Κατά τη συζήτηση στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής για την κύρωση τεσσάρων συμφωνιών μεταξύ του ελληνικού Δημοσίου και των εταιρειών «CHEVRON GREECE HOLDINGS» και «HELLENiQ UPSTREAM», οι οποίες αφορούν την παραχώρηση δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων σε θαλάσσιες περιοχές νότια της Κρήτης και νότια της Πελοποννήσου, ο υπουργός τόνισε ότι η κυβέρνηση επιδιώκει την ταχεία προώθηση των διαδικασιών. Όπως ανέφερε, στόχος είναι μέσα στους επόμενους 12 μήνες -στις αρχές του 2027- να πραγματοποιηθεί η πρώτη ερευνητική γεώτρηση στο Ιόνιο έπειτα από σχεδόν πενήντα χρόνια, ενώ στο δεύτερο εξάμηνο του 2026 αναμένεται να ξεκινήσουν οι πρώτες γεωφυσικές μελέτες.
Ο κ. Παπασταύρου χαρακτήρισε τις συμφωνίες αυτές καθοριστικής σημασίας για την ενίσχυση της ενεργειακής προοπτικής της χώρας, σημειώνοντας ότι μπορούν να δημιουργήσουν τις βάσεις για μελλοντική παραγωγή φυσικού αερίου. Παράλληλα, απάντησε στις ανησυχίες που διατύπωσε η αντιπολίτευση σχετικά με το άρθρο 30 παράγραφος 3 της σύμβασης με την κοινοπραξία, διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για μια τυπική νομική πρόβλεψη που αφορά την κατανομή και διαχείριση πιθανών ευθυνών και δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση αποδοχή συγκεκριμένων ισχυρισμών.
Ο υπουργός υπογράμμισε ότι στο σημερινό διεθνές περιβάλλον αβεβαιότητας, η οικονομική και πολιτική σταθερότητα, η αποτρεπτική ισχύς και η ενεργειακή ασφάλεια αποκτούν ιδιαίτερη σημασία για κάθε κράτος. Όπως είπε, η Ελλάδα εμφανίζει ρυθμούς ανάπτυξης υψηλότερους από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ενώ παράλληλα ενισχύει την αμυντική της ισχύ και προχωρά σε στρατηγικές πρωτοβουλίες.
Αναφερόμενος στις ενεργειακές εξελίξεις, σημείωσε ότι η χώρα έχει ήδη αναδειχθεί σε βασική πύλη εισόδου για το αμερικανικό φυσικό αέριο στην ευρύτερη περιοχή, αξιοποιώντας τις υποδομές που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με τον ίδιο, το επόμενο βήμα είναι η ανάπτυξη του τομέα υδρογονανθράκων, ώστε η Ελλάδα να μπορέσει να εξελιχθεί και σε χώρα παραγωγής φυσικού αερίου.
Ο κ. Παπασταύρου επεσήμανε ωστόσο ότι η προοπτική αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη, καθώς θα εξαρτηθεί από το αν τα πιθανά κοιτάσματα αποδειχθούν εμπορικά αξιοποιήσιμα. Παρ’ όλα αυτά, υπογράμμισε ότι η συνέχιση των ερευνών μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικά οφέλη για τα δημόσια έσοδα και τις επόμενες γενιές.
Υπενθύμισε ακόμη ότι η προσπάθεια για την αξιοποίηση υδρογονανθράκων έχει ξεκινήσει εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία, αναφέροντας ότι οι πρώτες πρωτοβουλίες έγιναν το 2011 από τον Γιάννη Μανιάτη, ενώ το 2014 η κυβέρνηση Σαμαρά–Βενιζέλου προχώρησε στις σχετικές προκηρύξεις. Όπως είπε, η διαδικασία αυτή συνεχίστηκε και κατά την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που –κατά τον ίδιο– αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια διαχρονική εθνική προσπάθεια που υποστηρίχθηκε από διαφορετικές κυβερνήσεις.
Ο υπουργός σημείωσε επίσης ότι με την κύρωση των νέων συμβάσεων διπλασιάζονται οι περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας όπου πραγματοποιούνται έρευνες για υδρογονάνθρακες, κάτι που, όπως είπε, ενισχύει σημαντικά την ενεργειακή στρατηγική της χώρας.
Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι οι ιδιωτικές συμφωνίες με τις εταιρείες δεν συνεπάγονται εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, υπογραμμίζοντας ότι το ενδιαφέρον μεγάλων διεθνών ενεργειακών ομίλων συνιστά ένδειξη εμπιστοσύνης προς την Ελλάδα.
Αναφορά έκανε και στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, σημειώνοντας ότι στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Ιουνίου 2025 επισημαίνεται πως πρόκειται για παράνομη και άκυρη συμφωνία που δεν παράγει έννομα αποτελέσματα και παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών. Όπως υποστήριξε, η απόφαση μεγάλων ενεργειακών εταιρειών να δραστηριοποιηθούν στην περιοχή παρά τις αντιδράσεις της Λιβύης ενισχύει τη θέση της Ελλάδας.
Τέλος, απέρριψε τις επικρίσεις ότι οι κυβερνητικές ανακοινώσεις αποτελούν «πυροτεχνήματα», επιμένοντας ότι το χρονοδιάγραμμα είναι σαφές: μέσα στους επόμενους 12 μήνες αναμένεται η πρώτη ερευνητική γεώτρηση στο Ιόνιο, ενώ στο δεύτερο μισό του 2026 προβλέπεται να προχωρήσουν οι γεωφυσικές μελέτες που σχετίζονται με τη «CHEVRON». Διευκρίνισε επίσης ότι η πρόβλεψη περί ανωτέρας βίας αποτελεί τυπική ρήτρα του διεθνούς δικαίου και περιλαμβάνεται και σε παλαιότερες συμβάσεις που είχαν εγκριθεί το 2016.
