Αυτή είναι η τιμή που έχει βάλει η NJ Transit για ένα πήγαινε-έλα στις αποβάθρες της αυτό το καλοκαίρι για το επερχόμενο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό event.
Όπως μας ενημερώνει η Wall Street Journal, αυτή η συνηθισμένη διαδρομή, που περνά κάτω από τον Χάντσον και συνοδεύεται από μια «δωρεάν» μυρωδιά μπαγιάτικης μπύρας και ιδρώτα, συνήθως κοστίζει περίπου 13 δολάρια αν πας να δεις τον Springsteen ή τους Giants ή τους Jets να χάνουν.
Για το Μουντιάλ, θα κοστίζει 137 δολάρια παραπάνω.
Οι «άρχοντες» των μεταφορών δεν σκέφτηκαν μόνοι τους αυτή την απαίσια ιδέα. Απλώς ακολουθούν το παράδειγμα της FIFA, που μετατρέπει αυτή τη διοργάνωση τριών χωρών σε μια επική, αμερικανικού τύπου λεηλασία.
Εδώ και μήνες βομβαρδιζόμαστε με ιστορίες για εισιτήρια στις τελευταίες σειρές με τετραψήφιες τιμές και «premium» θέσεις που κοστίζουν περισσότερο από διακοπές στο Nantucket. Χάρη στη δυναμική τιμολόγηση, τη νόμιμη δευτερογενή αγορά και τώρα αυτά τα εκτοξευμένα κόστη μεταφοράς την ημέρα των αγώνων, το κόστος μιας εμπειρίας Μουντιάλ ανεβαίνει από το «δεν μπορεί να μιλάς σοβαρά» στο «καλύτερα να πάω την οικογένεια στα Γκαλαπάγκος».
Αυτό έχει προκαλέσει χιονοστιβάδα αρνητικής δημοσιότητας, κι όμως η FIFA συνεχίζει ακάθεκτη. Ο επικεφαλής του ποδοσφαίρου, Τζιάνι Ινφαντίνο, υπερασπίζεται τη στρατηγική τιμών ως αντανάκλαση της αγοράς και κρίσιμη πηγή εσόδων που διανέμονται στις ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες.
«Όλα τα έσοδα που δημιουργούμε, τα επενδύουμε στην οργάνωση του αθλήματος, σε 211 χώρες σε όλο τον κόσμο», δήλωσε την περασμένη εβδομάδα.
Η υπέρβαση ορίων είναι το τυπικό «παιχνίδι» της FIFA. Κάθε Μουντιάλ συνοδεύεται από κάποια οργή πριν την έναρξη. Το διοικητικό όργανο του ποδοσφαίρου δέχεται τα πυρά, ποντάροντας ότι μόλις αρχίσουν οι αγώνες και ξεσπάσει η διεθνής φρενίτιδα, η οργή θα κοπάσει. Και λογικά αυτό θα συμβεί, όπως έγινε και στο Μουντιάλ του Κατάρ που επίσης είχε προκαλέσει αντιδράσεις πριν ξεκινήσει.
Όταν η μπάλα αρχίσει να κυλά, όμως, όλα ξεχνιούνται και η WSJ γράφει:
Μην περιμένετε από έναν αθλητικογράφο της Wall Street Journal να καταδικάσει τον καπιταλισμό, αλλά το Μουντιάλ ανθεί επειδή το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα του λαού—παίζεται παντού, με χαμηλά εμπόδια εισόδου. Πολλοί από τους μεγαλύτερους αστέρες του προέρχονται από ταπεινά υπόβαθρα. Αυτές οι διοργανώσεις είναι τεράστιες ευκαιρίες για να αναπτυχθεί το άθλημα και να καλλιεργηθούν νέοι και νεαροί φίλαθλοι.
Αντί γι’ αυτό, η FIFA ζητά 6.050 δολάρια για είσοδο στο “pitchside lounge” στον αγώνα έναρξης των ΗΠΑ στις 12 Ιουνίου απέναντι στην Παραγουάη. Αν έχετε περισσότερα χρήματα, υπάρχει και ένα «πολυτελές» πακέτο Visa/Costco των 39.100 δολαρίων για δύο αγώνες, που περιλαμβάνει και θέσεις για τον τελικό της 19ης Ιουλίου.
Και δεν έχω καν φτάσει στα επιπλέον κόστη για τους φιλάθλους που ταξιδεύουν σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό—πτήσεις με τετραψήφια τιμή, ακριβά ξενοδοχεία και έξοδα μετακίνησης την ημέρα των αγώνων. Η Βοστώνη προσφέρει την ψυχοφθόρα επιλογή ανάμεσα σε τρένο 80 δολαρίων ή λεωφορείο 95 δολαρίων. (Κι όμως: φθηνό σε σύγκριση με το Νιου Τζέρσεϊ!)
Τίποτα από αυτά δεν είναι ιδιαίτερα σοκαριστικό. Η FIFA απλώς δανείζεται από τους καλύτερους σε αυτό. Η αγορά αθλητικών εισιτηρίων στις ΗΠΑ είναι εδώ και καιρό αλαζονική και παράλογη. Λίγκες και ομάδες συμμορφώνονται, συχνά σε «πληρωμένη συνεργασία» με μεταπωλητές. Ομάδες που ζητούν δημόσιο χρήμα για γήπεδα δεν έχουν κανένα πρόβλημα να «γδέρνουν» το ίδιο κοινό για μέτριες θέσεις, χοτ ντογκ και μπύρες.
Μια προειδοποίηση: ένα ακριβό αθλητικό γεγονός είναι συνήθως και πιο άτονο. Όταν αποκλείεται ο φανατικός φίλαθλος λόγω τιμής, η ατμόσφαιρα γίνεται πιο ήσυχη—είτε πρόκειται για Super Bowl, Final Four ή τελικό τένις. Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έχει ζήσει επίσης αυτή την πραγματικότητα, με τους πιο παθιασμένους οπαδούς να εκτοπίζονται από πιο «εύπορους» αλλά λιγότερο εκδηλωτικούς θεατές.
Και να προσθέσω: δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι το προϊόν θα είναι καλό! Ένα σπουδαίο παιχνίδι Μουντιάλ είναι μοναδικό, αλλά αυτό είναι ένα πρόσφατα διευρυμένο Μουντιάλ, από 32 σε 48 ομάδες—μια μεγάλη αλλαγή που πιθανότατα θα αυξήσει τον αριθμό των βαρετών αγώνων.
Ο Ινφαντίνο έχει συγκρίνει αυτό το Μουντιάλ με τη διοργάνωση 104 Super Bowl μέσα σε έναν μήνα. Θα υπάρξουν σίγουρα μερικά «Super Bowl». Θα υπάρξουν όμως και αγώνες που θα σέρνονται σαν φιλικό προετοιμασίας.
Ο Πίτερ Μουρ, πρώην CEO της Liverpool FC και άνθρωπος του ποδοσφαίρου μια ζωή, δίνει μια θορυβώδη μάχη στα social media ενάντια στην έκρηξη τιμών του Μουντιάλ. (Αυτός μου ανέφερε και το πολυτελές πακέτο Visa/Costco.)
«Αν ο μέσος φίλαθλος δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά να βρίσκεται στο γήπεδο, τότε το ερώτημα είναι: “Για ποιον είναι αυτό το Μουντιάλ;”» αναρωτιέται ο Μουρ.
Φοβάμαι πως ήδη ξέρουμε την απάντηση.
Είναι για τους ανθρώπους που είναι στριμωγμένοι σε ένα τρένο των 150 δολαρίων.
