Αυτό δήλωσε ο Γιούργκεν Κλοπ στο MagentaSport, ο οποίος ενδέχεται να διαδεχθεί τον Γιούλιαν Νάγκελσμαν στον πάγκο της Εθνικής Γερμανίας μετά από μια απογοητευτική παρουσία στο Μουντιάλ που διεξάγεται σε ΗΠΑ, Μεξικό και Καναδά. Η Nationalmannschaft έχασε με κάτω τα χέρια από την Εθνική Παραγουάης στα πέναλτι στη φάση των «32» τα ξημερώματα της Τρίτης (30/6), με το μικρό κράτος της Λατινικής Αμερικής να πανηγυρίζει έξαλλα – και δικαιολογημένα – τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία του.
Ο αποκλεισμός αυτός επιβεβαιώνει ότι το γερμανικό ποδόσφαιρο εξακολουθεί να αναζητά τον εαυτό του μετά τους αποκλεισμούς από τη φάση των ομίλων στα Μουντιάλ του 2018 και του 2022.
Μια ομάδα φόβητρο
Μέχρι τότε, η Εθνική Γερμανίας ήταν χωρίς αμφιβολία ένα φόβητρο, μια ποδοσφαιρική υπερδύναμη. Τα κοντέρ της γράφουν τέσσερις τίτλους (όσους και η Ιταλία και έναν λιγότερο από τη Βραζιλία), οκτώ συμμετοχές σε τελικούς και 13 συμμετοχές σε ημιτελικούς. Ακόμη και σε χρονιές με ομάδες χαμηλότερης δυναμικής κατάφερνε να σημειώσει αξιόλογες πορείες, όπως το 2002, όπου μια σχετικά μέτρια Γερμανία κατάφερε με μπροστάρη τον Όλιβερ Καν να φτάσει στον τελικό, όπου υπέκυψε στη Βραζιλία των Ρονάλντο και Ριβάλντο, ή το 2006, όταν έφτασε στην τρίτη θέση.
Οι κατακτήσεις των τροπαίων της είχαν συχνά και ένα στοιχείο... έπους. Δύο Μουντιάλ τα κατέκτησε από τη θέση του αουτσάιντερ. Το 1954, στο Θαύμα της Βέρνης, γύρισε το ματς από 0-2 σε 3-2 απέναντι στη μεγάλη Ουγγαρία του Πούσκας, από την οποία είχε ηττηθεί στους ομίλους με 8-3. Ήταν το πρώτο Μουντιάλ στο οποίο συμμετείχε η Γερμανία μετά τις ναζιστικές θηριωδίες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1974, στον τελικό του Μονάχου, με μπροστάρη τον Μπεκενμπάουερ, στέρησε από την Ολλανδία του Κρόιφ τον τίτλο. Η ενοποιημένη Γερμανία πήρε εκδίκηση το 1990 από την Αργεντινή του Μαραντόνα για τον χαμένο τελικό του 1986 (τότε ως Δυτική Γερμανία). Το 2014 επικράτησε της Αργεντινής του Μέσι, αν και στη μνήμη των περισσοτέρων έμεινε το 7-1 επί της Βραζιλίας μέσα στην έδρα της, αφήνοντας άφωνη την ποδοσφαιρική κοινότητα.
Πολλές προσωπικότητες ξεχώρισαν: Φριτς Βάλτερ, Χέλμουτ Ραν, Φραντς Μπεκενμπάουερ, Γκερντ Μίλερ, Πάουλ Μπράιτνερ, Γιούργκεν Κλίνσμαν, Ρούντι Φέλερ, Λόταρ Ματέους, Μίροσλαβ Κλόζε, Φίλιπ Λαμ, Μπάστιαν Σβαϊνστάιγκερ.
Εκείνη η ομάδα, ανεξάρτητα από την ποιότητά της, έμπαινε πάντα στο γήπεδο με την αύρα του φαβορί.
Και σήμερα τίποτα δεν θυμίζει τις παλιές εποχές.
Η παρένθεση που οδήγησε σε ψευδαισθήσεις
Στο φετινό Μουντιάλ, οι Γερμανοί είχαν περισσότερες προσδοκίες. Όχι επειδή έδειξαν κάτι φοβερό, αλλά επειδή η αξιοπρεπής πορεία στο Euro 2024, όπου αποκλείστηκαν με αμφιλεγόμενες διαιτητικές αποφάσεις από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ισπανία, και η ανάδειξη μιας νέας γενιάς ποδοσφαιριστών όπως ο Μουσιάλα και ο Βιρτς είχαν δημιουργήσει την αίσθηση ότι η Nationalmannschaft άφηνε πίσω της τα δύσκολα χρόνια.
Ωστόσο, στη συγκεκριμένη διοργάνωση η Γερμανία μπόρεσε να σταθεί λόγω της προσωρινής επιστροφής του Τόνι Κρόος και της παρουσίας του Ίλκαϊ Γκουντογκάν, οι οποίοι όριζαν το παιχνίδι. Υπήρχαν προσωπικότητες που μπορούσαν να τραβήξουν το κουπί, κάτι που φέτος δεν κατάφεραν οι Κίμιχ, Χάβερτς και Νόιερ, που επέστρεψε την τελευταία στιγμή στην Εθνική.
