Με το χάος στη Μέση Ανατολή, ο Αμερικανός πρόεδρος περνά αναγκαστικά σε δεύτερη μοίρα· αν και του ανοίγεται – για μία ακόμη φορά – πεδίον δόξης λαμπρόν, ώστε να χώσει τη μύτη του και να εξασκήσει τις διαπραγματευτικές και ειρηνευτικές του δεξιότητες. Ας ελπίσουμε μόνον ότι τούτη η απόπειρα θα στεφθεί με μεγαλύτερη επιτυχία απ’ ό,τι οι προηγούμενες, γιατί ειδάλλως από ’κει που με το ζόρι τα έβγαζε πέρα με δύο πολέμους – τους οποίους στο φαντασιακό του έχει ήδη τερματίσει βέβαια – θα βρεθεί ξαφνικά και με έναν τρίτο για… δώρο.
Μέχρι στιγμής, πάντως, δεν τα πηγαίνει κι άσχημα· που σημαίνει ότι δεν τα πηγαίνει χειρότερα απ’ όσο μας έχει συνηθίσει. Κι αυτό είναι μία σχεδόν ανακουφιστική εξέλιξη, καθώς ξημέρωσε η τρίτη μέρα που ο «Ανατέλλων Λέων» προσπαθεί να καταστείλει την πυρηνική δύναμη των «Αγιατολάδων». Για να μην μακρηγορούμε κιόλας, ο Ντόναλντ Τραμπ κρατάει, προς ώρας, μία διακριτική απόσταση – του τύπου «ήξερα, αλλά δεν μίλησα κι ούτε αναμείχθηκα, για αυτό μην με αναγκάσετε να το κάνω» –, η οποία, στην ουσία, μεταφράζεται σε μία διακριτική, αλλά σαφέστατη, εγγύτητα προς τον «φίλο» του Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Έτσι, από την στρατηγική της «μέγιστης πίεσης» προς το Ιράν, δοκιμάζει τώρα την πολιτική της «στρατηγικής ασάφειας» – ναι, όπως το Ισραήλ από τη δεκαετία του ’60 που ο κόσμος το ’χει τούμπανο για τα πυρηνικά κι αυτό «κρυφό» καμάρι – εκτοξεύοντας και κάνα δυο απειλές ότι θα συντρίψει τους Ιρανούς αν τολμήσουν να του κουνηθούν, για να βρίσκονται. Βέβαια, θα μου πεις, μπροστά στην εκτόξευση τόσων βαλλιστικών και drones, με τις απειλές θα ασχολούμαστε;
Όχι (ακόμα), οπότε ας ασχοληθούμε με το ότι οι «παίχτες» δείχνουν να μοιράζονται, προσωρινά τουλάχιστον, στη σκακιέρα. Η Κίνα και η Τουρκία ρίχνουν την «ψήφο» τους στο Ιράν· οι Σαουδάραβες κρατάνε τα μπόσικα, καλώντας σε αυτοσυγκράτηση – ήτοι, κάνουν κόρτε στο Ισραήλ, αλλά δεν το ομολογούν· οι Ευρωπαίοι, κατά την πάγια τακτική τους, προσπαθούν, τηλεφωνικώς, να κατευνάσουν τα πράγματα και στέλνουν (ειρηνευτικά) μηνύματα στήριξης στο Ισραήλ μαζί με μερικά αεροσκάφη· και η Ρωσία – που τα βλέπει όλα και ξέρει πολλά, αλλά λέει λίγα – ετοιμάζεται να εμφανιστεί ως από μηχανής Θεός, να ενώσει τις δυνάμεις της με τον Τραμπ και να μεσολαβήσει (με το αζημίωτο) στις διαπραγματεύσεις που αυτή τη στιγμή δεν ενδιαφέρουν κανέναν εκ των εμπλεκομένων.
Το δια ταύτα, προς το παρόν, είναι ότι η ιρανική «Αληθινή Υπόσχεση ΙΙΙ» έχει ήδη ξεπεράσει σε ένταση, διάρκεια και επιθετικότητα την προηγούμενη «εκδοχή» της, την άνοιξη του ’24, οπότε δεν προβλέπεται αυτή η «φωτιά» να σβήσει σύντομα. Συν του ότι, πέραν όλων των άλλων, η κατάσταση είναι εξαιρετικά «ωφέλιμη» για το Ισραήλ, ώστε να συνεχίσει ανενόχλητο να ρημάζει τη Γάζα, τώρα που κανείς δεν ασχολείται.
Σε άλλα νέα, σε «εμπόλεμη» ζώνη – τηρουμένων όλων των αναλογιών – έχει μετατραπεί από τις αρχές της εβδομάδος και η Αμερική. Εχθές (14/6), δε, τα στρατά βγήκαν στους δρόμους, όχι για να κάνουν ντου σε σπίτια μεταναστών ή να διαλύσουν διαδηλώσεις, αλλά για να παρελάσουν προς τιμήν του γενεθλιάζοντος Ντόναλντ Τραμπ και εξ αφορμής της 250ής επετείου του αμερικανικού στρατού. Κι ορίστε, ούτε τα γενέθλιά του δεν μπορεί να γιορτάσει αμέριμνος ο άνθρωπος, καθώς δεν έφτανε που κουβαλάει στις πλάτες του τα δεινά του πλανήτη, έχει και τα δικά του. Κάθε Πολιτεία, σχεδόν, και μια μικρή φλογοβόλος εστία: στην Ουάσιγκτον βρέθηκαν ουρανοκατέβατοι κάτι διαδηλωτές και του την «έσπασαν», στο Λος Άντζελες έπεσαν ξανά δακρυγόνα, στην Μινεσότα δολοφονήθηκε μία βουλευτής των Δημοκρατικών, για πολιτικούς, μάλλον, λόγους… Ε, καλά λένε ότι η Αμερική είναι η Γη της Επαγγελίας.
