Σε άρθρο του, αναφέρει ότι η Τουρκία χρειάζεται επειγόντως να αποκτήσει 120 μαχητικά αεροσκάφη για να αντιμετωπίσει την αεροπορική υπεροχή της Ελλάδας. Δεν κάνει καμία αναφορά σε γενικές απειλές για τη σταθερότητα στην περιοχή, ούτε σε τρομοκρατία ή ενίσχυση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Μιλά ευθέως για την Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή, η τουρκική κυβέρνηση παρουσιάζει στα διεθνή φόρα την προσπάθειά της να αποκτήσει F-35, Eurofighter και αναβαθμισμένα F-16 ως μια κίνηση υπέρ της συμμαχικής συνοχής. Οι δημόσιες τοποθετήσεις μιλούν για συμβολή στην άμυνα της Δύσης και για ανάγκη να διατηρηθεί η ισορροπία σε μια αποσταθεροποιημένη περιοχή. Ωστόσο, η εσωτερική ρητορική αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις: η αεροπορική αναβάθμιση αφορά άμεσα την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Άγκυρα λειτουργεί με δύο πρόσωπα. Προς τα έξω, καλλιεργεί το προφίλ του υπεύθυνου συμμάχου, ενώ στο εσωτερικό χτίζει εθνικό αφήγημα με ξεκάθαρα επιθετικά χαρακτηριστικά. Η περίπτωση της Milliyet είναι ενδεικτική διότι δεν πρόκειται για κάποια ανεξάρτητη φωνή ή για έκφραση προσωπικής άποψης. Στην Τουρκία του Ερντογάν, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης λειτουργούν σε πλήρη ευθυγράμμιση με την πολιτική εξουσία. Άρα ό,τι γράφεται, δεν γράφεται τυχαία.

Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί που εξετάζουν τα αιτήματα της Τουρκίας για την προμήθεια ή αποδέσμευση σύγχρονων οπλικών συστημάτων θα έπρεπε να διαβάσουν προσεκτικά το άρθρο του Sendir. Γιατί αποκαλύπτει κάτι που οι επίσημες δηλώσεις προσπαθούν να κρύψουν, ότι το βασικό κίνητρο της Άγκυρας δεν είναι η ενίσχυση της Συμμαχίας, αλλά η απόκτηση πλεονεκτήματος απέναντι στην Ελλάδα.

Η Τουρκία επιδιώκει να κλείσει την απόσταση που τη χωρίζει σήμερα από την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία και το σχέδιο της βασίζεται στην πίεση για αποδέσμευση μαχητικών από τη Δύση και παράλληλα στην ανάπτυξη του εγχώριου μαχητικού KAAN, το οποίο βρίσκεται ακόμη σε πολύ πρώιμο στάδιο.

Το αφήγημα της «τεχνολογικής ανεξαρτησίας» με το KAAN έχει χτιστεί επιμελώς, όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ο κινητήρας του είναι αμερικανικός, το λογισμικό δεν είναι ακόμη έτοιμο, και η συνολική πρόοδος του προγράμματος δεν επιτρέπει αισιοδοξία για γρήγορη ένταξη σε επιχειρησιακή χρήση. Παρόλα αυτά, η Άγκυρα παρουσιάζει το αεροσκάφος ως απόδειξη εθνικής επάρκειας, μάλλον για εσωτερική κατανάλωση.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι πολιτικό. Η Τουρκία δυσκολεύεται να ενταχθεί ξανά σε κοινά προγράμματα ανάπτυξης προηγμένων οπλικών συστημάτων, όχι επειδή της λείπει η βιομηχανική βάση, αλλά επειδή δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Έχει απομακρυνθεί από τις δομές συνεργασίας και μοιράσματος τεχνογνωσίας που απαιτεί η σύγχρονη αμυντική βιομηχανία. Το τίμημα δεν είναι μόνο τεχνολογικό – είναι στρατηγικό.

Γι’ αυτό, όταν η Άγκυρα υποβάλλει αιτήματα για νέα όπλα, και ταυτόχρονα οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες μιλούν για την «απειλή της Ελλάδας», οι σύμμαχοι οφείλουν να σταματήσουν να προσποιούνται πως δεν καταλαβαίνουν. Η διγλωσσία δεν είναι λάθος επικοινωνίας. Είναι επιλογή. Και όποιος τη διαβάζει μόνο επιφανειακά, κινδυνεύει να ενισχύσει μια δύναμη που δεν ζητά ισορροπία, αλλά πλεονέκτημα.

Το ερώτημα λοιπόν είναι μόνο ένα. Τι θέλουν τελικά Αμερικανοί και Ευρωπαίοι; Την πόρτα του τρελοκομείου ορθάνοικτη στην καρδιά της Ανατολικής Μεσογείου ή πραγματική ηρεμία στην πιο ευαίσθητη γειτονιά της Συμμαχίας;