Πιο αναλυτικά, όπως μεταδίδει το Associated Press, ο κρατήρας με απότομα τοιχώματα, έχει διάμετρο περίπου 222 μέτρα και βάθος έως 43 μέτρα, αποτελώντας έτσι το μεγαλύτερο γνωστό κρατήρα πρόσκρουσης στο Ηλιακό Σύστημα που έχει σχηματιστεί στη σύγχρονη εποχή.

Σε αυτό το φόντο, οι ερευνητές εκτιμούν ότι ένα τόσο μεγάλης κλίμακας γεγονός συμβαίνει μόλις μία φορά κάθε 132 χρόνια, γεγονός που καθιστά τον κρατήρα μια εξαιρετικά σημαντική πηγή πληροφοριών, καθώς η NASA προετοιμάζεται να δημιουργήσει βάση για αστροναύτες στη Σελήνη.

«Το γεγονός αυτό αποτελεί μια στατιστικά σπάνια παρατήρηση, που ουσιαστικά συμβαίνει μία φορά στη ζωή», έγραψαν οι επιστήμονες σε μία από τις δύο μελέτες για το συγκεκριμένο θέμα, οι οποίες δημοσιεύθηκαν την Τετάρτη στο επιστημονικό περιοδικό Science Advances.

Ειδικότερα, το Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) της NASA εντόπισε τον κρατήρα στην ορατή πλευρά της Σελήνης τον Μάιο του 2024, λίγο μετά τον σχηματισμό του από την πρόσκρουση ενός θραύσματος αστεροειδούς ή κομήτη. Η πρόσκρουση στη Σελήνη δεν είχε εντοπιστεί σε πραγματικό χρόνο από τηλεσκόπια στη Γη ή στο Διάστημα.

Οι ευρυγώνιες εικόνες του LRO δεν αναγνωρίστηκαν μέσα στον τεράστιο όγκο των δεδομένων που συλλέγει το διαστημικό σκάφος παρά μόνο τον Αύγουστο του 2025. Το διαστημικό σκάφος συγκέντρωσε πιο λεπτομερείς εικόνες το περασμένο φθινόπωρο, ενώ η ανακάλυψη επιβεβαιώθηκε στις αρχές του τρέχοντος έτους.

Να σημειωθεί ότι ο συγκεκριμένος κρατήρας, που πήρε το όνομά του από τον εκλιπόντα Τόμας ΜακΓκέτσιν, πρώην διευθυντή του Lunar and Planetary Institute στο Χιούστον, έχει τριπλάσιο μέγεθος από τον προηγούμενο κρατήρα που κατείχε το ρεκόρ και είχε εντοπιστεί από το LRO πριν από μία δεκαετία.

Η επιφάνεια της Σελήνης είναι γεμάτη κρατήρες από την αρχαιότητα και φιλοξενεί ορισμένους από τους μεγαλύτερους κρατήρες πρόσκρουσης στο Ηλιακό Σύστημα, μεταξύ των οποίων και έναν που εκτείνεται σε διάμετρο άνω των 2.400 χιλιομέτρων.