Σύμφωνα με το CNBC, το κόμμα του Κιρ Στάρμερ βλέπει τη στήριξή του να κατακερματίζεται από δύο διαφορετικές κατευθύνσεις. Από τη μία πλευρά, νεότεροι και φιλοευρωπαίοι ψηφοφόροι, κυρίως στο Λονδίνο και στις πανεπιστημιουπόλεις, στράφηκαν προς τους Πράσινους, ζητώντας στενότερη σχέση με την Ευρώπη. Από την άλλη, μεγάλα τμήματα της παραδοσιακής εργατικής τάξης στη βόρεια Αγγλία, τη Σκωτία και την Ουαλία εγκατέλειψαν τους Εργατικούς υπέρ του Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ, εκφράζοντας δυσαρέσκεια απέναντι στις ελίτ και τη μετανάστευση.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Στάρμερ επιχειρεί μια προσεκτική επαναπροσέγγιση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στη σύνοδο κορυφής του Ιουλίου αναμένεται να προωθήσει συμφωνίες για τη διευκόλυνση του εμπορίου, τη συνεργασία στην ενέργεια και την πιθανή επιστροφή της Βρετανίας στο πρόγραμμα Erasmus. Ωστόσο, αποφεύγει συστηματικά οποιαδήποτε αναφορά σε επανένταξη στην ενιαία αγορά ή στην τελωνειακή ένωση, γνωρίζοντας ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να προκαλέσει πολιτική θύελλα.

Η στρατηγική αυτή, γνωστή ως «δυναμική ευθυγράμμιση», επιχειρεί να διατηρήσει οικονομικά οφέλη χωρίς πλήρη πολιτική επιστροφή στην Ε.Ε. Όμως εγκυμονεί κινδύνους: οι υποστηρικτές του Brexit καταγγέλλουν ότι η χώρα επιστρέφει σταδιακά στην επιρροή των Βρυξελλών, ενώ οι πιο φιλοευρωπαϊκοί ψηφοφόροι θεωρούν τις κινήσεις ανεπαρκείς.

Ο Στάρμερ βρίσκεται έτσι παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο αντίθετα εκλογικά ακροατήρια. Και όσο πλησιάζει η επέτειος των δέκα χρόνων από το Brexit, γίνεται ολοένα πιο σαφές ότι η Βρετανία δεν έχει ακόμη ξεπεράσει το μεγαλύτερο πολιτικό της ρήγμα των τελευταίων δεκαετιών.