Ευτυχώς να λέμε που μετά τη «μαύρη» Δευτέρα στα παγκόσμια χρηματιστήρια, ο Τραμπ πήρε τα χαμπάρια του – ή απλώς συνέχισε να βαράει το ντέφι σε άλλο τέμπο, για να δει ποιος χορεύει καλύτερα – και «πάγωσε» προσωρινά τους διόλου ευκαταφρόνητους δασμούς, που μόλις πριν λίγες ημέρες επέβαλε. Η ΕΕ, εν τω μεταξύ, που ήταν (και παραμένει) πάντοτε ευγενής και συμβιβαστική – κι όχι «τζαμπατζού» όπως επέμενε ο Αμερικανός πρόεδρος – έσπευσε να ανταποδώσει τη χάρη, αναστέλλοντας με τη σειρά της τα σκληρά αντίμετρα που είχε σχεδιάσει.
Προς το παρόν αναμονή ενενήντα ημερών και οψόμεθα – όχι όλοι βέβαια, γιατί κάποιοι φτιάχνουν ήδη την τύχη τους. Η εκ δυσμών προερχόμενη και προς αντολάς κινούμενη αύρα αισιοδοξίας δεν κατάφερε να διαπεράσει το Σινικό Τείχος, με τον Σι Τζινπίνγκ να έχει βγάλει απ’ το συρτάρι το «Κόκκινο Βιβλίο» και να έχει δώσει εντολή να γυαλίσουν τα κύμβαλα του πολέμου για παν ενδεχόμενο. Για την ώρα, η μπίλια έχει κάτσει στο κόκκινο, το κοντέρ γράφει 145 (ΗΠΑ) έναντι 125 (Κίνα) και περιμένουμε εναγωνίως την ανταπάντηση της Ουάσιγκτον, όσο το Πεκίνο, δίχως να ολιγωρεί, τείνει χείρα φιλίας στην ΕΕ και έχει βγει στην άγρα εμπορικών εταίρων, διαβεβαιώνοντας ότι δεν θα καταθέσει τα όπλα.
Παρ’ όλα αυτά, ο «νέος σερίφης της πόλης» δεν χάνει τις ελπίδες του, όπως μας πληροφόρησε η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Καρολίν Λέβιτ, θεωρώντας πως οι Κινέζοι θα κόψουν τα τερτίπια και θα συνεννοηθούν. Και γιατί να τις χάσει, άλλωστε, τώρα που πηγαίνουν όλα πρίμα κι η Αμερική σιδερώνει το καλό της… φουστάνι έτοιμη να γίνει πιο σπουδαία από ποτέ; Συν του ο Τραμπ απέκτησε, αιφνιδίως, και έναν ακόμη σημαντικό “φίλο”· έναν «καλό άνθρωπο» με διαπραγματευτική διάθεση (και διορατικές ικανότητες), ο οποίος δεν είναι άλλος από τον Έλληνα πρωθυπουργό, που δηλώνει βέβαιος για την ύπαρξη μίας αμοιβαία επωφελούς λύσης μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ.
Τώρα, όσον αφορά το ερώτημα αν οι δύο ηγέτες θα συσφίξουν τις σχέσεις τους και εκ του σύνεγγυς, πολλά ακούγονται, τίποτα δεν επιβεβαιώνεται, οπότε σημειώνουμε μία ακόμη εκκρεμότητα στη λίστα, για να δούμε πώς θα πάει. Προς ώρας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνεχίζει το φλερτ με τον Ισραηλινό ομόλογό του, δια τηλεφώνου αυτή τη φορά, αξιοποιώντας τον κενό χρόνο μεταξύ Δελφών και Πειραιά, όπου βρέθηκε για να θαυμάσει αγκαζέ με τον υπουργό Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, το ανακαινισμένο Τζάνειο.
Εν τω μεταξύ, μια και πιάσαμε τα εσωτερικά…
μας απασχόλησε κάπως αυτές τις ημέρες το πολυαναμενόμενο 10ο Φόρουμ των Δελφών, από όπου, πέρα από τον πρωθυπουργό, πέρασαν διάφορα κυβερνητικά στελέχη – κι όχι μόνον. Θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί ότι γίναμε σοφότεροι ή βγάλαμε κανένα σπουδαίο χρησμό· εν πολλοίς κάναμε μία επανάληψη σε όσα ήδη γνωρίζαμε. Εξορύξεις, δημοσιονομική εφορία και επενδύσεις έδωσαν τον τόνο· ο Τραμπ πρωταγωνίστησε σε όλες σχεδόν τις συζητήσεις, πολλές εκ των οποίων διανθίστηκαν με μία εσάνς ελληνοτουρκικών σχέσεων και αμυντικών δαπανών.
Απόσταγμα του προηγηθέντος τριημέρου: Οι αναπτυξιακές προοπτικές είναι θαλερές, η φοροδιαφυγή πατάσσεται με αρωγό την τεχνολογία και τα δημοσιονομικά βαίνουν ενισχυόμενα – μεταξύ πολλών άλλων, ας συγκρατήσουμε ότι έρχονται επενδύσεις 17 δισ. ευρώ, το «Σπίτι μου ΙΙ» τα πηγαίνει περίφημα και οι γονυκλισίες στο Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας συνεχίζονται (απ’ το ’26 και μετά που θα μας αφήσει εν κενώ, έχει ο Θεός).
