Το πρόγραμμα σταθερότητας και αναδιάρθρωσης που ανακοινώσαμε αυτή την εβδομάδα είναι το πρώτο που καλύπτει ταυτόχρονα τα τρία θεμελιώδη συστατικά του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος - την επαρκή ρευστότητα, τη χρηματοδότηση και τα κεφάλαια.
Με αυτό τον τρόπο η Τράπεζα της Αγγλίας θα προχωρήσει σε διπλασιασμό της ρευστότητας που παρέχει στις τράπεζες. Εγγυόμαστε τα νέα δάνεια στη διατραπεζική αγορά με σκοπό να καταφέρουμε να αρχίσουν οι τράπεζες να δανείζουν πάλι η μία στην άλλη. Επίσης θα διαθέσουμε τουλάχιστον 50 δισ. στερλίνες για να επαναχρηματοδοτήσουμε τις τράπεζές μας.
Θα αγοράσουμε μερίδια στις τράπεζες έναντι ανταλλάγματος, και θα εγγυηθούμε το δανεισμό στη διατραπεζική αγορά με εμπορικούς όρους. Στην «καρδιά» αυτών των μεταρρυθμίσεων βρίσκονται οι ξεκάθαρες αρχές της διαφάνειας, της ακεραιότητας, της υπευθυνότητας, της ορθής διαχείρισης και της διασυνοριακής συνεργασίας.
Ετσι διασφαλίζουμε την σωτηρία του τραπεζικού συστήματος, όμως τις θα κερδίσουμε εμείς; Αντιμετωπίζουμε ένα παγκόσμιο πρόβλημα, το οποίο απαιτεί μια παγκόσμια λύση. Πράγματι, οι προσπάθειες για την επίλυσή του έχουν λάβει διεθνείς διαστάσεις καθώς αυτή την εβδομάδα αρχίζει μια σειρά διεθνών συναντήσεων στα πλαίσια των G7 και του ΔΝΤ, και προτείνουμε, να καταλήξουν σε συναντήσεις κορυφής στις οποίες πρέπει να τεθούν οι αρχές και οι νέες πολιτικές για την αναδιάρθρωση του τραπεζικού και χρηματοοικονομικού συστήματος παγκοσμίως.
Όταν εξελέγην πρωθυπουργός δεν περίμενα να πάρω μια τέτοια απόφαση, μαζί με τον Alistair Darling, δηλαδή η Κυβέρνηση να προσφερθεί να αγοράσει μερίδια στις μεγαλύτερες τράπεζές μας, όπως και κανείς δε μπορούσε να προβλέψει τις ενέργειες που θα γίνονταν στην Αμερική. Όμως οι νέοι αυτοί καιροί, απαιτούν νέες ιδέες. Οι παλιές λύσεις του χθες, δεν επαρκούν για τις προκλήσεις του σήμερα και του αύριο.
Για το λόγο αυτό πρέπει να αφήσουμε πίσω τα ξεπερασμένα δόγματα και να ασπαστούμε νέες λύσεις.
Φυσικά, οι πολιτικές που ακολουθεί κάθε χώρα θα πρέπει να διαμορφωθούν ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες της κάθε χώρας. Όμως μα βάση τη βρετανική προσέγγιση πιστεύω ότι μέσω της ευρύτερης ευρωπαϊκής συνεργασίας και του συντονισμού των μεγάλων οικονομιών του πλανήτη πρέπει να ληφθούν τέσσερα βασικά μέτρα για την αποκατάσταση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Πρώτον, κάθε τράπεζα σε κάθε χώρα πρέπει να πληροί κάποιες ελάχιστες προϋποθέσεις κεφαλαιακής επάρκειας ώστε να εμπνέει εμπιστοσύνη. Όπως στη Βρετανία δώσαμε στις τράπεζες 50 δισ. στερλίνες ως χρηματοδότηση, έτσι και οι άλλες χώρες , όπου τουλάχιστον υπάρχει ανεπάρκεια κεφαλαίων στις τράπεζες, πρέπει να λάβουν παρόμοια μέτρα για αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αυτό. Μόνο ισχυρές και σταθερές τράπεζες θα είναι σε θέση να στηρίξουν την παγκόσμια οικονομία.
Δεύτερον, η βραχυπρόθεσμη ρευστότητα είναι απλά ένα μέσο για τη διατήρηση της βραχυπρόθεσμη λειτουργίας του συστήματος. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία για το μέλλον είναι να ανοίξουν οι αγορές χρήματος οι οποίες παραμένουν κλειστές για μεσοπρόθεσμη χρηματοδότηση από τον ιδιωτικό τομέα. Μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες πολλοί λίγοι έδιναν σημασία στην πραγματική αξία των αγορών χρήματος για την ευρύτερη χρηματοπιστωτική κρίση και πολλοί λίγοι επίσης κατανοούσαν τη σημασία της έννοιας «εμπιστοσύνη» στις αγορές αυτές. Όμως το «πάγωμα» της αγοράς για μεσοπρόθεσμη χρηματοδότηση αντανακλά την πλήρη απώλεια εμπιστοσύνης μεταξύ των τραπεζών.
Τρίτον, χρειάζονται καλύτεροι διεθνείς κανόνες για τη διάφάνεια. Οι οικονομίες της αγοράς χρειάζονται εμπιστοσύνη η οποία μπορεί να χτιστεί με βάση κοινές αξίες.
Τέταρτον, τα εθνικά συστήματα επίβλεψης είναι απλώς ανεπαρκή για να διαχειριστούν την τεράστια σε μέγεθος διηπειρωτική ροή κεφαλαίων στο σύγχρονο κόσμο. Το Financial Stability Forum και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο οφείλουν να διαδραματίσουν το ρόλο τους όχι μόνο στην διαχείριση της κρίσης αλλά και στην πρόληψή της.
Η αποφασιστικότητα των κυβερνήσεων και των λαών ανά τον κόσμο δοκιμάζεται. Όμως είναι ανάγκη τ