Όλα λάθος
Στη φάση των ομίλων είχε φανεί ήδη η έλλειψη πλάνου, αν και η πρωτιά έκρυψε αρκετές από τις αδυναμίες της. Δέχτηκε γκολ από το μικρό (πλην τίμιο) Κουρασάο, που οι περισσότεροι δεν ήξεραν καν πού πέφτει στον χάρτη, η Ακτή Ελεφαντοστού λίγο έλειψε να κάνει τη ζημιά, την οποία έκανε τελικά το Εκουαδόρ, για να έρθει στη συνέχεια η Παραγουάη – η χειρότερη εκ των τρίτων που πέρασε στα νοκ άουτ – να τελειώσει τη δουλειά.
Άναρχο παιχνίδι, ένα κέντρο που παρέπαιε, επιθετικά χωρίς εμπνεύσεις και παίκτες που δεν είχαν... χαρακτήρα. Το κυριότερο όμως ήταν ότι δεν υπήρχε η αίσθηση πως η ομάδα ήξερε τι ακριβώς ήθελε να παίξει. Αλλά και ο προπονητής Γιούλιαν Νάγκελσμαν, που μπόρεσε να αναστήσει την Εθνική στο Euro της Γερμανίας, έδειχνε εκτός κλίματος: βασικός ο Σανέ ενώ παίζει αναπληρωματικός στη Γαλατασαράι, επικοινωνιακά ατοπήματα για την αξία παικτών όπως ο Ούνταφ, εμμονές σε τακτικές που δεν έβγαιναν.
Τις ανεπάρκειες αυτές εκμεταλλεύτηκε στον απόλυτο βαθμό η Παραγουάη. Στους Γερμανούς ακυρώθηκε ένα γκολ από το VAR στην παράταση ως αντικανονικό. Πρόκειται ενδεχομένως για μια υπερβολική παρέμβαση, ωστόσο αυτό δεν αλλάζει την ουσία της γερμανικής ανεπάρκειας. Στον πρώτο μεγάλο αντίπαλο πιθανότατα θα έχανε καθαρά.
Προστίθενται ακόμη δύο αρνητικά στοιχεία για τη Nationalmannschaft. Το πρώτο αφορά το γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της αποκλείστηκε σε Μουντιάλ στη διαδικασία των πέναλτι. Το δεύτερο αφορά τον τερματοφύλακα Μάνουελ Νόιερ, ο οποίος πέτυχε ένα αρνητικό ρεκόρ, καθώς ως τερματοφύλακας έχει δεχτεί γκολ σε δέκα συνεχόμενα παιχνίδια Μουντιάλ. Η τελευταία φορά που κράτησε ανέπαφη την εστία του ήταν στον τελικό του 2014 απέναντι στην Αργεντινή.
Τα αίτια της πτώσης
Πού οφείλεται αυτή η ελεύθερη πτώση; Σε αρκετά δομικά ζητήματα της ίδιας της Ομοσπονδίας. Δεν είναι η έλλειψη ταλέντου όσο η έλλειψη νοοτροπίας, καθώς δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται τη σημασία της παρουσίας τους στην Εθνική Γερμανίας. Αρνητική εντύπωση προκάλεσε εκ των υστέρων η φερόμενη άρνηση πολλών ποδοσφαιριστών να εκτελέσουν πέναλτι απέναντι στους Παραγουανούς.
Τα τελευταία χρόνια η Γερμανία μοιάζει να αναζητά διαρκώς μια νέα ταυτότητα χωρίς να καταφέρνει να αποκτήσει συνέχεια. Από εκεί και πέρα, είναι γεγονός ότι η Γερμανία παράγει ταλέντα, αλλά όχι... αρκετά. Ο ανταγωνισμός έχει αυξηθεί, καθώς η ποδοσφαιρική αγορά έχει ανοίξει (η μισή ομάδα του Μαρόκου, για παράδειγμα, έχει εκπαιδευτεί στην Ολλανδία) και οι αποστάσεις ποιότητας μεταξύ των ομάδων έχουν μικρύνει. Ταυτόχρονα, το πρόγραμμα ανάπτυξης των ακαδημιών δεν φαίνεται να αποδίδει στον ίδιο βαθμό με εκείνο της Γαλλίας ή της Ισπανίας.
Και η Γερμανική ποδοσφαιρική Ομοσπονδία δείχνει να επιμένει σε ξεπερασμένες προσεγγίσεις, ενώ βρίσκεται και στο στόχαστρο από φιλάθλους για το γεγονός ότι δεν έχει αποστασιοποιηθεί από διάφορες γραφικές ενέργειες του προέδρου της ΦΙΦΑ Τζάνι Ινφναντίνο.
Έτσι εξηγείται λοιπόν, τουλάχιστον ως έναν βαθμό, η πτώση μιας ποδοσφαιρικής μηχανής. Σε κάθε περίπτωση, η παραδοχή του Κλοπ ότι η ποδοσφαιρική Γερμανία δεν είναι πια αυτή που ήταν ίσως σηματοδοτεί και το τέλος της ισχύος του καλτ ρητού του Γκάρι Λίνεκερ ότι «στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί». Ευτυχώς ο Βετεράνος Άγγλος ποδοσφαιριστής αναφερόταν μόνο στο ποδόσφαιρο.
