Κύριος εκφραστής της θεωρίας των γκρινιάρηδων και μίζερων Ελλήνων είναι ασφαλώς ο Άδωνις Γεωργιάδης. Εδώ και καιρό, ο υπουργός Υγείας τοποθετείται σχετικά λέγοντας πως η ΕΛΣΤΑΤ και η Eurostat απευθύνονται στον «πιο γκρινιάρη λαό του κόσμου» ρωτώντας αν είχε ποτέ έλλειψη από κάτι. Προφανώς και θα απαντήσει πως κάτι του λείπει».
Η κυβέρνηση απαξίωσε στη λογική αυτή και μία έρευνα της Eurostat, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια στην υποκειμενική φτώχεια.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης σχολίασε πως οι Έλληνες δεν είναι πραγματικά φτωχοί, αλλά αισθάνονται φτωχοί. Και θεώρησε πως αυτό είναι θέμα… dna και ότι δεν έχει κάποια άλλα αίτια, πιο πρακτικά και συνδεδεμένα με τη νεοελληνική πραγματικότητα.
Απέναντι στη ρηχή ανάλυση του Άδωνι Γεωργιάδη που θεωρεί λοιπόν ότι η φτώχεια είναι θέμα διάθεσης, καλό είναι να δούμε και τη θεωρία του Ευάγγελου Βενιζέλου, που εκτιμά ότι η «φτώχεια» που νιώθουν οι Έλληνες έχει πολιτικές προεκτάσεις και βαθιές ρίζες στο κράτος.
Ο κ. Βενιζέλος δήλωσε συγκεκριμένα τη Δευτέρα (15/12) πως με βάση τα στοιχεία της Eurostat το «67% νιώθει πως βρίσκεται σε συνθήκες υποκειμενικής φτώχειας. Δεν είναι αντικειμενικά φτωχός, αλλά έτσι νιώθει. Ότι τα εισοδήματά του είναι ανεπαρκή, ότι ο ίδιος ζει υπό καθεστώς οικονομικής εκκρεμότητας, ότι δεν έχει εξασφαλίσει το επίπεδο ζωής που του αρμόζει. Αυτό πρέπει να το λάβουμε πάρα πολύ σοβαρά υπόψιν γιατί προκαλεί μια κρίση νομιμοποίησης του συστήματος. Αυτό αφορά και την αντιπολίτευση, αφορά θεσμούς και μη πολιτικούς. Δεν μιλάμε μόνο για κρίση αξιοπιστίας της Βουλής, της κυβέρνησης, των κομμάτων αλλά και κρίση αξιοπιστίας της Δικαιοσύνης. Ο κοινός παρονομαστής είναι δυσαρέσκεια προς τους θεσμούς. Ψάχνουν να βρουν κάτι άλλο που δεν ξέρουν τι είναι. Άρα η χώρα είναι μη διακυβερνήσιμη, γιατί δεν υπάρχει το κοινωνικό συμβόλαιο, δεν υπάρχουν συναινέσεις, δεν μπορούμε να συζητήσουμε καν για μεγάλα θέματα. Μπορούμε να κάνουμε αναθεώρηση του Συντάγματος; Μπορούμε να συγκεντρώσουμε 180 ψήφους ώστε να γίνει μια στοχευμένη αλλαγή όπου χρειάζεται;»
Το ότι λοιπόν οι Έλληνες αισθάνονται περισσότερο φτωχοί από ότι είναι, δεν λύνεται με το να κάνουν… ψυχανάλυση, αλλά λύνεται με ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Γιατί στην πραγματικότητα η άποψη για την οικονομική τους κατάσταση επιβαρύνεται επειδή δεν έχουν κάπου να «ακουμπήσουν». Επειδή έχουν χάσει πλήρως την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς και στα κόμματα. Αισθάνονται μόνοι, αβοήθητοι και χωρίς ελπίδα.
Η λύση βρίσκεται λοιπόν στην επανασύνδεση των πολιτών με τους θεσμούς, με τους οποίους αυτή τη στιγμή προφανώς έχουν τεράστια απόσταση.
Κι όσο προσπαθούμε να τους πείσουμε ότι δεν έχουν προβλήματα και απλώς γκρινιάζουν από... συνήθεια, τόσο θα μεγαλώνουμε το κενό που τους χωρίζει από το «σύστημα».
