Σκηνές από το μέτωπο, όπως τραυματισμένοι στρατιώτες που επιστρέφουν ακρωτηριασμένοι και ψυχικά κατεστραμμένοι, παραμένουν αόρατες για την πλειονότητα των Ρώσων πολιτών. Η κρατική προπαγάνδα και τα λαμπερά κυβερνητικά προγράμματα στήριξης των βετεράνων αποκρύπτουν τη σκληρή πραγματικότητα. Σε ρεπορτάζ της Washington Post, ένας νεαρός στρατιώτης από τη Σιβηρία παραδέχεται ότι δεν θα είχε καταταγεί ποτέ αν γνώριζε τι πραγματικά συμβαίνει στο μέτωπο, δηλώνοντας ότι «η τηλεόραση μας λέει ψέματα». Παρά την απώλεια του ποδιού του, νιώθει ανακούφιση, καθώς αυτό σημαίνει ότι θα επιστρέψει σπίτι ζωντανός.

Η πολεμική κόπωση είναι διάχυτη, αλλά δεν βρίσκει διέξοδο. Δεν υπάρχει χώρος για δημόσια αγανάκτηση, ούτε πραγματική συζήτηση για το κόστος ενός πολέμου που διαρκεί σχεδόν τέσσερα χρόνια και διαβρώνει τη χώρα. Η οικονομία, μετά από μια περίοδο θεαματικής ανάπτυξης, έχει φτάσει κοντά στη στασιμότητα. Η ψηφιακή απομόνωση βαθαίνει, με ολοένα περισσότερες εφαρμογές και πλατφόρμες να απαγορεύονται. Σύμφωνα με δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών, πάνω από ένα εκατομμύριο Ρώσοι στρατιώτες έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί, συχνά για ελάχιστα εδαφικά κέρδη.

Ταυτόχρονα, η καταστολή εντείνεται. Το κράτος αναζητά συνεχώς «εσωτερικούς εχθρούς», στρέφοντας τον μηχανισμό καταστολής ακόμη και εναντίον πατριωτών και παιδιών. Ακόμη και μέλη του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τόλμησαν να μιλήσουν για λογοκρισία, υψηλό κόστος ζωής και έλλειψη προοπτικών για τη νεολαία, προειδοποιώντας ότι η Ρωσία οδηγείται σε αδιέξοδο.

Ιδιαίτερα αισθητό είναι το βάρος του πολέμου στις παραμεθόριες περιοχές, όπως το Μπέλγκοροντ. Εκεί, οι καθημερινές επιθέσεις με drones, τα ασθενοφόρα και οι αντιαεροπορικές μονάδες αποτελούν μέρος της καθημερινότητας. Οι εθελοντές καλύπτουν κενά του κράτους, ράβοντας δίχτυα κατά drones και παράγοντας εξαρτήματα για τον στρατό. Πολλοί αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι από τη Μόσχα, παρατηρώντας ότι στη πρωτεύουσα η ζωή συνεχίζεται κανονικά, με διασκέδαση και διακοπές, ενώ στα σύνορα «χύνεται αίμα».

Παρότι η κόπωση αυξάνεται και οι δωρεές μειώνονται, η επιθυμία για τερματισμό του πολέμου συνυπάρχει με την απαίτηση να λήξει «υπό τους σωστούς όρους». Για κάποιους, ο πόλεμος θεωρείται «εμφύλιος» μεταξύ Ρώσων, ενώ παραμένει ζωντανό το όραμα της νίκης και της επιστροφής σε χαμένες πόλεις. Σύμφωνα με κοινωνιολόγους, περίπου το 20% του πληθυσμού αποτελεί τη λεγόμενη «πολεμική Ρωσία»: στρατιώτες, οικογένειες, εθελοντές και εργαζόμενοι στη στρατιωτική βιομηχανία που θεωρούν τον πόλεμο ζήτημα επιβίωσης του κράτους.

Για να διατηρήσει τη συναίνεση, το Κρεμλίνο επενδύει μαζικά στη στήριξη στρατιωτών και βετεράνων. Παρέχονται υψηλές αποζημιώσεις, κοινωνικό κύρος, επαγγελματικές και εκπαιδευτικές ευκαιρίες, ακόμη και δωρεάν γη. Σε ορισμένες περιοχές, η πολεμική οικονομία έχει αυξήσει το βιοτικό επίπεδο, οδηγώντας σε υψηλότερα ποσοστά δηλωμένης ικανοποίησης από τη ζωή.

Πίσω όμως από αυτή την επιφανειακή ευημερία κρύβεται μια σκοτεινή πραγματικότητα. Οι επιστρέφοντες βετεράνοι συχνά υποφέρουν από σοβαρό μετατραυματικό στρες, ενώ έχουν ήδη καταγραφεί βίαια εγκλήματα από πρώην στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων καταδικασμένων εγκληματιών που στρατολογήθηκαν για να κερδίσουν την ελευθερία τους. Περιφερειακοί αξιωματούχοι φοβούνται ένα επερχόμενο κύμα κοινωνικών προβλημάτων.

Παράλληλα, η καταστολή δεν περιορίζεται πλέον στους φιλελεύθερους αντιφρονούντες. Υπερπατριωτικοί στρατιωτικοί μπλόγκερ, που αρχικά στήριξαν την εισβολή, διώκονται όταν ασκούν κριτική στη διαφθορά ή στην ηγεσία του στρατού. Το κίνημα διασπάται, με αλληλοκατηγορίες και φόβο.

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η στοχοποίηση εφήβων. Στην Αγία Πετρούπολη, νεαροί μουσικοί συνελήφθησαν για αντιπολεμικά τραγούδια, γεγονός που προκάλεσε σοκ σε μια πόλη με παράδοση καλλιτεχνικής ελευθερίας. Ακόμη και η μουσική μπορεί πλέον να οδηγήσει στη φυλακή, θυμίζοντας σοβιετικές εποχές. Αν και κάποιοι κατάφεραν να διαφύγουν στο εξωτερικό, εκατοντάδες νέοι έχουν καταδικαστεί για σαμποτάζ, διαμαρτυρία ή «τρομοκρατία».

Όπως επισημαίνουν συγγενείς πολιτικών κρατουμένων, η νεολαία αποτελεί ιδιαίτερη απειλή για το καθεστώς: νέοι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα να χάσουν πέρα από την ελευθερία τους και που τολμούν να σκέφτονται – ή ακόμη χειρότερα, να τραγουδούν – όσα σκέφτονται. Για να επιβιώσει, το κράτος επιχειρεί να εξαλείψει κάθε ίχνος διαφωνίας από τη ρίζα του.