Είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από τους όρους «εφοδιαστική αλυσίδα», «ενεργειακή ασφάλεια» και «θαλάσσιο εμπόριο» υπάρχουν άνθρωποι που καλούνται να κάνουν τη δουλειά τους μέσα σε ολοένα πιο επικίνδυνες ζώνες.

Εδώ και περίπου 25 χρόνια, από την 11η Σεπτεμβρίου και μετά, η εμπορική ναυτιλία δεν γνώρισε ουσιαστικά περίοδο απαλλαγμένη από σοβαρές απειλές. Πειρατεία στον Κόλπο του Άντεν και στον Κόλπο της Γουινέας, πόλεμος στη Μαύρη Θάλασσα, επιθέσεις στην Ερυθρά Θάλασσα και τώρα ο Περσικός Κόλπος και τα Στενά του Ορμούζ. Η διαφορά είναι ότι σήμερα οι απειλές είναι ταυτόχρονα περισσότερες, φθηνότερες και δυσκολότερα προβλέψιμες.

Τα drones αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν χρειάζονται το κόστος και τις υποδομές ενός συμβατικού οπλικού συστήματος για να προκαλέσουν δυσανάλογη αναστάτωση σε ένα εμπορικό πλοίο. Και την ίδια στιγμή, οι ναυτικές δυνάμεις που κάποτε μπορούσαν να προσφέρουν μια στοιχειώδη αίσθηση προστασίας δεν είναι πάντοτε διαθέσιμες ή επαρκείς για το μέγεθος της σημερινής απειλής.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο τεχνολογικό. Είναι και θεσμικό.

Ο ISPS Code θεσπίστηκε πριν από περισσότερες από δύο δεκαετίες, σε μια διαφορετική εποχή και απέναντι σε διαφορετικού τύπου κινδύνους. Από τότε, η τεχνολογία έχει αλλάξει δραματικά, ενώ η γεωπολιτική έχει γίνει πολύ πιο σύνθετη και το κανονιστικό πλαίσιο δεν ακολούθησε με την ίδια ταχύτητα.

Και υπάρχει μια παράμετρος που συχνά χάνεται πίσω από τους δείκτες ναύλων, τα ασφάλιστρα και τις τιμές ενέργειας, ο ναυτικός.

Δεν αρκεί ένα πλοίο να είναι τεχνικά ικανό να επιβιώσει από μια επίθεση. Πρέπει και ο άνθρωπος που βρίσκεται πάνω του να μπορεί να αισθάνεται ότι η ζωή του δεν αντιμετωπίζεται ως παράπλευρη απώλεια της παγκόσμιας οικονομίας.

Η ναυτιλία έχει μάθει να διαχειρίζεται το κόστος, τις καθυστερήσεις και τις παρακάμψεις. Αυτό που πρέπει πλέον να αποδείξει είναι ότι ξέρει να διαχειρίζεται και την παρατεταμένη έκθεση των ανθρώπων της στον πόλεμο.

Γιατί η ανθεκτικότητα ενός πλοίου μετριέται σε μέταλλο και τεχνολογία. Η ανθεκτικότητα της ναυτιλίας, όμως, μετριέται τελικά στους ανθρώπους που συνεχίζουν να ταξιδεύουν.

Και εκεί δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλη μία «νέα κανονικότητα», αλλά ένα μόνο ερώτημα, μήπως η ναυτιλία πρέπει να επανεξετάσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την ασφάλεια;