Αναφέρθηκε ακόμη στην τοξικότητα των social media και στις απειλές που έχει δεχθεί, υπογραμμίζοντας την ανάγκη θεσμικής αυστηρότητας απέναντι στη διαδικτυακή βία. «Δεν είναι πρόβλημα τα fake news, είναι μάστιγα», είπε χαρακτηριστικά, μιλώντας για την ανάγκη συνεργασίας πολιτείας, Ευρώπης και οικογένειας ώστε να μπουν όρια στην ψηφιακή ασυδοσία.
Με ιδιαίτερη αναφορά στους νέους, ο Παύλος Μαρινάκης τόνισε τη σημασία της σωστής χρήσης των κοινωνικών δικτύων, της ενημέρωσης στα σχολεία και της ευθύνης των γονιών. «Η ελευθερία δεν απειλείται από τα όρια, αλλά από την έλλειψή τους», σημείωσε, επιμένοντας πως η προστασία των παιδιών και η αντιμετώπιση των fake news αποτελούν πια ζήτημα κοινωνικής ωριμότητας.
Αναλυτικότερα όσα δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στα πλαίσια τηλεοπτικής του συνέντευξης στο Action24:
Αναφερόμενος στην επαγγελματική του σταδιοδρομία ως δικηγόρος υπογράμμισε: «Είναι ιερή δουλειά η υπεράσπιση. (…) Όταν κάτι είναι «φως φανάρι», ο κατηγορούμενος να το λέει και να προσπαθεί στη συνέχεια να ελαφρύνει τη θέση του. Γιατί όταν πας να κοροϊδέψεις έμπειρους δικαστές, τότε μόνο κακό αυτό θα σου κάνει. Αλλά αν επιλέξει ο εντολέας σου να έχει μια συγκεκριμένη στάση, να τα λέει όλα στον δικηγόρο και ο δικηγόρος μαζί του να αποφασίζει, τότε οφείλεις να ακολουθήσεις τη γραμμή που ο ίδιος θέλει να ακολουθήσει για τον εαυτό του, γιατί είναι η ζωή του, η τύχη του», ενώ για το αν είναι πιο δύσκολος ο ρόλος του δικηγόρου ή του κυβερνητικού εκπροσώπου ανέφερε: «Δεν υποτιμώ τίποτα από τα δύο, αλλά όταν μόνος ή με άλλους συναδέλφους πρέπει να βοηθήσεις για να πάει καλά η υπόθεση ενός ανθρώπου, νομίζω ότι χωρίς να υποτιμώ την άλλη δουλειά, καθόλου δεν την υποτιμώ… Και επειδή είναι και «κανονική» δουλειά, δηλαδή είναι αυτό από το οποίο θα βγάλεις το ψωμί σου, το θεωρώ πιο απαιτητικό. Από την άλλη, το γεγονός ότι όταν λες κάτι μπορεί να επηρεάσει την τύχη μιας ολόκληρης κυβέρνησης και εσύ μπορεί εκείνη τη μέρα να μην είσαι καλά διαβασμένος ή να ξεφύγεις… Νομίζω ότι πλέον αν δει κανείς μια ενημέρωση πολιτικών συντακτών, που όλοι οι προκάτοχοί μου και εγώ κάνουμε, πλέον, δύο φορές τη βδομάδα τα τελευταία 5 - 6 χρόνια, με απεριόριστο αριθμό ερωτήσεων και πλέον -κάποτε κράταγε μέχρι να αναλάβω μισή ώρα- λόγω των πολλών θεμάτων και της έντονης φόρτισης κάποιων θεμάτων, μπορεί να κρατάει και 2 ώρες, παρά τέταρτο και αυτό είναι μια δύσκολη διαδικασία που χρειάζεται να έχεις αυτοσυγκράτηση και όσο μπορείς να απαντάς επακριβώς και όταν δεν ξέρεις κάτι - και αυτό είναι ένα μυστικό που μου το έχουν πει και πολλοί προκάτοχοι- να μην απαντάς. Δεν χρειάζεται να απαντάς σε όλα. Επιφυλάσσεσαι να ενημερωθείς και να απαντήσεις».
