Όλα τα υπόλοιπα περί διαλόγου, σύνεσης και αποφυγής «προκλητικών ενεργειών» περισσεύουν όσο η τουρκική Εθνοσυνέλευση εξακολουθεί να θεωρεί αιτία πολέμου την ενδεχόμενη άσκηση από την Ελλάδα ενός δικαιώματος που απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, την επέκταση των χωρικών της υδάτων έως τα 12 ναυτικά μίλια.
Παρά την εκκρεμότητα αυτή, ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος ΑΚΡ, Ομέρ Τσελίκ, επέλεξε να απευθύνει νέες υποδείξεις περί αυτοσυγκράτησης, καλώντας όλες τις πλευρές (!) να αποφύγουν «προκλητικές προσεγγίσεις» στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, χωρίς να προσδιορίσει ποια γεγονότα ή ποιες χώρες είχε κατά νου.
Στη συνέχεια βέβαια φρόντισε να επαναλάβει την «γνωστή» προσήλωση της Τουρκίας στη διπλωματία, η οποία όπως είπε, δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως αδυναμία.
Έσπευσε δε να επαναλάβει για άλλη μια φορά τα γνωστά και κουραστικά περί μιας Άγκυρας «που γνωρίζει τη δύναμή της τόσο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όσο και στο πεδίο».
Η αντίφαση είναι προφανής. Δεν μπορεί μια χώρα να επικαλείται τη διπλωματία και ταυτόχρονα να διατηρεί ενεργή απειλή πολέμου εναντίον ενός συμμάχου της στο ΝΑΤΟ. Δεν μπορεί να ζητά αποφυγή της έντασης, ενώ αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα, ούτε να εμφανίζει ως πρόκληση κάθε ελληνική ενέργεια που δεν εξυπηρετεί τις επιδιώξεις της.
Επίσης, ο κ. Τσελίκ αναφέρθηκε και στην απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να παρατείνουν για ακόμη ένα έτος την άρση του εμπάργκο όπλων προς την Κυπριακή Δημοκρατία, χαρακτηρίζοντας την ως μια λανθασμένη απόφαση που μπορεί να διαταράξει τις ισορροπίες στο νησί και να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο πλευρών.
Η τουρκική επιχειρηματολογία προσπερνά, βεβαίως, μια μικρή αλλά καθόλου ασήμαντη λεπτομέρεια, τη συνεχιζόμενη παρουσία τουρκικών στρατευμάτων κατοχής στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η Άγκυρα θεωρεί ότι η αμυντική ενίσχυση της Κυπριακής Δημοκρατίας διαταράσσει τις ισορροπίες, αλλά αντιμετωπίζει ως περίπου φυσιολογική τη δική της στρατιωτική παρουσία στο νησί.
Κάποια στιγμή, ο κ. Τσελίκ (και ο κάθε Τσελίκ) θα πρέπει να χωνέψει ότι η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία δεν χρειάζονται ούτε την δική του έγκριση, ούτε την έγκριση της Άγκυρας για το τι θα κάνουν με την άμυνά τους, με τις διεθνείς συνεργασίες τους και με την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων τους.
Εάν η Τουρκία επιθυμεί διάλογο, υπάρχει πεδίο. Εάν θέλει αποκλιμάκωση, υπάρχουν συγκεκριμένες κινήσεις που μπορεί να κάνει. Και η πρώτη είναι απολύτως σαφής και την έχει τονίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης πλείστες φορές. Να αποσύρει την απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας.
Μέχρι τότε, οι υποδείξεις της περί καλής γειτονίας περισσεύουν…
