Ζούμε στην εποχή του απόλυτου political correct, όπου η λέξη «πειθαρχία» θεωρείται αναχρονισμός και η λέξη «όριο» μοιάζει με έγκλημα κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έχουμε δημιουργήσει μια γενιά «άθικτων» παιδιών, οχυρωμένων πίσω από την υπερπροστασία γονέων που βλέπουν στο πρόσωπο του δασκάλου όχι έναν λειτουργό, αλλά έναν ενοχλητικό εχθρό που τολμά να χαλάσει το αφήγημα του «τέλειου παιδιού» τους. Αν τολμήσεις να επιβάλεις μια ποινή, είσαι «αυταρχικός». Αν ζητήσεις σεβασμό, είσαι «παρωχημένος». Αν προσπαθήσεις να διδάξεις ήθος, κινδυνεύεις με μήνυση.
Και μέσα σε αυτό το τοξικό περιβάλλον, ο εκπαιδευτικός στέκεται ανυπεράσπιστος. Από ποιον να περιμένει στήριξη; Από τη Διεύθυνση του σχολείου που συχνά νίπτει τας χείρας της για να μην «κακοκαρδίσει» τους γονείς ή για να μη «χαλάσει το όνομα» του ιδρύματος; Από το Υπουργείο που τους αντιμετωπίζει ως αριθμούς σε Excel και τους φορτώνει με γραφειοκρατία, αγνοώντας την ψυχολογική τρομοκρατία που υφίστανται καθημερινά στις αίθουσες; Ή μήπως από την κοινωνία, που τους έχει μετατρέψει σε σάκο του μποξ για κάθε αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος;
Διαβάστε τη συνέχεια στο mamamia.gr
