Η συμφωνία έρχεται λίγο πριν την έναρξη δικαστικών διαδικασιών τον Ιούνιο, όπου θα εξεταστεί το κρίσιμο ερώτημα μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φτάσει η ευθύνη του πλοιοκτήτη σε ναυτικά ατυχήματα. Πρόκειται για μια παλιά αλλά ενεργή νομική αρχή, που εξακολουθεί να επηρεάζει μεγάλες υποθέσεις στη ναυτιλία.

Η γέφυρα, που ανήκει στην Αρχή Μεταφορών του Μέριλαντ, αναμένεται να ανακατασκευαστεί μέσα στα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, το συνολικό κόστος της αποκατάστασης της σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις ανέρχεται σε 8 με 9 δισ. δολάρια, γεγονός που δείχνει ότι η συμφωνία καλύπτει μόνο μέρος της ζημιάς.

Παράλληλα με τον συμβιβασμό, έχουν ασκηθεί και ποινικές διώξεις κατά της διαχειρίστριας εταιρείας, ενώ η Πολιτεία δηλώνει ξεκάθαρα ότι η υπόθεση δεν έχει κλείσει. Επόμενος στόχος είναι το ναυπηγείο Hyundai Heavy Industries, το οποίο θεωρείται ότι φέρει μερίδιο ευθύνης για το ατύχημα.

Ο Γενικός Εισαγγελέας του Μέριλαντ τόνισε ότι η συμφωνία αυτή εξασφαλίζει λογοδοσία από την πλευρά των εμπλεκόμενων εταιρειών, αλλά η αναζήτηση ευθυνών συνεχίζεται. Στην ίδια γραμμή κινείται και η πολιτική ηγεσία της περιοχής, η οποία θέλει να επιταχύνει την αποκατάσταση χωρίς να χαθεί χρόνος σε μακροχρόνιες δικαστικές διαμάχες.

Δεν είναι η πρώτη πληρωμή που γίνεται στο πλαίσιο της υπόθεσης. Είχε προηγηθεί αποζημίωση 350 εκατ. δολαρίων μέσω ασφαλιστικού μηχανισμού συνδεδεμένου με την Chubb.

Στο βάθος της υπόθεσης βρίσκεται ένα παλιό αλλά κρίσιμο νομοθετικό εργαλείο, το λεγόμενο Limitation of Liability Act 1851. Ο νόμος αυτός επιτρέπει στους πλοιοκτήτες να περιορίζουν την ευθύνη τους υπό προϋποθέσεις.

Παρότι θεσπίστηκε τον 19ο αιώνα για να ενισχύσει τη ναυτιλία, εξακολουθεί να εφαρμόζεται και σήμερα, ενώ συνδέεται και με σύγχρονες πολιτικές πρωτοβουλίες στις ΗΠΑ για την ενίσχυση της ναυτιλιακής ισχύος.