Πιο αναλυτικά, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ εξήρε αυτή την εβδομάδα τις συναντήσεις του με τον ομόλογό του Ντόναλντ Τραμπ και προώθησε ένα νέο πλαίσιο διμερών σχέσεων, υιοθετώντας έναν αισιόδοξο τόνο παρά την απουσία ουσιαστικών συμφωνιών. Πριν από την αναχώρηση του Αμερικανού προέδρου με το Air Force One, ο Σι χαρακτήρισε την «ιστορική επίσκεψη» ως μια διαδικασία που οδήγησε σε συναίνεση σχετικά με τη σταθερότητα των εμπορικών σχέσεων και την ευρύτερη συνεργασία.
Ωστόσο, σύμφωνα με ανάλυση του Bloomberg, για την Ευρώπη, το θερμότερο κλίμα μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων φέρνει στην επιφάνεια έναν νέο κίνδυνο· αυτόν του παραγκωνισμού της.
Όπως σημειώνεται στην ίδια ανάλυση, ο κίνδυνος αυτός είναι κυρίως εμφανής σε ό,τι αφορά στα κρίσιμα ορυκτά και τις σπάνιες γαίες, όπου η Κίνα αξιοποίησε την κυριαρχία της για να περιορίσει τις εξαγωγές, ενώ οι ΗΠΑ επιδίωξαν επιθετικά συνεργασίες με χώρες πλούσιες σε φυσικούς πόρους.
Από τα κινητά τηλέφωνα και τα αυτοκίνητα μέχρι τα data centers και τους μαγνητικούς τομογράφους, οι σπάνιες γαίες αποτελούν βασικό στοιχείο πολλών τεχνολογιών που βρίσκονται στον πυρήνα της σύγχρονης ζωής. Ο ανταγωνισμός για τα συγκεκριμένα ορυκτά αναμένεται να ενταθεί τα επόμενα χρόνια, ωστόσο αναδύονται σημαντικά ερώτηματα σχετικά με το ποιος θα είναι ο ρόλος της Γηραίας Ηπείρου σε αυτήν τη «μάχη».
Σύμφωνα με το διεθνές ειδεογραφικό μέσο, η Ευρώπη θα διαδραματίζει ολοένα και πιο παθητικό ρόλο, αφού στο παρελθόν αναγκάστηκε να διακόψει την παραγωγή της λόγω ελλείψεων στις κινεζικές προμήθειες.
Τα κρίσιμα ορυκτά αναμενόταν να βρεθούν στο επίκεντρο των συνομιλιών μεταξύ Τραμπ και Σι, ενώ και η ίδια η Ευρώπη αναγνωρίζει τους στρατηγικούς κινδύνους που συνεπάγεται η υπερβολική εξάρτηση από το Πεκίνο για τις προμήθειές της. Ένας από τους λίγους τομείς σύγκλισης στις σχέσεις ΕΕ - ΗΠΑ τους τελευταίους μήνες ήταν η συνεργασία για τη διασφάλιση πρόσβασης σε ορυκτά και η ενίσχυση των εφοδιαστικών αλυσίδων.
Ωστόσο, η βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Ουάσινγκτον και Πεκίνου αποτελεί σαφή υπενθύμιση προς τις Βρυξέλλες ότι οι ευρωπαϊκές βιομηχανίες εξακολουθούν να εξαρτώνται από αποφάσεις που λαμβάνονται από παγκόσμιες δυνάμεις, οι οποίες προωθούν τα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα. Οι φιλοδοξίες της Ευρώπης για μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία στον συγκεκριμένο τομέα ενδέχεται τελικά να εξαρτηθούν από το αν ο Τραμπ και ο Σι κατέληξαν σε κάποια συνεννόηση που θα βελτιώσει την αμερικανική πρόσβαση σε κρίσιμα ορυκτά εις βάρος των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων - κάτι που ίσως αποσαφηνιστεί τις επόμενες ημέρες.
