Αξιωματούχοι και από τις δύο χώρες καταδίκασαν τις επιθέσεις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ χωρίς ωστόσο να δεσμευθούν για στρατιωτική ή ουσιαστική πολιτική στήριξη προς την ιρανική πλευρά. Σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ρώσο ομόλογό του, ο υπουργός Εξωτερικών της Κίνας Γουανγκ Σι χαρακτήρισε «απαράδεκτες» τις επιθέσεις που οδήγησαν στον θάνατο του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενέι τονίζοντας ότι η δολοφονία ηγέτη κυρίαρχου κράτους και η υποκίνηση αλλαγής καθεστώτος συνιστούν κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου.
Σε παρόμοιο τόνο, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών έκανε λόγο για «πράξεις επιθετικότητας» που παραβιάζουν τον Χάρτη του ΟΗΕ και αποσταθεροποιούν ολόκληρη την περιοχή. Ωστόσο, ούτε το Κρεμλίνο ούτε ο πρόεδρος Βλαιντιμίρ Πούτιν προχώρησαν σε δημόσια τοποθέτηση, γεγονός που ερμηνεύεται ως ένδειξη προσεκτικής στάσης εν μέσω του συνεχιζόμενου πολέμου στην Ουκρανία
Παρά τη ρητορική καταδίκη, αναλυτές εκτιμούν ότι ούτε η Κίνα ούτε η Ρωσία προτίθενται να εμπλακούν ενεργά υπέρ της Τεχεράνης, σύμφωνα με ανάλυση του CNBC. Ο Γκάμπριελ Γουάιλνταου της Teneo σημειώνει ότι το Πεκίνο επιδιώκει πρωτίστως τη διατήρηση μιας εύθραυστης ύφεσης με την Ουάσιγκτον. Μάλιστα, δεν αποκλείεται συνάντηση κορυφής μεταξύ του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και του Κινέζου ηγέτη Σι Τζιπίνγκ αργότερα μέσα στον μήνα, γεγονός που καθιστά απίθανη οποιαδήποτε κινεζική κίνηση που θα όξυνε δραστικά το κλίμα.
Ανάλογη εκτίμηση διατυπώνει και ο Αχμέντ Αμπούντου από το Chatham House, υποστηρίζοντας ότι το Πεκίνο ενδέχεται να αξιοποιήσει τη στάση του έναντι του Ιράν ως διαπραγματευτικό χαρτί σε ζητήματα που άπτονται άμεσα των δικών του συμφερόντων, όπως η Ταϊβάν και το εμπόριο. Η κινεζική εμπειρία άλλωστε δείχνει ότι, ακόμη και όταν καταδικάζει ανοιχτά αμερικανικές επεμβάσεις, αποφεύγει την παροχή απτής στήριξης.
Στο μεταξύ, η Ρωσία βρίσκεται αντιμέτωπη με τα δικά της στρατηγικά διλήμματα. Η Τεχεράνη υπήρξε κρίσιμος προμηθευτής drones και πυραύλων για τη Μόσχα μετά την εισβολή στην Ουκρανία το 2022. Ενδεχόμενη κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος θα σήμαινε για το Κρεμλίνο την απώλεια ακόμη ενός σημαντικού ερείσματος στη Μέση Ανατολή, μετά και την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία το 2024. Ωστόσο, τα χρόνια πολέμου έχουν περιορίσει σημαντικά τη δυνατότητα της Ρωσίας να προβάλει ισχύ εκτός των άμεσων γεωγραφικών της προτεραιοτήτων.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η διάσταση της ενέργειας. Οι τιμές του πετρελαίου καταγράφουν άνοδο άνω του 8% υπό τον φόβο διαταραχών στην παγκόσμια προσφορά. Για τη Μόσχα, που χρηματοδοτεί σε μεγάλο βαθμό την πολεμική της μηχανή μέσω των εξαγωγών αργού προς την Κίνα και την Ινδία, η άνοδος των τιμών λειτουργεί ευνοϊκά. Παρά τις ανακοινώσεις χωρών του OPEC+ για αύξηση της παραγωγής, ένα παρατεταμένο ράλι στις τιμές θα μπορούσε να ενισχύσει τα ρωσικά έσοδα.
Το κρίσιμο ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: μπορεί η αεροπορική εκστρατεία να οδηγήσει σε αλλαγή καθεστώτος; Ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στη Ρωσία και καθηγητής στο Στάνφορντ, Μάικλ ΜακΦολ, επισημαίνει ότι ιστορικά οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί σπάνια οδηγούν σε ανατροπή κυβερνήσεων, ακόμη και όταν συνοδεύονται από χερσαίες επιχειρήσεις. Μέχρι στιγμής, οι επιθέσεις στοχεύουν κυρίως στρατιωτικές υποδομές και οπλικά συστήματα, όχι όμως τους μηχανισμούς εσωτερικής καταστολής.
Έτσι, παρά τη σκληρή ρητορική και την ένταση των επιχειρήσεων, το μέλλον του ιρανικού καθεστώτος παραμένει αβέβαιο. Η στάση Ρωσίας και Κίνας δείχνει ότι οι «στρατηγικές συνεργασίες» έχουν σαφή όρια όταν τίθεται ζήτημα άμεσης αντιπαράθεσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αφήνοντας την Τεχεράνη πιο απομονωμένη από όσο ίσως ανέμενε.
