«Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα… Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ…». Μια τρομερή αλήθεια ειπωμένη από τον Χρόνη Μίσσιο, γίνεται πυξίδα για ένα διαφορετικό θεατρικό ταξίδι πάνω σε πλοίο, τη νέα παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας που σκηνοθετεί ο Μάριος Κακουλλής, στο πλαίσιο του 68ου Φεστιβάλ Φιλίππων.

«(Όλα)ν, όσα αφήνουμε < για ένα αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ…», ο τίτλος της παράστασης (εμπνευσμένος από το έργο του Μίσσιου «Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε»), ή καλύτερα της εμπειρίας της οποίας γίναμε μέρος ένα απόγευμα Δευτέρας, στο πλοίο Αντιγόνη (εταιρεία Saronic), που συνδέει τον Πειραιά με την Αίγινα. Μια παράσταση «ωδή σε όσα δεν τολμήσαμε: στις επιθυμίες που μείνανε μισοειπωμένες, στις λέξεις που δε βρήκαν ποτέ στόμα για να ειπωθούν, στα βλέμματα που στράφηκαν αλλού. Σε όλα εκείνα που δεν ζήσαμε — αλλά και σε όσα μπορούμε ακόμη να ζήσουμε». Τα λόγια του Μίσσιου φέρουν όλο το συναισθηματικό φορτίο που χρειάζεται η αφήγηση και με τη βοήθεια της κίνησης και του δημόσιου χώρου, στήνεται ένα ξεχωριστό ταξίδι αυτογνωσίας – ένα ταξίδι που δεν έγινε για να φτάσουμε κάπου, αλλά έγινε η αφορμή για να “χαθούμε” για λίγο και (ίσως) να βρούμε κάπου τον εαυτό μας.

Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr