Άνθρωποι, με πρόσωπα και κοστούμια σκονισμένα, αναπαριστούν ένα πλήθος στην προβλήτα. Σιωπή και αναμονή. «Μας είπανε πως στο λιμάνι τώρα φτάνει πλοίο, κοντεύει/ ήρθε η ώρα μας να πούμε αντίο/όποιος ζορίζεται εδώ, καλά καταλαβαίνει/ να φύγει θέλει να σωθεί και όπου γης πηγαίνει» τραγουδούν γεμάτοι προσδοκία, γιατί «η προσδοκία είναι κοινή» κι επίσης «είναι δωρεάν, ακόμα ή ήταν τουλάχιστον».
Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr
