Οι ομοιότητες, πασιφανείς· God Bless America, όπλα μαζικής καταστροφής που πρέπει να εξαλειφθούν πριν μας εξοντώσουν άπαντες κι ένας «σπουδαίος και γενναίος» λαός στο χείλος του γκρεμού που πρέπει πάση θυσία να σωθεί – και μάλιστα, ενθαρρύνεται να σηκώσει ανάστημα εναντίον των καταπιεστών του, γιατί «η μέρα της απελευθέρωσης πλησιάζει» (Μπους) και γιατί «αυτή είναι η στιγμή για δράση» (Τραμπ) και δεν πρέπει να πάει χαμένη.
Είκοσι τρία χρόνια, λοιπόν, μετά τα διαγγέλματα της 17ης και 19ης Μαρτίου, πριν την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, το έργο ξαναπαίζεται· εξίσου δραματικά. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι το σκηνικό, η ποιότητα του video και ο ενδυματολογικός κώδικας. Στο πρώτο του διάγγελμα, ο Ντόναλντ Τραμπ στήνεται πίσω απ’ το πόντιουμ, φορώντας λευκό «USA» τζόκεϊ και λευκό πουκάμισο χωρίς γραβάτα, αλλά ακολουθεί στο ακέραιο τη συνταγή Μπους. Στο δεύτερο διάγγελμα λίγες ημέρες μετά, βγάζει το καπέλο, βάζει σκούρα μωβ-μπλε γραβάτα κι ακολουθεί την ίδια παλιά, καλή συνταγή, απλώς με περισσότερες «συγκινητικές» κορώνες.
«Ο Θεός να ευλογεί τους γενναίους άνδρες και γυναίκες των ενόπλων δυνάμεων της Αμερικής. Ο Θεός να ευλογεί τις ΗΠΑ. Ο Θεός να σας ευλογεί όλους», λέει τελειώνοντας το μαγνητοσκοπημένο διάγγελμα του Σαββάτου (28/2) που «ανέβηκε» στο Truth Social λίγες ώρες μετά την πρώτη επίθεση.
Από εκείνη την αποφράδα μέρα μέχρι σήμερα, έχει πει πολλά, παίρνοντας σβάρνα όλα τα ειδησεογραφικά μέσα πρώτης γραμμής· ενίοτε τηλεφωνώντας κι αυτοβούλως. Λίγη σημασία έχουν στην πραγματικότητα – όπως έχει αποδειχτεί πλειστάκις για όσα κατά καιρούς λέει – αλλά με μία πρόχειρη σταχυολόγηση, μπορούμε να κρατήσουμε τα εξής:
- Από το «μπορώ να τελειώσω τον πόλεμο μέσα σε μερικές ημέρες» (Channel 12, Σάββατο 28/2) ή «μέσα σε 2-3 μέρες» (Axios, ίδια ημέρα) φτάσαμε με ταχύτητα φωτός στο «οι σφοδροί και ακριβείς βομβαρδισμοί θα συνεχιστούν, αδιάλειπτα για όσο χρειαστεί» (Truth Social, Σάββατο 28/2). Μετά, πήγαμε στο «πιστεύουμε ότι θα διαρκέσει περίπου τέσσερις εβδομάδες (ή και λιγότερο)» (Daily Mail, Κυριακή 1/3) και καταλήξαμε στο «δεν βαριέμαι, ο πόλεμος μπορεί να κρατήσει πέντε εβδομάδες, μπορεί και περισσότερο» (δεύτερο διάγγελμα, Δευτέρα 2/3).
- Στα τέλη της εβδομάδας (Πέμπτη, 5/3) στο «παιχνίδι» μπαίνουν κι οι Κούρδοι, με τον Τραμπ να δηλώνει στο Reuters: «Νομίζω ότι είναι υπέροχο που θέλουν να το κάνουν. Θα το υποστήριζα πλήρως». Αλλά, το Σάββατο (7/3), οι Κούρδοι βγαίνουν απ’ το κάδρο, με τον ίδιο να λέει σε δημοσιογράφους στο Air Force One: «Δεν θέλω οι Κούρδοι να μπουν μέσα. Δεν θέλω να δω Κούρδους να παθαίνουν κακό, να σκοτώνονται».
- Την Πέμπτη (5/3) ασχολείται και με το καθεστωτικό και, διαφημίζοντας το παράδειγμα της Βενεζουέλας, λέει στο Axios: «Χάνουν τον χρόνο τους. Ο γιος του Χαμενεΐ είναι ανεπαρκής. Πρέπει να συμμετάσχω στον διορισμό». Μία μέρα μετά (6/3) ομολογεί (CNN) ότι δεν κόπτεται ιδιαίτερα για τον εκδημοκρατισμό της χώρας, αφού και με τους θρησκευτικούς ηγέτες συνεννοείται μια χαρά.
- Και τότε (6/3) είναι που κάνει την εμφάνισή της και η Κούβα, με τον Τραμπ να αποφαίνεται (CNN): «Η Κούβα θα πέσει πολύ σύντομα. Θέλουν πάρα πολύ να κάνουν συμφωνία». Το ίδιο αστείο συνεχίζεται και μετά από κάποιες ώρες, παρουσία της αποσβολωμένης Inter Miami στον Λευκό Οίκο.
