Γεννημένος το 1947 στην Αθήνα, γιος του σκηνοθέτη Γρηγόρη Γρηγορίου και της ποιήτριας Μαρίας Παπαλεονάρδου, ο Γρηγορίου ανέπτυξε ένα προσωπικό μουσικό ιδίωμα που δεν υπάκουε σε σχολές ή τάσεις, μόνο στην αλήθεια του ήχου. Αυτοδίδακτος κατά μεγάλο μέρος, σπούδασε αρχιτεκτονική και φιλοσοφία στο ΕΜΠ, κινούμενος με αφοπλιστική ελευθερία ανάμεσα στην τέχνη και τη σκέψη.

Ξεκινώντας τη συνθετική του πορεία στις αρχές της δεκαετίας του ’70, αφομοίωσε τα ευρωπαϊκά πρωτοποριακά ρεύματα, χωρίς ποτέ να περιοριστεί από αυτά. Με έργα όπως το «Ανεπιστρεπτεί» (1975), το «Farewell to the Sea» (1982), το «Σελεφαΐς» (1988) και το «Regression» (1984) που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο, δημιούργησε μια νέα διάσταση στη σχέση ήχου, φιλοσοφίας και βιώματος. Παράλληλα, δεν εγκατέλειψε το τραγούδι, όπως φαίνεται στους κύκλους του «Ανεπίδοτα γράμματα» και «Η αγάπη είναι φόβος».

Ως στοχαστής της μουσικής παιδείας, εργάστηκε για χρόνια στο Τρίτο Πρόγραμμα και στην ΕΡΤ, δημιουργώντας εκπομπές που έφεραν τη σύγχρονη μουσική στο ελληνικό κοινό. Ίδρυσε την Εταιρεία Μουσικής και Θεάματος, με σεμινάρια, συναυλίες και εκπαιδευτικά προγράμματα, ενώ συνέγραψε θεωρητικά κείμενα και μετέφρασε σημαντικές μουσικολογικές μελέτες. Το δίτομο έργο του «Μουσική για παιδιά και έξυπνους μεγάλους» θεωρείται πρότυπο μουσικής παιδείας στην Ελλάδα.

Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της δημιουργικής του πορείας υπήρξε το ορατόριο «Σκοτεινή Πράξη», βασισμένο στο ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη, που φώτιζε το σκοτάδι με λυρισμό και ανθρωπιά. Ιδιαίτερη θέση κατέχει, επίσης, η μελοποίηση του ποιητικού κύκλου «Ανεπίδοτα Γράμματα» του Άρη Αλεξάνδρου, σε ερμηνεία Αφροδίτης Μάνου και Σάκη Μπουλά, όπου η λιτή ενορχήστρωση και η συναισθηματική φόρτιση αποτυπώνουν το δραματικό και υπαρξιακό παλμό του ποιητή.

Στο συγγραφικό και μεταφραστικό του έργο αποτυπώνεται η προσήλωσή του στη μουσική ως πράξη κατανόησης και επικοινωνίας. Έχει εκδώσει το δίτομο «Μουσική για παιδιά και έξυπνους μεγάλους» και μετέφρασε στα ελληνικά έργα όπως την «Μουσική Ποιητική» του Ίγκορ Στραβίνσκι, τη «Μουσική και Φαντασία» του Άαρον Κόπλαντ, «Η έκφραση της ανθρώπινης μουσικότητας» του Τζον Μπλάκινγκ, «Μουσική – Κοινωνία – Εκπαίδευση» του Κρίστοφερ Σμωλ και «Η ιστορία της ορχήστρας» του Πίτερ Μπέκερ.

Ο Μιχάλης Γρηγορίου αφήνει πίσω του ένα έργο βαθιά συγκινητικό, διαχρονικό και μοναδικό, που ενώνει τη λόγια παράδοση με τη λαϊκή συγκίνηση και φωτίζει το διάλογο ανάμεσα στη μουσική, τη σκέψη και την ψυχή του ανθρώπου.