Συνεπώς, μιας και δεν ταπεινώνεται (με πάσα έννοια) η κυβέρνηση, ας ρίξει το πανελλήνιο τον εγωισμό του, ας πατήσει κάτω την κακοπιστία του κι ας ζητήσει επιτέλους συγγνώμη για τις άδικες μομφές που βιάστηκε να φορτώσει στους έντεκα ελεγχόμενους, από τους οποίους ενδεχομένως και μόνον κατόπιν της κρίσεως της Δικαιοσύνης οι τέσσερις να έχουν κάπως λερώσει τη φωλιά τους.

Και λέμε «κάπως» αφού – όπως δεν παρέλειψε να μας υπενθυμίσει στην ανασκόπησή του κι ο πρωθυπουργός – ο Κύριος έδωσε κι ελέγχονται για πλημμελήματα, ήτοι δεν μιλάμε και για τίποτε της προκοπής· απλώς, κάνα ψιλό από ’δω, καμιά εξυπηρέτηση από ’κει, κάνα «χεράτο» παραπέρα και πάει λέγοντας. Με τέτοιες ευτέλειες κάθεται κι ασχολείται τώρα η «θεσμικά ευαίσθητη» (sic) αντιπολίτευση και κρεμάει τον κόσμο στα μανταλάκια για δήθεν σκάνδαλα – λες κι εκείνοι τα ’καναν αλλιώς στο κάτω κάτω της γραφής.

Εν πάση περιπτώσει, μια χαρά είναι το αφήγημα του Μαξίμου· δηλαδή ως όφειλε, κατά τα αναμενόμενα και συνήθη, κατά το «εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι». Κι αν οι αίγες αυξήθηκαν με γεωμετρική πρόοδο και μερικοί επιδοματούχοι έκαναν κομπόδεμα με τις ευλογίες κομματικών στελεχών, λίγη σημασία έχει. Ας το εκλάβουμε στην τελική ως δευτερογενές σύμπτωμα της παραγωγικής ανασυγκρότησης του τόπου που έχει πάρει φωτιά την τελευταία επταετία.

Ποιανού είναι η έδρα

Σε άλλα νέα, όσο περιμένουμε την Ημέρα της Κρίσεως για τους εναπομείναντες τέσσερις, ένα είναι το «καυτό» ερώτημα των ημερών: το κόμμα κάνει τον βουλευτή ή ο βουλευτής το κόμμα;

Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως ισχύει το δεύτερο κι οι πύλες της Κουμουνδούρου ανοίγουν πλέον μόνον για να αποχωρήσουν οι «ανεξάρτητοι» με τα μπαγκάζια τους ανά χείρας, προς αναζήτηση ενός καλύτερου «αύριο», το οποίο – ενδεχομένως μάταια και ψευδαισθητικά – κάποιοι φαντασιώνονται πως θα βρουν στα φιλόξενα δώματα της Αμαλίας.

Και κάπως έτσι το κόμμα απέκτησε νέα αρχηγό κι η Βουλή τη νεώτερη βουλευτή της.

Η πρώτη βγήκε «αέρα» μετά την απόσυρση του Παύλου Πολάκη, ο οποίος ψυχανεμίστηκε ότι ο άνεμος δεν ήταν ούριος, πήρε τ’ αυτί του κάτι ψιθύρους από την ΚΕ πως τον θεωρούν αυτοκαταστροφικό κι επικίνδυνο για την πολυπόθητη σταθερότητα, τα ζύγιασε κι απ’ το «μόνο εγώ σας βάζω αξιοπρεπώς στη Βουλή» κατέληξε εκουσίως στον πάγκο.

