Ο πρώην, δημοκρατικά εκλεγμένος δήμαρχος Κωνσταντινούπολης, θεωρούμενος ο ισχυρότερος πολιτικός αντίπαλος του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, παραμένει προφυλακισμένος με βαριές κατηγορίες —από διαφθορά έως κατασκοπεία— που επισύρουν συνολική ποινή άνω των 2.300 ετών. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τη δίωξή του «στρατηγική πολιτικής πολιορκίας», με στόχο όχι μόνο τον αποκλεισμό του από τις επόμενες εκλογές αλλά την πλήρη εξάλειψή του από την πολιτική ζωή.
Παρά την κράτησή του, ο Ιμάμογλου επιμένει, σε συνέντευξή του στο Politico, ότι παραμένει ο νόμιμος και ισχυρός υποψήφιος της αντιπολίτευσης. Υπενθυμίζει ότι, ενώ βρισκόταν στη φυλακή, 15,5 εκατομμύρια πολίτες συμμετείχαν στην προκριματική διαδικασία του CHP και τον ψήφισαν, εκ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία δεν ήταν καν μέλη του κόμματος. Παράλληλα, πάνω από 25 εκατομμύρια υπογραφές συγκεντρώθηκαν υπέρ της αποφυλάκισής του και της διεξαγωγής πρόωρων εκλογών, στοιχείο που —κατά τον ίδιο— αποδεικνύει ότι το αίτημα για δικαιοσύνη υπερβαίνει κομματικά όρια.
Ο Ιμάμογλου καταγγέλλει τη δικαστική διαδικασία ως κατασκευασμένη: χιλιάδες σελίδες κατηγορητηρίων, εκατοντάδες έλεγχοι χωρίς αποδείξεις και αμφισβητούμενοι μάρτυρες. Ιδιαίτερα κρίσιμη θεωρείται και η ακύρωση του πανεπιστημιακού του πτυχίου, κίνηση που απειλεί άμεσα τη δυνατότητά του να είναι υποψήφιος πρόεδρος, καθώς το τουρκικό Σύνταγμα απαιτεί πανεπιστημιακή εκπαίδευση.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο Ιμάμογλου επιχειρεί να ανατρέψει το αφήγημα ότι η φυσική του απουσία ακυρώνει την υποψηφιότητά του. Υποστηρίζει ότι μια σύγχρονη πολιτική εκστρατεία βασίζεται στις ιδέες, στις αξίες και στη συλλογική βούληση, όχι αποκλειστικά στη φυσική παρουσία. Τονίζει μάλιστα ότι ακόμη και ψηφοφόροι του AKP θεωρούν άδικη την κράτησή του.
Αιχμές κατά Ελλάδας
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι δηλώσεις του Ιμάμογλου για την Ελλάδα και τη γενικότερη εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Χωρίς επιθετική ρητορική, ασκεί έντονη κριτική στον Ερντογάν, κατηγορώντας τον ότι ακολουθεί μια «επιθετική και αποσπασματική» διπλωματία, βασισμένη σε προσωπικές σχέσεις —ιδίως με τον Ντόναλντ Τραμπ— χωρίς ουσιαστικά οφέλη για τη χώρα.
Αναφέρει ρητά ότι, παρά τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς περί διπλωματικής επιτυχίας, η Τουρκία παραμένει εκτός του προγράμματος F-35 και υπό κυρώσεις, ενώ σημειώνει πως η Ελλάδα συνεχίζει να «στρατιωτικοποιεί τα νησιά του Αιγαίου κατά παράβαση συμφωνιών», μέσα σε ένα περιβάλλον περιφερειακών συμμαχιών (Ελλάδα–Ισραήλ–Κύπρος) που, όπως λέει, ενισχύονται εις βάρος της Άγκυρας.
Η κρίσιμη διαφοροποίηση, ωστόσο, έγκειται στη σύνδεση αυτών των εξελίξεων με τη δημοκρατική οπισθοδρόμηση στο εσωτερικό. Ο Ιμάμογλου υποστηρίζει ότι η επίκληση της «ασφάλειας» και της γεωπολιτικής χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τον περιορισμό δικαιωμάτων και τη φίμωση της αντιπολίτευσης.
Ως εναλλακτική, προβάλλει μια σαφή ευρωπαϊκή κατεύθυνση: αποκατάσταση σχέσεων με την ΕΕ, πλήρης συμμόρφωση με δημοκρατικά κριτήρια και αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης. Έμμεσα, αυτό συνιστά και ένα διαφορετικό πλαίσιο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, βασισμένο σε θεσμούς και κανόνες αντί σε συγκρουσιακή ρητορική.
Κλείνοντας, ο Ιμάμογλου δηλώνει ότι, παρά τα τείχη της φυλακής, παραμένει μέρος ενός ευρύτερου δημοκρατικού κινήματος — και ότι αυτό, τελικά, είναι ισχυρότερο από κάθε κελί.