Υπεράσπιση θέσεων και στις δύσκολες στιγμές
Για το κομμάτι της επικοινωνίας: «Θεωρώ ότι αυτό που χρειάζεται η κυβέρνηση και ευτυχώς έχει τέτοια στελέχη, είναι να βγαίνουν μπροστά και να υπερασπίζονται τις θέσεις όχι μόνο του δικού τους χαρτοφυλακίου, που είναι το βασικό τους που πρέπει να κάνουν, αλλά και συνολικά σε δύσκολες στιγμές. Για παράδειγμα, όταν είχαμε την επέτειο των Τεμπών του τραγικού δυστυχήματος και μαζί με τη συλλογική ανάγκη για δικαιοσύνη της κοινωνίας, χτίστηκε και το πιο απαράδεκτο αφήγημα εργαλειοποίησης από την αντιπολίτευση. Εκεί ήταν πάρα πολύ σημαντικό ότι κάποια κυβερνητικά στελέχη βγήκαν μπροστά και βοήθησαν στη δική μας δουλειά. Γιατί στο τέλος της ημέρας επιχειρήθηκε να σπιλωθεί όχι μια κυβέρνηση, ένας Πρωθυπουργός, μια ολόκληρη παράταξη με πράγματα τα οποία λίγους μήνες μετά φάνηκε, ότι δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Τότε ναι, «μετρούσαμε» αυτούς οι οποίοι πραγματικά το «έλεγε η καρδιά τους».»
Πώς μπορεί κάποιος να συμβαδίσει με το εφήμερο της πολιτικής; «Με δύο τρόπους. Ο πρώτος τρόπος είναι να διατηρείς την επαγγελματική σου ιδιότητα, αν μπορείς. Ο δεύτερος τρόπος είναι να είσαι αιρετός. Για μένα λοιπόν, ό,τι πιο σημαντικό στην πολιτική είναι ο σταυρός, δηλαδή η ψήφος, η επιδοκιμασία, εφόσον το θέλουν, των πολιτών. Γι’ αυτό και είμαι υποψήφιος, πρώτα ο Θεός στις επόμενες εκλογές στον Βόρειο τομέα. Γιατί θεωρώ ότι στην πολιτική πρέπει να μένεις όσο σε θέλει ο κόσμος, οι πολίτες. Αυτό νομίζω ότι είναι η μόνη απάντηση σε αυτό. Θεωρώ ότι πρέπει να έχεις στο μυαλό σου, ότι την ίδια συμπεριφορά που έχεις τώρα πρέπει να την έχεις και την επομένη των εκλογών. Εγώ έχω υπάρξει κυρίως ακροατήριο, δηλαδή ως νέος δικηγόρος, στη συνέχεια μεγαλύτερης ηλικίας, μέλος πάντοτε της Νέας Δημοκρατίας. Έχω κάνει πολλές συγκεντρώσεις με φίλους μου, συνεργάτες μου, ομοϊδεάτες μου για υποψηφίους και εδώ στην Αθήνα κυρίως και στη γενέτειρά μου στην Αχαΐα. Έχω ζήσει θετικές συμπεριφορές, έχω υποστεί και αρνητικές συμπεριφορές, δηλαδή να μη θυμούνται ποιοι είμαστε λίγο καιρό μετά. Οπότε όλα αυτά είναι ένα ψηφιδωτό εμπειριών που όταν τα φέρνει έτσι η ζωή και αναλαμβάνεις κάποιες σημαντικές θέσεις, για τις οποίες είμαι ιδιαίτερα ευγνώμων, τα έχεις στο μυαλό σου να μην τα κάνεις και εσύ. Εμπειρίες είναι».