Ευτυχώς, μέσα σε τόσα βάσανα, ξεφορτώθηκε τον καημό του Ίλον Μασκ, ο οποίος τα «γύρισε» πανηγυρικά κι απολογήθηκε· οπότε μια ελπίδα συμφιλίωσης άρχισε να σιγοκαίει μέσα μας. Δυστυχώς, ο Τζερόμ Πάουελ έχει ακόμη προβλήματα, με τον Τραμπ να καλεί και τον αντιπρόεδρο, Τζέι Ντι Βανς, για ενισχύσεις· αλλά, πού θα πάει, θα τα ρίξει τα ρημάδια τα επιτόκια και θα ησυχάσει κι αυτός.
Αυτός που δεν ησυχάζει με τίποτα, απ’ την άλλη, είναι ο Κυριάκος Μηστοτάκης…
ο οποίος είπε να βγει λίγο εκτός συνόρων, να κάνει κάνα δυο ταξιδάκια για ν’ αλλάξει τον αέρα του και να κλείσει μερικά deals, αλλά δεν πρόκαμε. Καλή η Μολδαβία, όμως πριν προλάβει να πατήσει το πόδι του στη Σουηδία, γύρισε πίσω άρον άρον για να συγκληθεί ΚΥΣΕΑ και να αποφασιστεί η στάση της χώρας στο Μεσανατολικό.
Κι αφού αποφασίστηκε κι έπεσε σύρμα, πήραν και εδώ φωτιά τα τηλέφωνα. Ο Νετανιάχου κάλεσε πρώτος για κουβεντολόι, ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, μίλησε με Σαουδική Αραβία και λογικά εντός των επομένων ημερών ή ωρών, θα πέσει και ομαδική ευρωπαϊκή κλήση για να συντονιστούν και να πει ο καθείς τα νέα του απ’ τις δικές του συνδιαλέξεις. Εκτός κι αν έχει ήδη πέσει, αλλά δεν ήθελαν να κάνουν παρέα τον Έλληνα πρωθυπουργό – απίθανο σενάριο, όμως· δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν.
Πιστή στην ευρωπαϊκή γραμμή μένει, τέλος πάντων, η Ελλάδα, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να επαναλαμβάνει και σήμερα (15/6) ότι το Ιράν δεν πρέπει να αποκτήσει πυρηνικά, αλλά καλό θα ήταν να καθίσει κάτω να λύσει το θέμα διπλωματικά. Σαν τις ασκήσεις διπλωματίας που κάνει ο πρωθυπουργός με τον Αντώνη Σαμαρά, ας πούμε; Ε, κάπως έτσι. Ή σαν τα διπλωματικά τρικ που μεταχειρίζεται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, «σφάζοντας» με το γάντι τους αντιπολιτευόμενους. Τελευταίο θύμα του, ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος φήμες λένε ότι έχει βγάλει όλη την εβδομάδα ξάγρυπνος, γιατί είχε να τα ακούσει τόσο χοντρά από τότε που πήρε την σωτήρια – για την ψυχική του υγεία, πρωτίστως – απόφαση να αποσυρθεί στο Σούνιο.
Αλλά, η πολιτική κι η δημοσιογραφία λένε πως είναι μικρόβιο – και μάλλον όχι τυχαία, από πολλές απόψεις – κι ο πρώην πρωθυπουργός δεν άντεξε να ακολουθήσει τη γραμμή που χάραξε ο Κώστας Καραμανλής και να κάνει «θεραπείες» στα εξοχάς, οπότε, ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Εν προκειμένω, διπλό, αφού δεν έφτανε που τον «μάλωσε» ο κ. Μαρινάκης, ο οποίος δεν είναι φίλος ενός «νέου πατριωτισμού» καθώς φαίνεται, αλλά, είχε την τιμητική του και στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου έλαμψε δια της απουσίας του. Καλά, εκεί βέβαια, όποιος προλάβαινε να τρέξει να σωθεί, τη γλύτωνε με δυο τρεις αμυχές· οι υπόλοιποι δεν ήξεραν ποιον να πρωτοκατηγορήσουν και ποια φωτιά να σβήσουν.
Παρ’ όλα αυτά, στη χώρα συνέβησαν κι άλλα. Η «ιστορική απόφαση» του ΣτΕ για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, ας πούμε, χάρη στην οποία κανένας νέος δεν θα ξενιτευτεί ξανά ποτέ για ακαδημαϊκούς λόγους. Ή οι διαστημικές υποδομές, στις οποίες τα πάμε περίφημα, σύμφωνα με τον υπουργό Άμυνας, Νίκο Δένδια, οι υψηλές φιλοδοξίες του οποίου είναι γνωστές, αλλά δεν μας είχε πάει ο νους ότι οι στόχοι του εκτείνονταν και εκτός πλανήτη – είναι , μάλλον, επειδή είχαμε προσκολληθεί στο αφήγημα ότι εκτείνονται εκτός γραμμής Μητσοτάκη μόνον.
Εν πάση περιπτώσει, ες αύριον τα σπουδαία… έχουμε και την εκκρεμότητα του ΟΠΕΚΕΠΕ, μας περιμένει κι ο Κώστας Αχ. Καραμανλής στη γωνία, αδημονώντας για την παραπομπή του, περιμένουμε κι εμείς εναγωνίως να δούμε πώς θα τα φέρει βόλτα η Ολομέλεια με τρία μέλη μείον, κάνουμε και μια προσευχή να μην ανέβει κι άλλο το πετρέλαιο και εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στο μέλλον.
