Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν είναι ασφαλώς θετικά και έχουν σημαντικά οφέλη για αρκετούς πολίτες, ωστόσο, δεν είναι τόσο τολμηρά ή επαναστατικά όπως τα χαρακτηρίζει ο ίδιος ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση. Είναι μέτρα... εύκολα και σχεδόν αυτονόητα, ενώ η αποδοτικότητά τους είναι αμφισβητήσιμη.
Στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται για μια... αναίμακτη, βελούδινη επανάσταση. Ο πρωθυπουργός θυσιάζει μεν ορισμένα έσοδα από φόρους, αλλά δεν τολμά να συγκρουστεί με τα μεγάλα προβλήματα που δημιουργούν στρεβλώσεις στην αγορά και φρενάρουν την αγοραστική δύναμη των φορολογουμένων. Δεν επέλεξε παρεμβάσεις για τα καρτέλ, δεν μίλησε για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Και φυσικά δεν αύξησε καθόλου τις δαπάνες του κράτους προς όφελος των πολιτών, για υποδομές ή για παροχές. Πχ για να μπορούν περισσότερες οικογένειες να πάνε τα παιδιά τους σε δημόσιο παιδικό σταθμό.
Δεν τόλμησε επίσης την εξίσωση των τρίτεκνων με τους πολύτεκνους, που θα ήταν όντως μια σημαντική παρέμβαση για το δημογραφικό.
Ακόμα και για τους νέους, η κυβέρνηση δεν διεκδικεί καλύτερες δουλειές και καλύτερους μισθούς από τις επιχειρήσεις για να ανακόψει το νέο brain drain που έχει ξεκινήσει, απλώς μειώνει τη φορολογία τους για ψηφοθηρικούς λόγους.
Η κυβέρνηση επιλέγει λοιπόν τη μείωση φορολογικών συντελεστών για να αυξήσει εμμέσως το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών, αλλά και αυτό το κάνει με... φειδώ. Δεν προχωρά για παράδειγμα στην τιμαριθμοποίησή τους, την οποία ζήτησαν ακόμα και οι συστημικές τράπεζες, που δεν τις λες και σοσιαλίστριες.
Η μείωση του ΕΝΦΙΑ σε μικρά χωριά είναι επίσης ένα καλό μέτρο αλλά προφανώς περιορισμένο σε κόστος, ενώ το μείζον πρόβλημα των ακριτικών περιοχών δεν είναι αυτό αλλά η ακρίβεια, καθώς τα τοπικά σούπερ μάρκετ είναι πιο ακριβά κι από ντελικατέσεν του Κολωνακίου.
Ο Μητσοτάκης όμως δεν φαίνεται να προτίθεται να κάνει κάτι για την ακρίβεια, τα καρτέλ και την αισχροκέρδεια. Επιμένει στην υπάρχουσα συνταγή η οποία εκ του αποτελέσματος έχει αποτύχει.
Πρόβλημα στην επαρχία είναι επίσης η έλλειψη από δουλειές, υποδομές και φυσικά η απαξίωση του πρωτογενούς τομέα, που μεταξύ άλλων υποφέρει από κακοδιαχείριση κονδυλίων και διαφθορά.
Ούτε και σε αυτό όμως η κυβέρνηση κάνει... επανάσταση. Αντίθετα, επιμένει να αποδίδει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ σε διαχρονικές παθογένειες. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως ο πρωθυπουργός δεν θέλει να σπάσει αυγά μέσα στο σύστημα της ΝΔ που αποδεδειγμένα εμπλέκεται στο σκάνδαλο των επιδοτήσεων, αλλά να απλώσει την ομελέτα σε όλο το πολιτικό φάσμα και να κλείσει την υπόθεση με πασαλήματα.
Η κυβέρνηση κάνει επίσης δώρο φοροεκπτώσεις σε ιδιοκτήτες ακινήτων που η ίδια έχει καταγγείλει πως αποκρύπτουν εισοδήματα. Παράλληλα, στη φορολογική της μεταρρύθμιση επιλέγει να μην αγγίξει καθόλου τα πολύ υψηλά εισοδήματα και τα υπερκέρδη των επιχειρήσεων.
Τέλος, ξέχασε παντελώς τα αιτήματα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων για μείωση ασφαλιστικών εισφορών και κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος.
Πολιτικά και βραχυπρόθεσμα, πάντως, η συνταγή της ΔΕΘ μπορεί να ανακόψει την πτώση της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις και ιδιαίτερα στην επαρχία όπου το ΠΑΣΟΚ είναι αρκετά δυνατό.
Μακροπρόθεσμα όμως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα χρειαστεί να κάνει αρκετά περισσότερα αν θέλει όντως να εξασφαλίσει μια τρίτη θητεία στις εκλογές που όπως όλα δείχνουν θα κάνει πράγματι το 2027.