Εμφανής η τοξικότητα στον δημόσιο λόγο την περίοδο της επετείου των Τεμπών – Άλλο η κριτική άλλο οι χαρακτηρισμοί
Για την τοξικότητα στο δημόσιο λόγο και τις απειλές που δέχτηκε μέσω social media: «Ειδικά την περίοδο της επετείου των Τεμπών, τότε που χρειάστηκε να βγούμε μπροστά να υπερασπιστούμε κάποιες θέσεις οι οποίες ήταν ιδιαίτερα αντιδημοφιλείς γιατί πάνω σε ένα έδαφος δίκαιης αγανάκτησης για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, που πρέπει να πληρώσουν όσοι είναι ένοχοι, δεν το συζητάω, χτίστηκε και ένα αφήγημα «ξυλολίων», «χαμένων βαγονιών». Μας αποκαλούσαν από ανθρώπους που συγκαλύπταμε λαθρέμπορους μέχρι και δολοφόνους. Να σας θυμίσω ότι έχει αποπειραθεί να συνδέσει πολιτικός αρχηγός τον Πρωθυπουργό με το θάνατο ενός νέου ανθρώπου και πολλά άλλα, τώρα μην τα επαναλάβουμε αυτά. Εκείνη την περίοδο λοιπόν, τα πράγματα ήταν πάρα πολύ δύσκολα, κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εγώ χωρίζω τις επιθέσεις σε τρεις κατηγορίες. Έχω πάρει μια απόφαση. Αν κάποιος μου κάνει πολιτική κριτική, έστω και σφοδρή και με κανένα χαρακτηρισμό, φροντίζω όπου μπορώ να απαντήσω είτε στη σελίδα σε μηνύματα με έναν τρόπο, αρκεί να είναι κόσμιο ή τέλος πάντων να είναι πολιτική κριτική. Αν κάποιος βρίσει και προσβάλει, «μπλοκ», γιατί οι βρισιές δεν περνάνε. Ακόμα και από «δικούς μας» που μπορεί να βρίσουν άλλους. Όταν κάποιος απειλεί και μάλιστα όχι μόνο εμένα, αλλά τη γυναίκα μου και το παιδί μου, το οποίο δεν ήταν ούτε 1,5 έτους εκείνη την περίοδο… Τότε έχω πάρει μια απόφαση την οποία θα την ακολουθήσω είτε είμαι πολιτικός είτε δεν είμαι και καλώ και όσους μας βλέπουν, όποια ιδιότητα και να έχουν, να το κάνουν: κατευθείαν στην αστυνομία, ηλεκτρονικό έγκλημα και στη συνέχεια στη Δικαιοσύνη. Ο λόγος που το κάνω δεν είναι μόνο γιατί θεωρώ ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα, επειδή μπορεί να διαφωνεί μαζί σου, μπορεί να σε θεωρεί οτιδήποτε, να βάζει στο στόμα του την οικογένειά σου, αλλά γιατί θέλω να ξέρουν όλοι αυτοί, ότι οι πράξεις έχουν και συνέπειες. Μία από τις προσπάθειες που θέλω να κάνω ατομικά κι ελπίζω και συλλογικά ως πολιτικός, γιατί πάντα πρέπει να έχεις και μια ατζέντα, την οποία πρέπει να υπηρετήσεις και προσωπικά, έχω ξεκινήσει μια δράση μαζί με τη Σοφία Ζαχαράκη και στα σχολεία, είναι το κομμάτι των socialmedia, το κομμάτι των fake news και στα social media. Μια άλλη διάσταση που θεωρώ θα τη βρούμε μπροστά μας- βασικά, ήδη,έχουμε αργήσει πολύ ως Ελλάδα, ως Ευρώπη και ως κόσμος γενικότερα- είναι η αυστηροποίηση κάποιων ακραίων περιπτώσεων, σε συνεργασία με τις πλατφόρμες και σε κάθε περίπτωση όσο πιεστικά μπορούμε, όπου ξεπερνάει το «… τι μπιπείναι αυτά που λες;». Δεν λέω τώρα για αυτό. «Είσαι μπιπ…». Άλλο αυτό. Και άλλο να πηγαίνει είτε σε επίπεδο twitter, X, Instagram και σε όλα τα social media, σε επίπεδο απειλών».
