεία και την εκπαίδευση, θέλω συνολική αλλαγή του συστήματος. Θέλω καλύτερους μισθούς, καλύτερες δουλειές, χαμηλότερες τιμές και καλύτερη ζωή». Η Γενιά Ζ (1995–2010), το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού, αποτελεί τη βασική κινητήρια δύναμη των κινητοποιήσεων, εμπνευσμένη από νεανικές διαδηλώσεις σε χώρες όπως το Νεπάλ.
Το σύστημα υγείας στο επίκεντρο της οργής
Οι διαδηλώσεις επικεντρώθηκαν σε υποβαθμισμένα νοσοκομεία και δημόσιες υπηρεσίες υγείας. Αξιωματούχοι της κυβέρνησης αρνούνται ότι δίνουν προτεραιότητα στις αθλητικές διοργανώσεις και επισημαίνουν τις «σημαντικές επιτυχίες» στον τομέα της υγείας, με τον πρωθυπουργό Αζίζ Ακαννούς να δηλώνει ότι χτίζονται νοσοκομεία σε όλες τις περιοχές.
Μετά τις διαδηλώσεις, ο υπουργός Υγείας Αμίν Ταχράουι απέλυσε τον διευθυντή του νοσοκομείου της Αγκαντίρ και άλλους περιφερειακούς αξιωματούχους υγείας. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (2023), το Μαρόκο διαθέτει μόλις 7,7 γιατρούς ανά 10.000 κατοίκους, ενώ σε περιοχές όπως η Αγκαντίρ η αναλογία πέφτει στους 4,4 γιατρούς, σημαντικά κάτω από τη σύσταση του ΠΟΥ που προτείνει 25 ανά 10.000.
Η οργή των νέων Μαροκινών αναδεικνύει τόσο τις κοινωνικές ανισότητες όσο και τις ελλείψεις στο σύστημα υγείας, καθιστώντας σαφές ότι οι προτεραιότητες της κυβέρνησης βρίσκονται στο επίκεντρο της δημόσιας διαμαρτυρίας.
