Σε σχετική μελέτη, η T&E επισημαίνει ότι ένας ταξιδιώτης που διαμένει σε ξενοδοχείο στην Ευρώπη καταβάλλει κατά μέσο όρο φόρους που αντιστοιχούν στο 23% της τιμής διαμονής, ενώ ένας επιβάτης κρουαζιέρας επιβαρύνεται με περίπου 12%. Η διαφορά αποδίδεται κυρίως στο γεγονός ότι τα κρουαζιερόπλοια εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται φορολογικά ως μέσα θαλάσσιων μεταφορών και όχι ως τουριστικά καταλύματα.

Σύμφωνα με την οργάνωση, το ισχύον καθεστώς επιτρέπει στις εταιρείες κρουαζιέρας να επωφελούνται από απαλλαγές στον ΦΠΑ για διεθνή ταξίδια, καθώς και από τη μη φορολόγηση των ναυτιλιακών καυσίμων, προνόμια που δεν ισχύουν για τα ξενοδοχεία και τις υπόλοιπες επιχειρήσεις του τουρισμού.

Η οργάνωση υποστηρίζει ακόμη ότι το σημερινό φορολογικό πλαίσιο δεν αντανακλά το πραγματικό περιβαλλοντικό κόστος της κρουαζιέρας.

Υπολογίζει ότι οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου και οι ατμοσφαιρικοί ρύποι από τα κρουαζιερόπλοια προκαλούν εξωτερικό κόστος που κυμαίνεται μεταξύ 790 εκατ. και 1,3 δισ. ευρώ ετησίως στις τρεις μεγαλύτερες αγορές της Μεσογείου, ποσό που υπερβαίνει σημαντικά τα έσοδα που αποφέρει σήμερα η ένταξη της ναυτιλίας στο Ευρωπαϊκό Σύστημα Εμπορίας Δικαιωμάτων Εκπομπών (EU ETS).

Η T&E ζητεί την αναθεώρηση του φορολογικού καθεστώτος της κρουαζιέρας, ώστε ο ΦΠΑ να ευθυγραμμιστεί με εκείνον που εφαρμόζεται στον χερσαίο τουρισμό, υποστηρίζοντας ότι η κρουαζιέρα λειτουργεί στην πράξη ως «πλωτό ξενοδοχείο» και όχι ως μέσο μεταφοράς.