Και κάπως έτσι, φτάνουμε στην συμπλήρωση μίας ακριβώς εβδομάδας από την πρώτη επίθεση, με τον πλανητάρχη να συμπεραίνει πως το Ιράν χρειάζεται έναν πρόεδρο «που δεν πρόκειται να οδηγήσει τη χώρα σε πόλεμο»· μία δήλωση που με ελάχιστες αλλαγές στη σύνταξη, θα μπορούσε να είναι απλώς αυτοαναφορική. Και να περηφανεύεται πως «κάναμε χάρη στον κόσμο, ξεκινώντας τον πόλεμο κατά του Ιράν».
Ειρήσθω εν παρόδω, αν ο Ομπάμα έκανε επίθεση, θα γύρευε ψήφους· ο «ειρηνοποιός» Τραμπ έχει απλώς αναγάγει εαυτόν σε Μεσσία.
Κι αφού αποφάσισε να γυρίσει το ρολόι μια εικοσαετία πίσω, συμπαρέσυρε και τους υπόλοιπους, με τον Βρετανό πρωθυπουργό να βρίσκεται και πάλι αντιμέτωπος με τα «λάθη» του παρελθόντος που προσπαθεί να ξεχάσει και να απογοητεύει τον Τραμπ, ο οποίος, βέβαια, για να λέμε και την αλήθεια, ουδεμία ανάγκη τον έχει, αφού έχει βρει τον Τόνι Μπλερ του στο πρόσωπο του «Μπίμπι»· ή το ανάποδο.
Πάντως, φήμες λένε ότι στην Κύπρο το ’χαν ήδη τούμπανο πως επιτρέπει συστηματικά πρόσβαση στις ΗΠΑ για ανεφοδιασμό στις βρετανικές βάσεις· ο ίδιος πάλι το ’χει κρυφό καμάρι. Κι εν τω μεταξύ, το αντιτορπιλικό «Dragon», που κατόπιν ωρίμου σκέψεως αποφάσισε να στείλει, είναι ακόμη καθοδόν. Αλλά, εντάξει, λογικά προσπαθεί ν’ αποφύγει το συνωστισμό. Ελλάδα, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία (μέχρι κι η Ολλανδία το σκέφτεται)· μην πέσουν, σου λέει, όλες οι φρεγάτες μαζεμένες και δεν έχουν πού να σταθούν. Είναι, άλλωστε, που δουλεύουν και με ωράριο 9-5 και τα εργασιακά δικαιώματα είναι – ως γνωστόν – ιερά.
Πάντως – μιας κι η Κύπρος είναι άνω κάτω απ’ τα ξημερώματα της Δευτέρας – λίγη προσοχή παραπάνω, κακό δεν κάνει. Να, ας πούμε, να μην χάνουν και τα δικά τους drone και χτυπάν’ οι συναγερμοί τζάμπα και βερεσέ. Πάντως, ο Νίκος Χριστοδουλίδης, απ’ τη μεριά του, φαίνεται πως βρήκε γόνιμη γη για ν’ ανοίξει θέματα· το καθεστώς των βάσεων και το ΝΑΤΟ αρχίζουν να μπαίνουν δειλά δειλά στη συζήτηση. Οψόμεθα πού θα οδηγήσει κι αυτό…
Όπως, επίσης, θέματα άνοιξε (ή έκλεισε) κι ο Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, το πόνημα του οποίου υπό τον τίτλο «Περί της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής» σε μερικές δεκαετίες θα διδάσκεται μέχρι και στα σχολεία, ενσωματωμένο στο σχολικό εγχειρίδιο για τη «Νεώτερη Ιστορία». Και στα «νόστιμα», που συνοδεύουν κάθε σπουδαία ιστορική προσωπικότητα, θα σημειώνεται η κόντρα του με πλείστα δημόσια πρόσωπα του καιρού του, από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, μέχρι τον Λάκη Λαζόπουλο. Και οι μηνύσεις που μοιράζει, παρότι έχει επιλέξει «γενικά να αποφεύγει τα δικαστήρια».
Πλώρη, δε, για το ίδιο σχολικό εγχειρίδιο δεν αποκλείεται να έχει βάλει και ο Νίκος Δένδιας, που απέδειξε εμπράκτως ότι «η Κύπρος δεν κείται μακράν» κι ότι είχε την τόλμη να βγάλει τους Patriot μέχρι την Κάρπαθο· ανοίγοντας ήδη την όρεξη, αφενός στην Τουρκία, που δεν ευχαριστήθηκε κιόλας απ’ τις εξελίξεις, κι αφετέρου σε όσους θέλουν να δουν τους Patriot και στο Καστελόριζο.
Τώρα, στα ίδια σχολικά βιβλία, αμφίβολο παραμένει ποια θα είναι η θέση του Ισπανού πρωθυπουργού. Λογικά, κάπου θα χωρέσει κι εκείνος, με κάποια διατύπωση, όπως: «Με την ήττα του στις επόμενες εκλογές ήδη βέβαιη, ο Πέδρο Σάντσεθ χαρακτήρισε την επίθεση “τεράστιο λάθος”, επικαλούμενος το Διεθνές Δίκαιο, και βρέθηκε αντιμέτωπος με τη σκληρή ρητορική του προέδρου των ΗΠΑ που τον απείλησε με “εμπορικά αντίποινα”».
Τουλάχιστον, μίλησε και κάποιος για το Διεθνές Δίκαιο… Όση ώρα, δηλαδή, η υπόλοιπη Ευρώπη ατενίζει με δισταγμό τις εξελίξεις, ο ΟΗΕ αναμένει τα χειρότερα, η Γερμανία έχει γίνει πιο χλιαρή από ποτέ και τα τηλέφωνα από τη μία άκρη του Ατλαντικού ως την άλλη έχουν πάρει φωτιά, δίχως αποτέλεσμα.
