Σύμφωνα με το bluesrockreview, σε μια εποχή που η ροκ μουσική γεννούσε υπερσταρ και οι κιθαρίστες μετατρέπονταν σε παγκόσμια είδωλα, ο Gallagher ακολούθησε τον δικό του δρόμο. Δεν τον ενδιέφεραν τα εξώφυλλα, οι δημόσιες σχέσεις ή οι εμπορικοί συμβιβασμοί. Τον ενδιέφερε μόνο η μουσική. Και αυτή η επιλογή είναι ίσως ο λόγος που σήμερα, τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατό του, εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται με σχεδόν θρησκευτικό σεβασμό από μουσικούς και φίλους της ροκ.
Ο Rory Gallagher δεν έγινε ποτέ ο πιο διάσημος κιθαρίστας της γενιάς του. Την ίδια περίοδο που ο Eric Clapton, ο Jimmy Page και ο Jeff Beck κατακτούσαν πρωτοσέλιδα και γεμίζανε στάδια, εκείνος προτιμούσε να αφήνει τη φθαρμένη του Stratocaster να μιλάει για λογαριασμό του. Δεν κυνηγούσε τα charts, δεν έφτιαχνε εικόνα, δεν προσπαθούσε να γίνει «προϊόν». Ήταν ένας μουσικός που πίστευε ότι η αξία κρίνεται πάνω στη σκηνή και όχι στα γραφεία των δισκογραφικών.
Και πάνω στη σκηνή, λίγοι μπορούσαν να τον κοιτάξουν στα μάτια.
Με περισσότερες από 2.000 συναυλίες στην καριέρα του και ατελείωτα χιλιόμετρα στον δρόμο, ο Gallagher κέρδισε τον τίτλο του απόλυτου road warrior της ροκ. Οι εμφανίσεις του δεν βασίζονταν σε θεαματικά σκηνικά ή εντυπωσιακά εφέ. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια κιθάρα, ένας ενισχυτής και εκείνη η αστείρευτη ενέργεια που τον μετέτρεπε σε καταιγίδα κάθε φορά που ανέβαινε στο σανίδι.
Το θρυλικό Irish Tour ’74 παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα live ντοκουμέντα στην ιστορία του blues rock. Όχι μόνο για τη μουσική του αξία, αλλά και γιατί αποτύπωσε έναν καλλιτέχνη που επέλεξε να παίξει στο Μπέλφαστ και σε άλλες πόλεις της Βόρειας Ιρλανδίας εν μέσω των ταραγμένων χρόνων των Troubles, όταν πολλοί άλλοι προτιμούσαν να κρατούν αποστάσεις. Για τον Gallagher, το κοινό ερχόταν πάντα πρώτο.
Πίσω από τον ακούραστο performer υπήρχε και μια πιο εύθραυστη πλευρά. Ο Gallagher δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος της δημοσιότητας. Εσωστρεφής και βαθιά αφοσιωμένος στη μουσική του, έζησε για χρόνια σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τις περιοδείες και τις ηχογραφήσεις. Η συνεχής πίεση του δρόμου, σε συνδυασμό με τα προβλήματα αλκοολισμού που τον ταλαιπώρησαν κυρίως τη δεκαετία του ’80, επιβάρυναν σοβαρά την υγεία του. Ωστόσο, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές του, δεν εγκατέλειψε ποτέ τη σκηνή ούτε την επαφή με το κοινό που τον λάτρευε.
Πάντως, η επιρροή του ξεπερνά κατά πολύ τις πωλήσεις των δίσκων του. Από τον Brian May και τον The Edge μέχρι τον Slash και τον Joe Bonamassa, γενιές κιθαριστών έχουν αναγνωρίσει δημόσια το αποτύπωμα που άφησε στο παίξιμό τους. Δεν ήταν μόνο οι τεχνικές του ικανότητες. Ήταν ο τρόπος που έβαζε συναίσθημα σε κάθε νότα, η αφοσίωση στη μουσική και η απόλυτη ειλικρίνεια με την οποία αντιμετώπιζε την τέχνη του.
Ίσως γι’ αυτό ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του. Σε μια μουσική βιομηχανία που συχνά ανταμείβει την εικόνα περισσότερο από την ουσία, ο Rory Gallagher μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρος από ποτέ. Οι νέοι μουσικοί ανακαλύπτουν τους δίσκους του, οι παλιότεροι επιστρέφουν ξανά και ξανά στις ηχογραφήσεις του, ενώ το όνομά του εξακολουθεί να προκαλεί τον ίδιο σεβασμό που προκαλούσε και όταν βρισκόταν εν ζωή.
Δεν είναι τυχαίο ότι το 2025 η μνήμη του τιμήθηκε με την αποκάλυψη του χάλκινου αγάλματός του έξω από το ιστορικό Ulster Hall του Μπέλφαστ, έναν χώρο άρρηκτα συνδεδεμένο με μερικές από τις πιο εκρηκτικές εμφανίσεις της καριέρας του. Την ίδια χρονιά, ο Joe Bonamassa αφιέρωσε μια σειρά ειδικών συναυλιών αποκλειστικά στη μουσική του, αποδεικνύοντας ότι το έργο του Gallagher εξακολουθεί να εμπνέει και να συγκινεί.
Τριάντα ένα χρόνια μετά την απώλειά του, ο Rory Gallagher παραμένει κάτι περισσότερο από ένας σπουδαίος κιθαρίστας. Είναι το σύμβολο μιας εποχής όπου η αυθεντικότητα είχε μεγαλύτερη αξία από τη δημοσιότητα και όπου η μουσική αποτελούσε αυτοσκοπό και όχι μέσο προβολής.
Κάποιοι μουσικοί γίνονται θρύλοι χάρη στη φήμη τους. Ο Rory Gallagher έγινε θρύλος γιατί δεν την κυνήγησε ποτέ. Και ίσως γι’ αυτό το όνομά του συνεχίζει να ακούγεται σήμερα τόσο δυνατό όσο και οι νότες που έβγαζε από τη φθαρμένη Stratocaster του.
