Ο κ. Μπερεζόφσκι δημιούργησε την τεράστια περιουσία του, στήνοντας παράλληλα μία αυτοκρατορία Μαζικών Μέσων Επικοινωνίας, επί προεδρίας Μπόρις Γέλτσιν, όταν στη Ρωσία επικρατούσε κατάσταση «άγριας Δύσης» και όποιος μπορούσε βουτούσε ό,τι και όσα μπορούσε από την κρατική περιουσία. Καταδιώχτηκε από τον κ. Πούτιν και τα τελευταία πέντε χρόνια ζει στην Αγγλία, όπου του δόθηκε πολιτικό άσυλο. Τις απίστευτες δηλώσεις του τις έκανε χθες, την ίδια ήμερα που η Ρωσία ανακοίνωνε τη σύλληψη με την κατηγορία της κατασκοπείας τεσσάρων βρετανών με διπλωματικό διαβατήριο. Ενας από τους συλληφθέντες ασχολιόταν με μη κυβερνητικές οργανώσεις, που όπως είναι γνωστό, ο κ. Πούτιν έχει «στη μπούκα του κανονιού», μετά την δραστηριοποίηση και ανάμειξή τους στην «πορτοκαλί» επανάσταση της Ουκρανίας. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο κ. Μπερεζόφσκι δήλωσε ότι «τους τελευταίους 18 μήνες προετοιμάζουμε μία βίαιη κατάληψη της εξουσίας στη Ρωσία» για να αποκατασταθεί η λειτουργία του Συντάγματος, αλλά το σενάριο θα είναι διαφορετικό από εκείνο της «πορτοκαλί» επανάστασης στην Ουκρανία, όπου έχει παραδεχθεί ότι διέθεσε 21 εκατομμύρια δολάρια σε οργανώσεις προσκείμενες στον σημερινό πρόεδρο της χώρας Βίκτορ Γιούσενκο. Που σημαίνει ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατάληψη της εξουσίας από τον κ. Γιούσενκο, ο οποίος είχε κάνει σημαία την καταπολέμηση της διαφθοράς, αλλά η πρώτη κυβέρνηση που σχηματίστηκε επί δικής του προεδρίας κατέρρευσε ακριβώς λόγω διαφθοράς… Όπως είναι γνωστό, οι σχέσεις Ρωσία-Ουκρανίας είναι τεταμένες και γύρω από την Ουκρανία γίνεται ένας αγώνας επιρροής μεταξύ Μόσχας από τη μία πλευρά και ΗΠΑ-Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, από την άλλη. Ο λαός της Ουκρανίας είναι διαιρεμένος μεταξύ των ρωσόφιλων που στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι ορθόδοξοι και των δυτικόφιλων, που στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι καθολικοί και ουνίτες και αρκετοί από αυτούς είναι πολωνικής καταγωγής. Η Ρωσία θέλει την Ουκρανία να ανήκει στη σφαίρα επιρροής της για διάφορους λόγους. Γιατί συνορεύει με τη Ρωσία και επομένως για λόγους ασφαλείας, γιατί ένα πολύ σημαντικό ποσοστό των κατοίκων της είναι και δηλώνουν ρώσοι και γιατί με ειδική συμφωνία ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας έχει βάσεις σε ουκρανικά λιμάνια της Κριμαίας, που ο Χρουστσώφ, ως ουκρανός, παραχώρησε στην Ουκρανία σε μία εσωτερική αλλαγή συνόρων επί Σοβιετικής ΄Ενωσης. Η «πορτοκαλί» επανάσταση της Ουκρανίας πήρε σαφείς αντιρωσικές διαστάσεις, με την αμέριστη συμπαράσταση του διεθνούς τύπου, ενώ ενεργό ρόλο έπαιξαν μεταξύ άλλων, καθολικές οργανώσεις, δηλαδή Βατικανό και Πολωνία, μη κυβερνητικές οργανώσεις και διάφοροι άλλοι παράγοντες και υπηρεσίες. Το Κρεμλίνο εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του, έκανε και αυτό τις επεμβάσεις του, αλλά τελικά έχασε τη μάχη. Ο κ. Πούτιν όμως έγινε κυριολεκτικά θηρίο όταν ο κ. Γιούσενκο συναντήθηκε με στελέχη της CIA και συζήτησε την εγκατάσταση βάσεων παρακολούθησης των ΗΠΑ στη χώρα του, έτσι με πρώτη ευκαιρία ζήτησε από την αντιρωσική ουκρανική κυβέρνηση να πληρώνει με διεθνείς τιμές το φυσικό αέριο που παίρνει από τη Ρωσία. Η κρίση που δημιουργήθηκε δεν οδήγησε σε ακραίες καταστάσεις γιατί τα δύο μέρη έφθασαν σε μία περίπλοκη συμφωνία που ενδεχομένως να κρύβει την πραγματικότητα για να μη φανεί ότι κάποιο υποχώρησε. Ωστόσο, μία πρόταση μομφής κατά της ουκρανικής κυβέρνησης υπερψηφίστηκε, αλλά ο κ. Γιούσενκο επέδειξε ψυχραιμία και δεν επέτρεψε την ανατροπή της. Στο μεταξύ όμως και μέχρι να επέλθει συμφωνία, κάποιες χώρες της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης ένοιωσαν την έλλειψη του ρωσικού φυσικού αερίου, είτε επειδή η Γκαζπρόμ περιόρισε τις ποσότητες που διοχέτευε, είτε επειδή οι ουκρανοί έπαιρναν περισσότερο αέριο από τον αγωγό που το διοχέτευε μέσω της χώρας τους στην Ευρώπη. Και μάλλον συνέβαινε το δεύτερο. Με αυτή την αφορμή δημιουργήθηκε θέμα, κατά πόσον η Ευρώπη πρέπει να εξαρτάται τόσο πολύ ενεργειακά από τη Ρωσία, ή θα πρέπει να επιζητήσει και άλλες πηγές, είτε από τη Μέση Ανατολή προφανώς, που τα κοιτάσματά και η παροχή ελέγχονται κυρίως από δυτικές εταιρίες, είτε από τη Βόρεια Αφρική, πέρα φυσικά από την ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών. Τον «κώδωνα του κινδύνου»