Οι πρώτες ημέρες των επιθέσεων είχαν ξεκάθαρη στόχευση, με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ να σφυροκοπούν την αεράμυνα και τις πυραυλικές δυνάμεις του Ιράν. Κατάφεραν επίσης να καταστρέψουν σε μεγάλο βαθμό και το ναυτικό του, ενώ οι δυνάμεις καταστολής του θεοκρατικού καθεστώτος (οι Φρουροί της Επανάστασης) βρίσκονταν υπό καθημερινή πολιορκία.
Το γεγονός, όμως, ότι δεν υπήρξε άμεση απεμπλοκή και πως παρότι εξολοθρεύθηκε ο Χαμενεϊ το καθεστώς άντεξε και δεν ανετράπη, δημιούργησε μία πιο περίπλοκη κατάσταση.
Το καθεστώς του Ιράν χάραξε τη δική του στρατηγική, η οποία είναι πλέον σαφής: Να στοχεύσει την παραγωγή πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο και τη ροή της μέσω του Στενού του Ορμούζ. Εκτιμά, προφανώς ότι εάν διατηρήσει ψηλά την τιμή του πετρελαίου για αρκετό καιρό, μπορεί να αναγκάσει τον Τραμπ να ματαιώσει κάποια από τα σχέδιά του.
Στο πεδίο της μάχης το Ιράν έχει ένα και μόνο πλεονέκτημα και το αξιοποιεί: Χρησιμοποιεί ασύμμετρα μέσα για να προκαλέσει οικονομικούς πονοκεφάλους. Τα drones είναι φθηνά στην παραγωγή και δύσκολα στην αναχαίτιση όταν κινούνται μαζικά σε ένα στόχο. Οι νάρκες επίσης μπορούν να τοποθετηθούν χωρίς μεγάλο κόστος και να προκαλέσουν σημαντική ζημιά σε αμερικανικά πλοία εάν δεν εντοπιστούν.
Οι ΗΠΑ φάνηκε πως δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένες και "διαβασμένες" για να αντιμετωπίσουν αυτές τις απειλές, γεγονός που πολλοί χρεώνουν στον υπουργό Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ.
Το αποτέλεσμα ήταν το σχεδόν πλήρες κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ για μη ιρανικό πετρέλαιο, η αύξηση της παγκόσμιας τιμής στα 100 δολάρια το βαρέλι και ο πανικός στις χρηματοπιστωτικές αγορές και τον Τύπο. Ακόμα και από τα καταφύγιά τους, οι εναπομείναντες ηγέτες του Ιράν μπορούν να δουν αυτή τη δυτική ανησυχία.
Αυτός είναι ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει ο Τραμπ καθώς σκέφτεται πότε και πώς να τερματίσει τον πόλεμο. Το Ιράν απειλεί την παραγωγή πετρελαίου του Κόλπου εδώ και δεκαετίες. Αν ο πόλεμος τελειώσει με αυτή την απειλή να έχει αποδειχθεί στην πράξη και με τις ΗΠΑ ανίκανες να κάνουν κάτι γι' αυτό, τότε ο Τραμπ θα έχει υποστεί μια στρατηγική ήττα.
Ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε τον πόλεμο με τους απλούς στόχους της εξάλειψης της πυραυλικής απειλής του Ιράν. Να εξουδετερώσει το πυρηνικό του πρόγραμμα και το ναυτικό του. Αυτά φαίνεται να τα πετυχαίνει. Ωστόσο, η αντεπίθεση του Ιράν και ο έλεγχος του Ορμούζ επιβάλλουν νέους στόχους στις ΗΠΑ, τους οποίους δεν μπορούν να αγνοήσουν.
Αυτό μπορεί να σημαίνει μια μεγαλύτερη εκστρατεία από ό,τι αρχικά προέβλεπαν ΗΠΑ και Ισραήλ για να ασφαλίσουν την περιοχή. Μπορεί επίσης να απαιτήσει την ανάληψη του ελέγχου του κύριου τερματικού σταθμού εξαγωγής πετρελαίου του Ιράν στο νησί Kharg.
Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει φροντίσει να μην αποκλείσει την ανάπτυξη ειδικών δυνάμεων για διακριτές και ζωτικές αποστολές, και ίσως είχε κατά νου το Kharg. Η αποστολή χερσαίων στρατευμάτων είναι πάντα επικίνδυνη, αλλά θα ασκούσε μεγαλύτερη πίεση στο καθεστώς.
Στο μεταξύ, ο Τραμπ στέλνει αντιφατικά μηνύματα για το πόσο θα διαρκέσει ο πόλεμος. Μια μέρα λέει ότι ο πόλεμος έχει σχεδόν κερδηθεί και δεν θα διαρκέσει περισσότερο από μία ή δύο εβδομάδες, την άλλη μέρα αφήνει ανοιχτό να υπάρξει παράταση των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
«Δεν θέλουμε να φύγουμε νωρίς, έτσι δεν είναι;... Πρέπει να τελειώσουμε τη δουλειά», δήλωσε πρόσφατα, προσθέτοντας πως «Δεν θέλουμε να επιστρέφουμε κάθε δύο χρόνια».
Το καθεστώς στο μεταξύ αντέχει. Ακόμα και το Ισραήλ πλέον θεωρεί πως δεν θα ανατραπεί. Και γνωρίζοντας ότι ο Τραμπ δεν θέλει να μπλέξει σε έναν πόλεμο πολλών μηνών, προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Μπορεί να χάσει τα πυρηνικά και να συνθηκολογήσει σε μία συμφωνία που δεν θα του αρέσει, αλλά αν διατηρήσει το πάνω χέρι στις διαδρομές του πετρελαίου, θα έχει έναν καλό λόγο να είναι ικανοποιημένο. Και φυσικά ο Τραμπ, αν και δεν θα το παραδεχθεί ποτέ ανοιχτά, στην πραγματικότητα θα βγει λαβωμένος από τον Κόλπο.
