Αρχικά, εκτίμησε πως η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τη συνταγματική αναθεώρηση για να "κρύψει" άλλα προβλήματα:

«H συνταγματική αναθεώρηση δεν είναι πανάκεια, δεν μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα και αφετέρου είναι μια πολιτική πράξη η οποία εντάσσεται σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον, συχνά δε χρησιμοποιείται παραπλανητικά. Το έχω ονομάσει «στρίβειν δια της αναθεώρησης» πολλές κυβερνήσεις όταν θέλουν να ξεφύγουν από υπαρκτά προβλήματα, σκάνδαλα κλπ καταφεύγουν σε μια αναθεώρηση με λεονταρισμούς, με παχιά λόγια ότι «θα κάνουμε γενναία, τολμηρή, θα αλλάξουμε τα πάντα». H αναθεώρηση δεν μπορεί να αλλάξει το πολιτικό σύστημα, δεν μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τα πράγματα αυτά μπορούν να γίνουν μόνο από τις πολιτικές δυνάμεις και μόνο με νομοθεσία αλλά μπορεί να δώσει ένα τόνο και έναν έναυσμα αρκεί τα κριτήριά της να είναι πραγματικά αυτά τα οποία εξαγγέλλουν οι εκάστοτε κρατούντες».

Σχετικά με τις συναινέσεις είπε στον ρ/σ Παραπολιτικά: «Το ζήτημα είναι ότι πρέπει να υπάρχει από τη μια πλευρά ευρύτερη συναίνεση για να επιτευχθούν κάποιες αλλαγές αλλά από την άλλη πλευρά θα πρέπει να υπάρχει θεσμική αξιοπιστία για να υπάρξει συναίνεση και το πρόβλημα σήμερα είναι ότι η κυβέρνηση αυτή έχει τόσο μεγάλο έλλειμμα θεσμικής αξιοπιστίας που δεν είναι δυνατόν να ζητάει συναίνεση από τα κόμματα εξ ορισμού και α λα καρτ για να κάνει τέτοιες αλλαγές.

Η άποψή μου είναι ότι με το έλλειμα θεσμικής αξιοπιστίας που έχει η κυβέρνηση για παράδειγμα δεν μπορείς να ζητάς συναίνεση από τον αρχηγό ενός κόμματος που τον παρακολουθούσες και τον οποίο δεν τον έχεις ενημερώσει γιατί τον παρακολουθούσες παρότι υπάρχει απόφαση του ΣτΕ που το επιτάσσει δηλαδή είναι παράλογο να ζητάς συναίνεση όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να προχωρήσει η αναθεώρηση διότι υπάρχει η εναλλακτική διαδικασία που λέει μπορεί στις ψηφοφορίες τις πρώτες να μην πάρει 180 αλλά να πάρει 151 οπότε στην επόμενη Βουλή που είναι αναθεωρητική χρειάζεται 180. Άρα κατά την άποψή μου η αντιπολίτευση πρέπει να πει ότι ακόμα και σε διατάξεις που πρέπει να αλλάξουν επειδή δεν ξέρουμε σε ποια κατεύθυνση τελικά θα αλλάξουν, να μην υπάρξει συναίνεση σε αυτή τη φάση, έτσι κι αλλιώς η κυβέρνηση μπορεί με 151 να παραπέμψει όποιες διατάξεις θέλει στην επόμενη Βουλή, και αφού δούμε τις διατάξεις τότε να αναζητηθούν ευρύτερες συναινέσεις».

Και συμπλήρωσε αιχμηρά, στη... γραμμή Βενιζέλου: «Η κυβέρνηση έχει παραβιάσει επανειλημμένα το σύνταγμα και δεύτερον δεν έχει εφαρμόσει καν διατάξεις που άλλαξαν στην αναθεώρηση του 2019. …όταν δεν έχεις εφαρμόσει τις διατάξεις που άλλαξες το ’19 με τι αξιοπιστία προχωράς σε αναθεώρηση και ζητάς συναινέσεις σήμερα».

Ερωτηθείς για το άρθρο 86 και αν μπορεί να καταργηθεί απόλυτα η προστασία των υπουργών, ο κ. Σωτηρέλης τοποθετήθηκε ξεκάθαρα: «Όχι απλώς μπορεί αλλά πρέπει να καταργηθεί. Πρέπει να απεμπλακεί η Βουλή από τη διαδικασία όπως έχει γίνει στην Αγγλία, και πρέπει να καταργηθεί γιατί η Βουλή είναι εξ ορισμού μεροληπτική αυτό έχει αποδειχθεί, και οι κυβερνήσεις το αξιοποιούν και ειδικά αυτή η κυβέρνηση το έχει αξιοποιήσει κατά κόρον. … Κατά την άποψή μου δεν πρέπει να μείνει καθόλου αρμοδιότητα της Βουλής, μα θα μου πείτε για ψύλλου πήδημα θα παραπέμπονται υπουργοί; Όχι, θα υπάρχει ειδική δωσιδικία. Θα υπάρχει ένα δικαστικό σώμα ευρύ που να μην ελέγχεται και το οποίο θα αναλάβει την παραπομπή σε δίκη των υπουργών».

Για την μονιμότητα στο Δημόσιο υποστήριξε πως «δεν έπρεπε να τεθεί καθόλου, είναι μια εξαιρετικά προβληματική πρόταση και φοβάμαι το πώς θα εφαρμοστεί. Αξιολόγηση μπορεί να γίνει στο Δημόσιο με τη νομοθετική οδό, άλλες ασφαλιστικές δικλείδες πχ όταν πρωτοδιορίζονται οι δημόσιοι υπάλληλοι να υπάρχει ένα μεγαλύτερο ίσως δοκιμαστικό στάδιο κλπ αλλά είναι ένα ζήτημα το οποίο μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει στο μέλλον».

Τέλος, για το άρθρο 16 και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια σχολίασε: «Εάν πάμε κανονικά σε μια αναθεώρηση του άρθρου 16 όπως πρέπει αυτό το θεσμικό έκτρωμα με το οποίο νομιμοποιήθηκαν κάποια γιαλαντζί πανεπιστήμια, κάποια μεταλλαγμένα ΙΕΚ θα πρέπει να σταματήσει και να γίνει μια σωστή διαδικασία από την αρχή. Αν μιλάμε για αυτή την αναθεώρηση να τη συζητήσουμε εάν όμως μιλάμε για «νομιμοποίηση αυθαιρέτων» τότε δεν έχει νόημα».