Παρά ταύτα, βέβαια, δεν έλειψαν και τα δυσάρεστα, αφού ο νέος «τσάρος» της Οικονομίας κρατάει σφιχτό το ζωνάρι και ό,τι πήραμε, πήραμε. Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος μας είπε με λίγα λόγια ο Κυριάκος Πιερρακάκης, απογοητεύοντας τους δημοσίους υπαλλήλους, που θα μείνουν μόνον με την ανάμνηση του 13ου και 14ου μισθού, γιατί τώρα τα κουκιά δεν βγαίνουν για σπατάλες. Ίσως δεν θα ήταν κακή ιδέα ο έμπειρος Νίκος Δένδιας, ο οποίος τα “νοικοκύρεψε” και μοίρασε μερικές αυξήσεις στους στρατιωτικούς, ενώ παλεύει και για την αγορά της τέταρτης Belharra, να δώσει μία χείρα βοηθείας και στο Υπουργείο Οικονομικών.
Εν τω μεταξύ – επιστρέφοντας στα ευχάριστα – από τον Γιώργο Γεραπετρίτη μάθαμε ότι «δεν παγώνει» η Διακήρυξη των Αθηνών, άρα δεν διαταράσσονται και οι σχέσεις καλής γειτονίας, παρά το ότι η ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο πέφτει λίγο βαριά στον Τούρκο πρόεδρο. Όπως, άλλωστε, βαρύ του πέφτει και το νταραβέρι με τη Chevron, το οποίο όμως, επίσης, θα προχωρήσει απρόσκοπτα, αφού ο Σταύρος Παπασταύρου έστειλε μήνυμα στην γείτονα να μην ανακατεύεται σε ξένα χωράφια.
Αυτά κι άλλα πολλά είχε το Φόρουμ των Δελφών – όπως, ας πούμε, την αχρείαστη διαβεβαίωση (γιατί ο κόσμος το ’χει τούμπανο πια) του πρωθυπουργού ότι έχουμε αλλάξει ρότα στο μεταναστευτικό, την απογοήτευση του Νίκου Ανδρουλάκη απ’ το πνεύμα συνεργασίας στη χώρα και τις επίμονες προσπάθειες του Σωκράτη Φάμελλου να το αναστήσει –, αλλά είναι πολύ κρίμα να καταπιανόμαστε με όλα τούτα τη στιγμή που η αδιαμφισβήτητη σταρ των ημερών είναι (για μία ακόμη φορά) η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να μην είναι, αφού, σύμφωνα με τον δημοσκοπικό καταιγισμό της εβδομάδος, έχει καπαρώσει για τα καλά τη δεύτερη θέση, οδεύοντας ακάθεκτη κι ανεμπόδιστη προς το 15%, στέλνοντας τους πολιτικούς αντιπάλους της πίσω στα… λαγούμια τους και σαρώνοντας όλο το πολιτικό φάσμα, με μόνο της σύνθημα «δεν κοιτάμε ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Κοιτάμε μόνο μπροστά»; Έτσι, η «ετοιμαζόμενη» κα Κωνσταντοπούλου βλέπει τον πρωθυπουργικό θώκο να μετακινείται όλο και περισσότερο προς το μέρος της, καθώς οι τεκτονικές πλάκες στα θεμέλια της Βουλής σείονται στο ρυθμό της.
Εντάξει, όμως, τα καλά νέα είναι ότι το κυβερνών κόμμα βαστάει ακόμα και, μάλιστα, η συσπείρωσή του πήρε κάπως τα πάνω της – λογικά, η κίνηση ματ της ανανέωσης του επικοινωνιακού επιτελείου του Μαξίμου έχει κιόλας αποφέρει καρπούς – και ότι η Πλεύση απομυζά αργά και βασανιστικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Οπότε, μ’ έναν σμπάρο, πολλά τρυγόνια: και η Νέα Δημοκρατία παίρνει παράταση ζωής, ελλείψει αξιόπιστου εναλλακτικού πόλου διακυβέρνησης, δίνοντας στη Ζωή το περιθώριο να ολοκληρώσει την προετοιμασία της· και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ θα παίρνουν τον αέρα τους στας εξοχάς, διατρανώνοντας στις περιφερειακές συνδιασκέψεις ανά την Ελλάδα το όραμά τους για την επόμενη μέρα· και ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης θα προλάβει να ξεπαστρέψει τον μισό ΟΣΕ για να τον παραλάβουν οι επόμενοι (σαν) καινούργιο· και ο Αλέξης Τσίπρας θα προλάβει να κινηθεί οίκαδε με τη σοφία του Harvard στις αποσκευές του, για να ενώσει τις προοδευτικές δυνάμεις· και το κουβάρι της «πυρόσφαιρας» θα υπάρχει χρόνος να ξετυλιχθεί, Παπαδημητρίου απόντος· και ο Χρήστος Τριαντόπουλος θα παραδοθεί – όπως ήδη αποφασίστηκε, παρά τις “ηχηρές” απουσίες των εκατό δυσφορούντων, καταγγελλόντων κι αποχωρούντων βουλευτών – στα χέρια της δικαιοσύνης, ώστε να γίνουν τα δέοντα.
Κι έτσι, με το πλήρωμα του χρόνου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα παραλάβει μία χώρα δίχως εκκρεμότητες, έμπλεη επενδύσεων και αναπτυξιακών έργων και θα της μένουν μόνο μερικές λεπτομέρειες προς διευθέτηση, όπως το να “κόψει” ένα ψηφιακό νόμισμα και να ολοκληρώσει την αναδιάρθρωση της Δικαιοσύνης. Με τούτα και με ’κείνα, είναι πολύ πιθανό να μην χρειαστεί τελικά να μπει καν στον κόπο να φτιάξει πρόγραμμα· μία πρωινή εκπομπή τη μέρα, λογικά αρκεί.
Προς το παρόν, αναμένουμε στωικά τις εξελίξεις της Μεγάλης Εβδομάδας, ελπίζοντας σε μία κάποια αποσυμπίεση από δασμούς, δημοσκοπήσεις και λοιπές αναταράξεις.
Ηλιάνα Χατζηδημητρίου
