Ο πρώην πρωθυπουργός καταλόγισε στο πολιτικό σύστημα «την αδυναμία του να πείσει, την ανικανότητά του να παράγει δικαιοσύνη και πρόοδο». Ανέφερε: «Όταν μάλιστα η κοινωνική ιδιοτέλεια συνοδεύεται από την αδελφή της, τη διαφθορά, τότε ο φαύλος κύκλος της παράλυσης παράγει σοβαρές απειλές για την ασφάλεια, την οικονομία, την ίδια τη χώρα».
Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε αναφορά και «στην ξεχωριστή προσωπικότητα του Γιάννη Μπουτάρη «που έχει αφήσει τη σφραγίδα της όχι μόνο στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά και στη χώρα».
Ο ίδιος τόνισε ότι ο Γιάννης Μπουτάρης πήγε κόντρα στα στερεότυπα του εθνικισμού και του συντηρητισμού που διαπερνούσαν τη Θεσσαλονίκη και την εικόνα της. Ακόμη, επεσήμανε πως ανέδειξε το πολυπολιτισμικό παρελθόν της πόλης, το ρόλο των Εβραίων τους οποίους αφάνισαν ο ναζισμός και οι εγχώριοι σύμμαχοί του, καθώς επίσης και για το ρόλο των μουσουλμάνων στην πολιτιστική και ιστορική ταυτότητα της Θεσσαλονίκης.
Μίλησε, δε, για την επιμονή του Γιάννη Μπουτάρη να συμβάλει στην οικοδόμηση μιας θετικής ατζέντας στη σχέση της Ελλάδας με τη Τουρκία, και στην Συμφωνία των Πρεσπών σημειώνοντας ότι εκεί «έδειξε το μεγαλύτερο θάρρος και τη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα».
Ειδικότερα, είπε: «Αυτή δεν ήταν καθόλου εύκολη απόφαση, όταν μιλάμε για τη Θεσσαλονίκη. Δεν θα ξεχάσω μια συζήτηση που κάναμε οι δυο μας, με τον Λεωνίδα ανάμεσά μας, στο γραφείο μου στη Θεσσαλονίκη. Όταν με ρώτησε: Ρε συ Πρόεδρε είσαι σίγουρος ότι θα το αντέξεις; Εδώ οι δικοί μου και κάνουν τις πάπιες. Του απάντησα ότι δεν αξίζει να είμαι σε αυτή τη θέση και να μη το τολμήσω. Και τότε σα να έλαμψε το πρόσωπό του. Προχώρα ρε κι εγώ θα το στηρίξω όσο μπορώ» και προσέθεσε:
«Θέλω απλά να θυμίσω ότι σε αυτή τη μάχη, που αποτέλεσε μια από τις πιο κλασσικές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον πατριωτισμό και την πατριδοκαπηλία, ανάμεσα στην πρόοδο και την συντήρηση. Κάποιοι επιλέξαμε με κόστος την προοδευτική και τη πατριωτική τοποθέτηση. Και κάποιοι, όχι μόνο από τη δεξιά, τη ψηφοθηρία και τη πατριδοκαπηλία. Ο Μπουτάρης ήταν ένας από εμάς. Είδε λοιπόν τις Πρέσπες ως ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή. Γιατί οι Πρέσπες έλυναν ένα μεγάλο πρόβλημα, που δεν είχε να κάνει μόνο με τη Βόρεια Μακεδονία. Αλλά και με το ρόλο της Ελλάδας στα Βαλκάνια, ως δύναμης ειρήνης και προόδου. Και άρα με ένα καινούργιο και ελπιδοφόρο ρόλο της αγαπημένης του Θεσσαλονίκης».
