Η δέσμευση του Λεκορνί ήρθε πριν από τις κρίσιμες συνομιλίες με τους πολιτικούς αντιπάλους - το ακροδεξιό Εθνικό Ράλι (RN) και το Σοσιαλιστικό Κόμμα - σχετικά με τον τρόπο ψήφισης ενός μειωμένου προϋπολογισμού για το 2026, μια πολύπλοκη νομοθετική πράξη εξισορρόπησης που θα μπορούσε να οδηγήσει στην απομάκρυνσή του.

Όπως αναφέρει το πρακτορείο ειδήσεων Reuters, ο Λεκορνί βρίσκεται σε πολύπλοκες συνομιλίες με ηγέτες κομμάτων και συνδικάτα για να βρει έναν τρόπο να περάσει τον προϋπολογισμό από ένα βαθιά κατακερματισμένο κοινοβούλιο, χωρισμένο σε τρία ιδεολογικά μπλοκ.

«Σε ένα λειτουργικό κοινοβούλιο — ένα κοινοβούλιο που ανανεώθηκε πρόσφατα και αντικατοπτρίζει το πρόσωπο της Γαλλίας — δεν μπορείς απλά να επιβάλλεις τα πράγματα», δήλωσε ο Λεκορνί στους δημοσιογράφους στην πρώτη τηλεοπτική του ομιλία από τότε που ορίστηκε από το Μακρόν πριν από τρεις εβδομάδες.

Η ειδική ρήτρα στο άρθρο 49.3 του συντάγματος επιτρέπει στον πρωθυπουργό να παρακάμψει τις ψηφοφορίες και να περάσει νομοσχέδια από το κοινοβούλιο, αλλά τον εκθέτει σε ψήφο μη εμπιστοσύνης που μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι είναι ασέβεια προς τους νομοθέτες και αντιδημοκρατικό, αλλά οι προκάτοχοι του Λεκορνί το έχουν χρησιμοποιήσει συχνά για να περάσουν σύνθετη νομοθεσία.

Αρνούμενος να τη χρησιμοποιήσει, ο Λεκορνί «πετάει τη μπάλα» στο γήπεδο του κοινοβουλίου, αναγκάζοντας τους νομοθέτες να συμφωνήσουν μεταξύ τους σε έναν συμβιβασμό που θα μπορούσε να περάσει από τις δύο αίθουσες του κοινοβουλίου πριν από την προθεσμία του τέλους του έτους. «Αυτό που με εντυπωσίασε είναι ότι πίσω από τις κλειστές πόρτες του γραφείου μου, οι συμβιβασμοί είναι εφικτοί, οι συζητήσεις είναι σοβαρές, πάντα ειλικρινείς», δήλωσε ο Λεκορνί.

Ο Λεκορνί δεν αναφέρθηκε σε ουσιαστικά θέματα, αλλά δήλωσε ότι είναι ανοιχτός σε «βελτιώσεις» της μη δημοφιλούς μεταρρύθμισης των συντάξεων και ότι μπορούν να γίνουν συζητήσεις για τον τρόπο με τον οποίο θα καταστούν οι φόροι πιο δίκαιοι, ιδίως όσον αφορά στο 0,1% των πλουσιότερων της κοινωνίας, αν και απέρριψε το λεγόμενο φόρο Zucman που προωθεί η αριστερά.