Ευρωπαϊκό θέμα το ζήτημα χρήσης social media των νέων – Μάστιγα τα fake news
Για τη χρήση των social media από ανηλίκους και τα fakenews στο διαδίκτυο «Πριν από ένα χρόνο, ο Πρωθυπουργός έβαλε πρώτος το θέμα του ελέγχου και μέσω των ParentalControls και του Kids Wallet. Τότε μίλησε γενικά επί του θέματος για τη χρήση των πλατφορμών και όλων αυτών που λέμε social media και ευρύτερα, για τους νέους, τους ανηλίκους. Βλέπετε ότι ένα χρόνο μετά, αυτό αρχίζει και μετατρέπεται σε ευρωπαϊκή πολιτική, όπως είχε γίνει και με τα εμβόλια. Όταν λες το αυτονόητο, ότι δεν μπορεί ένα μικρό παιδί να πίνει αλκοόλ, μπορείς να το ελέγξεις σε ένα νυχτερινό μαγαζί και αν δεν το κάνει σωστά το νυχτερινό μαγαζί, να έχει τις προβλεπόμενες κυρώσεις. Στο σπίτι όμως είναι και θέμα της οικογένειας. Δηλαδή πρέπει να καταλάβουν οι γονείς τα αυτονόητα, που οι περισσότεροι προφανώς τα αντιλαμβάνονται, κάποιοι δεν τα αντιλαμβάνονται και υφίσταται ζημιά το παιδί αυτό. Για μένα αυτό που πρέπει να κάνουμε και ως πολιτικό σύστημα όσοι το πιστεύουμε αυτό, σίγουρα είναι να δημιουργήσουμε μια μεγάλη συμμαχία για την αντιμετώπιση δύο πολύ μεγάλων προβλημάτων που όσο περνάνε τα χρόνια θα γίνονται χειρότερα. Δεν είναι πρόβλημα τα fake news, είναι μάστιγα. Δεν είναι πρόβλημα οι απειλές στο διαδίκτυο, είναι επικίνδυνη κατάσταση. Και να προσπαθήσουμε να βάλουμε όρια, όχι να φτάσουμε στο άλλο άκρο της ποινικοποίησης της χρήσης. Πρέπει να μπουν όρια. Και για μένα, όπως πέτυχαν, γιατί πέτυχε η αυστηροποίησηκάποιων ποινών σε ειδεχθή εγκλήματα μαζί με το panic buttonκαι όλα τα υπόλοιπα… Εδώ πρέπει να αναλάβουμε δράση όλοι. Οι κυβερνήσεις, η Ευρώπη. Γενικά χάσαμε χρόνο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Χάθηκε χρόνος σε πολλά πράγματα. Είναι τεράστιο λοιπόν ζήτημα ο άνθρωπος, ο οποίος μπαίνει μέσα σε ένα προφίλ, πολλώ δε μάλλον ανώνυμα και μπαίνει στη διαδικασία να απειλήσει. Ποιος ξέρει τι συμβαίνει στο σπίτι κάθε ανθρώπου, είτε είναι πολιτικός είτε δεν είναι; Τι σταυρό κουβαλάει μια οικογένεια; Δεν αναφέρομαι σε μας, μιλάω γενικά. Πόσο μπορεί να πιέζεται η σύζυγος ή ο σύζυγος ενός πολιτικού; Και τι σημαίνει ότι επειδή κάποιος είναι πολιτικός, έχει όλα τα προβλήματά του λυμένα; Και δικαιούται κάποιος να μιλάει για τα παιδιά του, για την οικογένειά του; Και όπου ο πολιτικός βάλτε δημοσιογράφος, δικηγόρος. Πόσοι συνάδελφοί σας έχουν στοχοποιηθεί με τον πιο χυδαίο τρόπο; Και πόσοι λίγοι έχουν βγει μπροστά να τους υπερασπιστούν; Εγώ σε αυτό θα βγαίνω πάντα μπροστά. Έχουν πάει σε σπίτια, έχουν βάλει γκαζάκια και στο δικό μας σπίτι το έχουν κάνει και την επόμενη μέρα σε περιβόητο σάιτ της άκρας αριστεράς, όλων αυτών των τύπων της άλλης όψης του φασισμού γράψανε «για να προσέχεις τι λες». Αυτή ήταν η φράση».
