Η νέα του κατεύθυνση πιστοποιείται από το «Ονειρόδραμα» του 1901, όπου αποπειράται να αποτυπώσει την «ασύνδετη αλλά λογική μορφή του ονείρου».
Τριάντα χρόνια μετά το πρώτο του έργο – κι αφού έχει παραδώσει το υπαρξιακά περιπετειώδες «Προς Δαμασκόν» – ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ κάνει σαφή την αποστασιοποίηση του από κάθε είδος νατουραλιστικής θεατρικής γραφής· μολονότι ήταν ο ίδιος ένας από τους κραταιούς διαμορφωτές του.
