Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το Bloomberg, οι ιταλικές αρχές εξετάζουν την επέκταση του μέτρου έως το 2027. Το σχέδιο αναμένεται να εξοικονομήσει περίπου 1,5 δισ. ευρώ το 2026 και επιπλέον 1,5 δισ. ευρώ το 2027, ενισχύοντας τα κρατικά ταμεία ενόψει των σημαντικών περιφερειακών εκλογών αργότερα μέσα στο έτος.
Η κίνηση εντάσσεται στις σύνθετες πολιτικές ισορροπίες του κυβερνητικού συνασπισμού της πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και ηγέτης της ακροδεξιάς Λέγκας, Ματέο Σαλβίνι, έχει τονίσει ότι οι τράπεζες πρέπει να συνεισφέρουν στις δημοσιονομικές προσπάθειες της χώρας, ιδίως καθώς η Ιταλία σχεδιάζει να μειώσει τη φορολογία εισοδήματος για τη μεσαία τάξη και απαιτεί εισφορές από διάφορους κλάδους για την ισορροπία των δημοσιονομικών.
Υποχώρηση μετοχών και αντίδραση της αγοράς
Στο ταμπλό του ιταλικού χρηματιστηρίου, η Banca Monte dei Paschi υποχώρησε έως και 2,7%, κλείνοντας με πτώση 2,1%. Η UniCredit έχασε αρχικά 1,4% και πλέον κινείται πτωτικά κατά 0,5%, ενώ η Intesa Sanpaolo σημείωσε πτώση έως 1,7% και πλέον χάνει 1,3%. Η Mediobanca υποχωρεί κατά 1,5%. Ο κλαδικός δείκτης των ιταλικών τραπεζών στο Μιλάνο σημείωσε πτώση 0,5%, με την πτωτική τάση να επεκτείνεται και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Παρά τις βραχυπρόθεσμες ανησυχίες, αναλυτές εκτιμούν ότι οι επιπτώσεις στο μακροπρόθεσμο μέλλον του κλάδου θα είναι περιορισμένες. Ο αναλυτής της Equita, Αντρέα Λίζι, σχολίασε: «Μια τέτοια λύση αναμένεται να μην έχει σημαντικές επιπτώσεις για τον κλάδο, καθώς οι τράπεζες θα μπορούν να διεκδικήσουν πλήρως τα δικαιώματά τους όταν λήξει η αναβολή».
Εναλλακτικές επιλογές άντλησης κεφαλαίων
Το υπουργείο Οικονομικών της Ιταλίας τόνισε ότι η άντληση κεφαλαίων μέσω αναβολής φορολογικών εκπτώσεων αποτελεί «μόνο μία από τις πιθανές επιλογές που εξετάζονται». Επιπλέον, η κυβέρνηση συζητά και άλλες στρατηγικές για άντληση πόρων από τις επιχειρήσεις, όπως η φορολόγηση της επαναγοράς μετοχών από εταιρείες, μέτρο που έχει προκαλέσει εσωτερικές διαφωνίες εντός του κυβερνητικού συνασπισμού.
Οι επόμενες εβδομάδες θεωρούνται κρίσιμες για την οικονομική στρατηγική της Ρώμης, καθώς η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει τη δημοσιονομική σταθερότητα με την πολιτική συνοχή ενόψει των εκλογών και των πιέσεων από τις αγορές.
