Ας περάσουμε επί τροχάδην τα νέα της Μαρίας Καρυστιανού – μιας κι η δική της φιέστα μπαγιάτεψε πια – η οποία διέβη το κατώφλι του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας, ολοκληρώνοντας και τυπικά τη διαδικασία ίδρυσης του κόμματός της, που – όπως είπε – ουδεμία σχέση έχει «με κόμματα διαμαρτυρίας»· κι ας πάμε στο πραγματικό πολιτικό γεγονός τούτης της εβδομάδος, στη γιορτή της αριστερής συμπαράταξης, στα λαμπερά εγκαίνια της «νέας Μεταπολίτευσης» που ξεκίνησε την Τρίτη (26/5) από το Θησείο με την αρμόζουσα πανηγυρική αγωνιστικότητα και τις αναγκαίες δόσεις μεσσιανισμού.
Κι επειδή πια έχουν όλα σχεδόν γραφεί, ας προσγειωθούμε απευθείας στο όνομα του νέου κόμματος του κ. Τσίπρα, χάριν του οποίου είναι απορίας άξιον γιατί έπρεπε κανείς να υποστεί όλη αυτήν τη βασανιστική αναμονή. Όπως, εξίσου, άξιο απορίας είναι και πώς τόσα μυαλά συναγμένα κατέληξαν στο «ΕΛΑΣ», από την πληθώρα επιλογών που μετά βεβαιότητος είχαν πέσει στο τραπέζι. Μάλλον, όχι για να εξάψουν τη φιλοπαίγμονα διάθεση του Κυριάκου Μητσοτάκη και λοιπών κυβερνητικών (κι όχι μόνον) στελεχών…
Τουλάχιστον, η επιλογή του πρώην πρωθυπουργού μας αντάμειψε με την απαραίτητη ακροβασία μεταξύ έκπληξης και φαιδρότητας που καθείς – σε τέτοιους καιρούς, φορτωμένους με τόσα βάσανα – έχει ανάγκη. Παρ' όλα αυτά, εάν πράγματι δεν επεδίωκε – πέρα από «παράκλητος» στο όνομα της λαϊκής ανάγκης για σωτηρία και «συνεχιστής» της κληρονομιάς του Αντρέα – να πλασαριστεί και ως ο Μέγας Αλέξανδρος της Αριστεράς (με όσες συνδηλώσεις έχει προφανώς αυτό) ή εάν δεν επεδίωκε να προκαλέσει απλώς ένα κρυστάλλινο κι ορμητικό κύμα rage-bait, η σύλληψη αυτή παραμένει απερινόητη. Σε κάθε περίπτωση κι εξαιρετικά εκνευριστική για τα ενημερωτικά μέσα που θα πρέπει στο εξής να κάνουν τις αναγκαίες διακρίσεις μεταξύ «ΕΛ.ΑΣ.» και «ΕΛ.Α.Σ.».
Τέλος πάντων, πήρε και αυτό τον δρόμο του – κι η σκυτάλη πέρασε στους δημοσκόπους που δεν έχασαν τον καιρό τους κι άρχισαν τις «σφυγμομετρήσεις» και τα… εξώδικα.
Πολλά τα ανοιχτά «μέτωπα» του ΠΑΣΟΚ αυτήν την ταραγμένη εβδομάδα· η βεντέτα Δουδωνή – ReallPolls μάλλον το πιο απρόσμενο εξ αυτών. Στα πιο αδιάφορα, η κόντρα που δεν ξέραμε πως χρειαζόμαστε μεταξύ Χαριλάου Τρικούπη και Γιώργου Σιακαντάρη, για την οποία αρκετό μελάνι και χαρτί σπαταλήθηκε άνευ λόγου· στα απολύτως αναμενόμενα οι «βολές» κατά «ΕΛΑΣ» που έρχονται να δέσουν με τη νέα ουρανοκατέβατη σύλληψη του Μαξίμου να μας σερβίρει πως αίφνης λογαριάζει την Αλέξη Τσίπρα ως τον βασικό αντίπαλο όλων· και στα πιπεράτα (αλλά προβλέψιμα) η αναζωπύρωση της κόντρας Γεωργιάδη – Ανδρουλάκη, αφού ο πρώτος, λέει, εθίγη τόσο από τις νομικές κινήσεις του δεύτερου που – μιας κι έχει αναπτερωθεί το ηθικό του, τώρα που δεν βλέπει πια εαυτόν ως «κακομοίρη» – θα κάνει μια επίσκεψη στον δικηγόρο του, για να απαντήσει δεόντως.
