Η αξιολόγηση αυτή, πέρα από υπερβολική, αγνοεί βασικά δεδομένα της ελληνικής και ευρωπαϊκής πραγματικότητας, αλλά και τον ρόλο της χώρας στο διεθνές ναυτιλιακό σύστημα.
Το βασικό επιχείρημα από την πλευρά του T&E είναι ότι η Ελλάδα, αποσπασμένη από την ενωσιακή γραμμή στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (IMO), συγκαταλέγεται ανάμεσα στις χώρες που φέρονται να υποστηρίζουν ισχυρότερες θέσεις που ευθυγραμμίζονται με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ και, κατά συνέπεια, να εμποδίζουν την εφαρμογή φιλόδοξων κλιματικών μέτρων.
Η ερμηνεία αυτή δεν λαμβάνει όμως υπόψη το αυτονόητο, ότι η Ελλάδα αποτελεί την ισχυρότερη ναυτιλιακή βιομηχανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ως τέτοια έχει κάθε δικαίωμα να διαμορφώνει και να υπερασπίζεται πολιτικές που αντανακλούν τόσο τη δική της επιχειρηματική πραγματικότητα όσο και τα συμφέροντα των ελληνικών επιχειρήσεων.
Η ελληνική πλευρά έχει επανειλημμένα τονίσει ότι δεν εγκαταλείπει τις ευρωπαϊκές θέσεις, αλλά προσεγγίζει τα θέματα με ρεαλισμό και πρακτική γνώση των λειτουργικών και οικονομικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει ο διεθνής στόλος.
Δεν πρόκειται για «προδοσία» της ευρωπαϊκής στρατηγικής, ούτε για εξυπηρέτηση εξωτερικών επιρροών, αλλά για μια διακριτή επιχειρηματολογία που στηρίζεται σε στοιχεία και όχι σε ιδεολογικές αφαιρέσεις.
Η ελληνική ναυτιλία, με τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στην ΕΕ, είναι πυλώνας του ευρωπαϊκού εμπορίου και ζωτικό στοιχείο της ευρωπαϊκής οικονομίας. Ο ρόλος της δεν περιορίζεται στη μεταφορά φορτίων, αλλά επεκτείνετε στην στρατηγική διασύνδεση με παγκόσμιες αλυσίδες logistics, στη συνεισφορά στο ΑΕΠ πολλών κρατών-μελών και στην απασχόληση δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων.
Η λογική ότι μια τέτοια βιομηχανική δυναμική μπορεί να υποκατασταθεί μονομερώς από προτάσεις τρίτων δυνάμεων είναι απλώς μη ρεαλιστική.
Η αφελής «επίθεση» του T&E υπερτονίζει τη σύγκρουση μεταξύ ενωσιακών στόχων για κλιματική ουδετερότητα και επιμέρους εθνικών προσεγγίσεων που πηγάζουν από συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα.
Αυτή η σύγκρουση είναι υπαρκτή και χρήζει δημόσιας συζήτησης, αλλά δεν επιλύεται με αναγωγές τύπου "εχθρός της ενότητας". Η Ελλάδα δεν επιλέγει μονομερώς μια "κατάπτυστη θέση" επειδή υποτίθεται … "παρασύρεται" από τρίτες δυνάμεις.
Αντιθέτως, επιλέγει να διερευνήσει και να υποστηρίξει λύσεις που είναι πρακτικά εφαρμόσιμες για τον στόλο και για τις επιχειρήσεις που απασχολούνται σε ένα περιβάλλον έντονου διεθνούς ανταγωνισμού και γεωπολιτικής πίεσης.
Ακόμη και αν οι ΗΠΑ έχουν διαφορετική προσέγγιση σε σχέση με την ΕΕ στη ναυτιλιακή απανθρακοποίηση, αυτό δεν καθιστά αυτομάτως τους Έλληνες διαπραγματευτές «πράκτορες» ξένων συμφερόντων. Οι ελληνικές θέσεις διαμορφώνονται από μια πραγματική επιχειρηματική και τεχνολογική βάση, όχι από πολιτικές εξωτερικών προτιμήσεων ή ιδεολογικές συγχύσεις.
Η απανθρακοποίηση της ναυτιλίας είναι αναμφίβολα ένας από τους πιο σημαντικούς στόχους του 21ου αιώνα για τον κλάδο. Ωστόσο, η μετατροπή της σε μονόδρομο που θα αγνοεί τις ιδιαιτερότητες των κρατών-μελών και των ρόλων που αυτά διαδραματίζουν στη διεθνή σκηνή όχι μόνο δεν προάγει τη συζήτηση, αλλά υπονομεύει την ίδια την προοπτική επίτευξης ομοφωνίας και εφαρμογής λύσεων.
Το ελληνικό παράδειγμα δείχνει ότι η ρεαλιστική, τεκμηριωμένη συμμετοχή σε διεθνείς διαδικασίες δεν είναι αντίθετη με την ευρωπαϊκή συνοχή, αλλά αναγκαία προϋπόθεση για να παραμείνει η ΕΕ ανταγωνιστική και τεχνολογικά μπροστά σε μια ταχέως μεταβαλλόμενη παγκόσμια αγορά.
Ο χαρακτηρισμός της χώρας ως «Δούρειο Ίππο» εξυπηρετεί περισσότερο μια ρητορική σύγκρουσης παρά την ουσία του προβλήματος που πρέπει να αντιμετωπιστεί συλλογικά, με βάση το συμφέρον όλων των ευρωπαϊκών ναυτιλιακών οικονομιών.