Πληρώνουμε την εμμονή σε κάποια ζητήματα πολιτικής ορθότητας
Είναι μια πολύ μεγάλη και πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, όπου νομίζω ότι η υπερβολική εμμονή σε κάποια ζητήματα πολιτικής ορθότητας, στην εικόνα και όχι στην ουσία, που ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και επεκτάθηκε και στην Ευρώπη, γιγάντωσε κάποιες άλλες δυνάμεις, οι οποίες βρήκαν- και καλά έκαναν- γιατί η φύση τα κενά τα καλύπτει και κέρδισαν τις άλλες δυνάμεις. Όταν -τη στιγμή που υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα αυξημένου κόστους ζωής- ασχολείσαι μόνο με κάποια ζητήματα δικαιωμάτων, που το ξαναλέω δεν τα βάζω στο ζύγι, είμαι από τους ανθρώπους που θεωρώ ότι δεν πρέπει να υπάρχουν πολίτες δύο κατηγοριών και πρέπει να σεβόμαστε όλα αυτά τα θέματα και να τα βάζουμε ψηλά στην ατζέντα. Αλλά όταν πηγαίνεις από το ένα άκρο, της απομόνωσης των ανθρώπων, γιατί ζήσαμε μια περίοδο που κάποιοι άνθρωποι ήταν απομονωμένοι για την οποιαδήποτε προτίμηση είχαν, για την εθνικότητά τους. Αυτό είναι ό,τι πιο κακό. Φτάσαμε όμως στο άλλο άκρο, να μας νοιάζει μόνο η επικοινωνία κάποιας ατζέντας και να ξεχνάμε ότι το βασικό για το οποίο κρίνεται μια πολιτική δύναμη είναι το πως δίνει απαντήσεις στην καθημερινή ζωή των πολιτών».
Εκ του ασφαλούς, ας πούμε, στην Αμερική κάποιες δυνάμεις -και στην Ευρώπη- μιλούσαν για ανοιχτά σύνορα και μάλιστα αυτό έθιγε πριν και πάνω απ’ όλα την Ελλάδα, στην Ευρώπη, γιατί εμείς φυλάμε τα σύνορα της Ευρώπης. Από τις εγχώριες πολιτικές δυνάμεις μέχρι και πολύ ισχυρές προσωπικότητες στην Ευρώπη, παραδείγματος χάριν στη Γερμανία… Αυτό είδατε που οδήγησε. Ευτυχώς καταφέραμε και φυλάξαμε τα σύνορά μας, αλλά προσέξτε τι συζητούσαμε πριν από πέντε και δέκα χρόνια και τι λέμε σήμερα. Αυτά πληρώνουν λοιπόν κάποιοι πολιτικά. Ο κόσμος όταν βλέπει αυτά θυμώνει, οργίζεται. Πρέπει να καταλάβουμε, ότι πρέπει να χαμηλώσουμε πάρα πολύ, να μην νομίζουμε ότι είμαστε κάτι διαφορετικό και κάτι πολύ μεγαλύτερο. Δεν είμαστε. Και να καταλαβαίνουμε τι λέγεται σε κάθε σπίτι. Αυτό νομίζω έχει ως αποτέλεσμα λοιπόν να εκλεγούν πολιτικοί που δεν το περίμενε κανείς πριν από δέκα χρόνια γιατί βρήκαν αυτό το κενό.
Να δίνουμε ευκαιρίες στη νέα γενιά
Πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει ένα όριο και το όριο πρέπει να το βάζεις εσύ στον εαυτό σου, στο πόσο είσαι συνολικά στην πολιτική. Το ξαναλέω, εκτός αν έχεις φτάσει στο ανώτατο επίπεδο. Δηλαδή άλλο πράγμα κάποιος να έχει φτάσει στο σημείο να τον ψηφίζει ο κόσμος, να είναι πρωθυπουργός της χώρας ή πρόεδρος μιας άλλης χώρας ή πρωθυπουργός κι άλλο πράγμα να είναι βουλευτής, υπουργός για κάποια χρόνια. Εκεί νομίζω ότι κάπου λίγο κουράζεις κιόλας. Δηλαδή μετά από κάποια χρόνια, όσο καλός και να είσαι, πρέπει να δώσεις λίγο τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά. Αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει να βάλουμε ηλικιακά όρια, γιατί έχω δει πενηντάρηδες, εξηντάρηδες και μεγαλύτερους να είναι πολύ πιο φρέσκοι στα μυαλά κι έχω δει συνομήλικούς μου και μικρότερους να είναι αυτό που λέμε «νεόγεροι». Άρα η ηλικία είναι προσόν, αν το έχεις, αν είσαι νέος, αρκεί να μην είσαι μόνο στην ηλικία νέος, γιατί αν είσαι μόνο στην ηλικία, είναι ό,τι χειρότερο.