Τελευταία (και φαρμακερή) άβολη στιγμή του ΠΑΣΟΚ, η ανανέωση της θητείας Στουρνάρα, τον οποίο η Χαριλάου Τρικούπη δεν συμπαθεί πια και πάρα πολύ ή, τέλος πάντων, κατά την επίσημη εκδοχή, έχει αρχίσει να συμπαθεί περισσότερο την ιδέα να μπαίνει κόφτης στις θητείες. Μέχρι τα χτες, ο Χάρης Καστανίδης νόμιζε πως ήταν το μοναδικό θύμα αυτού του νέου «φετίχ»· πλέον μπορεί να μην νιώθει μόνος. Κι αν το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να «γλυκάνει» κανέναν της ευρύτερης Αριστεράς με το «παρών» του Πάρη Κουκουλόπουλου, έχει καλώς – δεν θα πάει στράφι το αντάρτικο.
Σειρά τώρα στον «προοδευτικό χώρο» έχει η πλήρης «εξαφάνιση» της Νέας Αριστεράς, η οποία είναι σχεδόν τετελεσμένο γεγονός, κι η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ στα εξ ων συνετέθη, η οποία μάλλον συμβαίνει με ταχύτητα ανάλογη μ' εκείνη που ένας κομήτης πλησιάζει τη γη· εξαρτώμενη, δηλαδή, από τη βαρυτική έλξη που ασκεί ο Ήλιος, aka Αλέξης Τσίπρας.
Κατά τα λοιπά, τα νερά του Μαξίμου – που ούτως ή άλλως επ' εσχάτοις δεν είναι ήρεμα – ήρθε η κοσμοϊστορική ημέρα Τρίτη (26/5) να ταράξει (και) ο Κώστας Καραμανλής, που, ενώπιον Σαμαρά και Μεϊμαράκη, εξέφρασε τους έντονους κυβερνώντες του χειρισμούς έναντι της Άγκυρας – κι όχι μόνον… Και φήμες λένε πως στην Ηρώδου Αττικού δεν έκαναν και πάρτυ μετά τα «καρφιά» του.
Παρ' όλα αυτά, ο κόσμος συνεχίζει να έχει βάσανα κι έξω απ' τη μικρή μας πατρίδα…
με τα πιο «φρέσκα» εξ αυτών να εντοπίζονται στον Λίβανο, καθώς ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αποφάσισε να επιστρέψει «ισχυρότερος από ποτέ», για να καταλάβει – αναβιώνοντας το ένδοξο '82 – το κάστρο Μποφόρ. Και κάπως έτσι, μία ακόμη πολλά υποσχόμενη εκεχειρία, στην οποία ολόκληρη η διεθνής κοινότητα – πλην Ερντογάν – είχε επενδύσει τις τελευταίες της ελπίδες, πήγε για φούντο.
Στην ίδια πορεία βαδίζουν προς ώρας κι οι διαπραγματεύσεις Ιράν – ΗΠΑ, με τον Ντόναλντ Τραμπ να θέλει, μα να μην δύναται, να συμφωνήσει· ενώ και το Ουκρανικό είναι στα… καλύτερά του, προκαλώντας νέες ανησυχίες στας Ευρώπας, όσο ο Βλαντιμίρ Πούτιν αναζητά το μυστικό της μακροζωίας κι αφήνει τον Ντίμτρι Μεντβέντεφ στο «πόδι» του για να βάζει τους Δυτικούς στη θέση τους.
Σε άλλα – μη πολεμικά – νέα, ο Πέδρο Σάντσεθ αντιμετωπίζει μερικά προβλήματα οικονομικής φύσεως και το πολιτικό του μέλλον δεν προμηνύεται εξαιρετικά ευοίωνο, ενώ κάπως στρυμωγμένος φαίνεται κι ο Φρίντριχ Μερτς, με τη δημοτικότητα του κυβερνητικού σχήματος να έχει πάρει την κατιούσα προς όφελος της ακροδεξιάς.
Κατόπιν τούτων των ευχάριστων, ο Ιούνιος δεν προοιωνίζεται παρά ακόμη περισσότερες κι άκρως συναρπαστικές εξελίξεις – ας ελπίσουμε πως είμαστε έτοιμοι, λοιπόν, να υποδεχτούμε «τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού», ακολουθώντας και την ευχή του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Α! Και παρεμπιπτόντως, να μάθουμε εάν ο Δήμαρχος Αθηναίων, ο Χάρης Δούκας, θα συνεχίσει να είναι κι από βδομάδα μέλος του ΠΑΣΟΚ ή τώρα που θα σφίξουν οι ζέστες θα τον δούμε σιγά-σιγά μπροστάρη στην «ΕΛΑΣ». Και στο Επικρατείας, επί παραδείγματι, όλο και κάποια θέση θα μπορούσε να βρει ο Αλέξης Τσίπρας να τον χωρέσει...