Η δεύτερη, που ακούσει στο όνομα Μυρτώ Κοροβέση, φέρελπις δικηγόρος απ’ τα ανατολικά του λεκανοπεδίου, άφησε το θαλασσινό μελτέμι και τον ιαματικό φλοίσβο του αλμυρού νερού για να πάει να πέσει στον βούρκο του Συντάγματος που βράζει και κοχλάζει με τις θερινές ζέστες. Είναι, λέει, κι αντιπρόεδρος του κόμματος Κασσελάκη, πλην δεν ευχαριστήθηκε ιδιαιτέρως με το πολιτισμένο πολιτικό τένις που έπαιξε ο πρόεδρος πριν το κόψει για Σπέτσες. Οπότε, ν’ αρχίσουμε την αντίστροφη μέτρηση προς ΕΛΑΣ ή ό,τι προκύψει; Ή ίσως να περιμένουμε μέχρι την παραμονή των εκλογών κι οψόμεθα…

Οι εξυπνάδες

Κι αίφνης μπήκε στη ζωή μας ο Γιάννης Μαλτέζος, δήμαρχος Άργους, οικογενειάρχης, ευπατρίδης και προστάτης των ανυπεράσπιστων αστυνομικών που αδειάζουν τους γεμιστήρες τους στη μάχη με το «κακό», ο οποίος αν μπορούσε θα μας μάντρωνε όλους σπίτια μας και θα είχαμε το κεφάλι μας ήσυχο.

Εντάξει, κι η Αφροδίτη Λατινοπούλου – πρόεδρος κόμματος κι ευρωβουλευτής – μια απ’ τα ίδια θα μας έκανε, πράγμα που σημαίνει πολλά: αφενός πως ο δήμαρχος Άργους έχει σοβαρές πιθανότητες για διεθνή καριέρα κι αφετέρου πως αν η Λατινοπούλου ξεμείνει έχει σοβαρές πιθανότητες να τη μαζέψει η ΝΔ.

Και πριν εμφανιστεί κανένα ειρωνικό μειδίαμα, ας μην ξεχάσουμε να θυμηθούμε πως η «γαλάζια» παράταξη μάζεψε ως και τον Θάνο Πλεύρη, ο οποίος με το υπουργιλίκι αγκαζέ πλέον είναι έτοιμος «να ξεσκίσει» τις «κότες», τους «αλήτες», τα «καθάρματα». Έτσι είναι, η πολλή η θεσμικότητα κουράζει κι αργά ή γρήγορα επιβάλλει επιστροφή στις ρίζες για να επέλθει μια κάποια ψυχική ισορροπία.

Πόλεμος και πάλι πόλεμος

Η προηγούμενη δέσμευση πως δεν θα ασχολούμαστε με τα διεθνή μέχρι να συμβεί κάτι συνταρακτικό δεν αίρεται· ωστόσο, θα γίνουν ορισμένες εξαιρέσεις.

Κατ’ αρχάς, ο πόλεμος ΗΠΑ – Ιράν ξαναφούντωσε και… αισίως συμπληρώνει την ένατη μέρα του.

Δεύτερον, ο Τραμπ αιτήθηκε την ανάκληση των αδειών τηλεοπτικών μέσων που δεν μετέδωσαν το διάγγελμά του. Κι αυτή είναι μία είδηση που δεν μπορούσε να πάει χαμένη. Ευτυχώς ασχολείται προς το παρόν μόνον με αμερικανικά μέσα, δεν έχει επεκταθεί και στας Ευρώπας. Όπου να ’ναι θα ’ρθει και κατά ’δω, πού θα πάει.

Και τρίτον, ο πλανητάρχης βλέπει τον Πούτιν έτοιμο για εκεχειρία, παρότι και αυτός ο πόλεμος βρίσκεται στα «ντουζένια» του.

Κατά τα λοιπά, με τις θερμότερες ευχές μας να κερδίσει στο Μουντιάλ ο καλύτερος και να γεμίσουν οι σινεμάδες από όψιμους Ομηρολάτρες και φανατικούς των debate περί πολιτισμικών εγγραφών και του δικαιώματος της τέχνης να αυθαιρετεί, ας καλωσορίσουμε την εβδομάδα που έρχεται κι ας ελπίσουμε – ως συνήθως – στα καλύτερα.