Συγκεκριμένα, ο Τραμπ είχε δηλώσει ότι θα τερμάτιζε την αιματηρή σύγκρουση στην Ουκρανία μέσα σε 48 ώρες. Ωστόσο, αφού κατάφερε να αναστατώσει το δυτικό μπλοκ κατά τους πρώτους μήνες της δεύτερης θητείας του στον Λευκό Οίκο, αναβιώνοντας το bromance του με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και «κατσαδιάζοντας» τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι κατά τη διάρκεια κοινών δηλώσεών τους, φαίνεται πλέον να έχει αντιληφθεί ότι η κατάσταση είναι αρκετά πιο περίπλοκη απ’ ό,τι φανταζόταν.
Μετά από μήνες δισταγμού και μία άκαρπη Σύνοδο Κορυφής με τον Ρώσο ομόλογό του στην Αλάσκα, ο Τραμπ επέβαλε δασμούς σε ρωσικές πετρελαϊκές εταιρείες. Παράλληλα, σύμφωνα με το CNN, το Πεντάγωνο ενέκρινε την αποστολή πυραύλων Τόμαχοκ στο Κίεβο, αναμένοντας πλέον την τελική του έγκριση.
Αν και ο Τραμπ διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη της εκεχειρίας μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς στη Γάζα, η συμφωνία αυτή παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη και αντιμετωπίζει ακόμη σοβαρά πρακτικά εμπόδια στην εφαρμογή της. Η Χαμάς αρνείται να αφοπλιστεί, με τον Τραμπ να απειλεί με «παρέμβαση» αν δεν συμμορφωθεί στις υποδείξεις του.
Κίνδυνος κλιμάκωσης με Βενεζουέλα
Ωστόσο, ο Αμερικανός πρόεδρος φαίνεται να ανοίγει νέες εστίες έντασης. Μία από αυτές αφορά τη Βενεζουέλα. Είχαν προηγηθεί αμερικανικές επιθέσεις σε πλοία στην Καραϊβική, με την κατηγορία ότι μετέφεραν ναρκωτικά. Στις 24 Οκτωβρίου, το Πεντάγωνο ανακοίνωσε σημαντική επέκταση της στρατιωτικής εκστρατείας των ΗΠΑ κατά των «Διακρατικών Εγκληματικών Οργανώσεων» στη Λατινική Αμερική, γνωστοποιώντας την ανάπτυξη του αεροπλανοφόρου USS Gerald R. Ford και των συνοδευτικών του πολεμικών πλοίων στην περιοχή.
Οι κινήσεις αυτές φαίνεται να στοχεύουν κυρίως τη Βενεζουέλα του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, με τον οποίο ο Τραμπ έχει ανοιχτούς λογαριασμούς από την πρώτη του θητεία, επιδιώκοντας να αποκτήσει πρόσβαση στα πετρελαϊκά κοιτάσματα της χώρας.
Ο Μαδούρο, από την πλευρά του, δεν μένει αδρανής απέναντι στις αμερικανικές απειλές. Σύμφωνα με έγγραφα που περιήλθαν στην κατοχή της Washington Post, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας απέστειλε επιστολή στον Βλαντιμίρ Πούτιν ζητώντας την παροχή πυραύλων, ραντάρ και αναβαθμισμένων στρατιωτικών αεροσκαφών. Τα αιτήματα περιελάμβαναν επίσης την αναβάθμιση των αμυντικών ραντάρ και την επισκευή στρατιωτικού εξοπλισμού.
Η κυβέρνηση της Βενεζουέλας φέρεται, επιπλέον, να έχει απευθυνθεί στην Κίνα και το Ιράν, ζητώντας στρατιωτική βοήθεια και εξοπλισμό για την ενίσχυση της άμυνάς της.
Ο Παράγοντας Ρούμπιο
Ο Τραμπ έχει αλλάξει τους όρους άσκησης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς οι αποφάσεις φαίνεται να λαμβάνονται μέσα σε έναν στενό κύκλο συνεργατών, σε αντίθεση με την περίοδο Μπάιντεν, όταν η χάραξη πολιτικής στηριζόταν σε ένα επιτελείο περίπου 100 συμβούλων. Αντιθέτως, ο Τραμπ περιορίζεται στις εισηγήσεις του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, του αντιπροέδρου Τζέι Ντ. Βανς, του απεσταλμένου για τη Ρωσία Στιβ Γουτίκοφ, καθώς και του Τζάρεντ Κούσνερ και της Σούζι Γουάιλς.
Αναλυτές εκτιμούν ότι η μοίρα του παγκόσμιου γεωπολιτικού χάρτη δεν είχε ποτέ βρεθεί στα χέρια τόσο λίγων ανθρώπων.
Ο Μάρκο Ρούμπιο φαίνεται να έχει αυξήσει σημαντικά την επιρροή του στον Αμερικανό πρόεδρο. Αυτό φάνηκε ήδη από την ακύρωση της προγραμματισμένης Συνόδου Κορυφής Τραμπ–Πούτιν στη Βουδαπέστη, έπειτα από εισήγησή του. Ο Ρούμπιο, σε αντίθεση με άλλους συνεργάτες του Τραμπ, υιοθετεί πιο ρεαλιστική στάση απέναντι στη Ρωσία, στα πρότυπα των παραδοσιακών Ρεπουμπλικανών.
Η επιρροή του Ρούμπιο είναι εμφανής και στην περίπτωση της Βενεζουέλας. Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ διατηρεί έντονα αρνητική στάση απέναντι στα αυταρχικά καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής, κάτι που συνδέεται και με το οικογενειακό του υπόβαθρο – οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Κούβα του Φιντέλ Κάστρο. Πολλοί παρατηρητές σχολιάζουν ότι η στάση των ΗΠΑ απέναντι στη Βενεζουέλα αντικατοπτρίζει περισσότερο τη γραμμή Ρούμπιο, παρά εκείνη του ίδιου του Τραμπ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, πάντως, έχει διαψεύσει ότι υπάρχουν σχέδια στρατιωτικής επέμβασης ή περαιτέρω κλιμάκωσης με τη Βενεζουέλα.
Απειλές και προς τη Νιγηρία
Το Σάββατο (1/11), ο Τραμπ απείλησε εκ νέου ένα τρίτο κράτος με στρατιωτική επέμβαση, κατηγορώντας τη Νιγηρία ότι επιτρέπει σε ακραίους ισλαμιστές να δολοφονούν χριστιανούς. Οι δηλώσεις αυτές ήρθαν έπειτα από μήνες πιέσεων από συντηρητικούς Αμερικανούς πολιτικούς, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι οι χριστιανοί στη Νιγηρία βρίσκονται αντιμέτωποι με «γενοκτονία».
Οι κατηγορίες αυτές έχουν υιοθετηθεί και από χριστιανικές και ευαγγελικές ενώσεις, ενώ έχουν βρει απήχηση και σε Ευρωπαίους πολιτικούς της άκρας δεξιάς, αν και αρκετοί ειδικοί τις αμφισβητούν.
Συνολικά, ο Τραμπ επιβεβαιώνει με την εξωτερική πολιτική του τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του. Μένει να φανεί αν η τακτική του «σοκ», που εφαρμόζει συχνά, θα αποφέρει ορατά αποτελέσματα ή θα περιπλέξει περαιτέρω την κατάσταση. Υπενθυμίζεται, τέλος, ότι ο ίδιος εξακολουθεί να επιδιώκει την απονομή του Παγκόσμιου Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, εκφράζοντας και φέτος τη δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι δεν αναδείχθηκε νικητής για το 2025.
