Κι έχουμε και πολλούς μνηστήρες επ’ εσχάτοις… οι οποίοι έκαναν αισθητή την παρουσία τους – και τις προθέσεις τους – περί τα τέλη της εβδομάδος ιδιαιτέρως, πηγαινοφέρνοντας την πολιτική κριτική απ’ τη Βουλή και τα social media μέχρι τους σινεμάδες της συμπρωτεύουσας.
Προφανώς, η καμπάνα χτυπάει για την Μαρία Καρυστιανού, η οποία προέβη επιτέλους στην πολυαναμενόμενη ανακοίνωση του προαναγγελθέντος κόμματός της κι έτσι με μπόλικη ελπίδα, με τη στήριξη της ελληνικής ομογένειας – κατ’ άλλους και του ξανθού γένους, αλλά ας μην λέμε πολλά, γιατί πέφτουν και μηνύσεις – και με την αρωγή σημαινόντων προσώπων του καλλιτεχνικού και δημοσιογραφικού κόσμου, μπαίνει κι επισήμως στην κούρσα για τη διάσωση της πατρίδας και της δημοκρατίας.
Δεύτερο γκανιάν ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος – ως παλιός και πεπειραμένος ζογκλέρ της επικοινωνίας – μας κρατάει σ’ αναμμένα κάρβουνα, αποκαλύπτοντάς μας στάγδην ψηφίδες του νέου κόμματος, το οποίο μέλλει να μας φανερωθεί στο ακέραιο λίαν συντόμως, σε μία πανηγυρική εκδήλωση πατριωτικής υπερηφάνειας που θα τερματίσει επιτέλους την αγωνία. Ραντεβού την Τρίτη στο Θησείο, λοιπόν, για μεγάλες ανακοινώσεις, με μπλε για την πατρίδα και κόκκινο για τους αγώνες.
Τρίτος – αλλά ουχί καταϊδρωμένος – ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος έκανε διπλή εμφάνιση τούτη την εβδομάδα, με την δεύτερη να υπερβαίνει κατά πολύ όσα μας έχει δείξει ως τώρα. Οι διαρροές συνεχίζουν να τον θέλουν να προβαίνει σε ανακοινώσεις, αφότου βεβαιωθεί πως θα καταφέρει το μεγαλύτερο δυνατό πλήγμα στον άσπονδο, πλέον, εχθρό του Κυριάκο Μητσοτάκη.
Πάντως, στην ομιλία του εκ του κοινοβουλευτικού άμβωνος κέντησε ψιλοβελονιά· οικτρά απογοητευμένος – ως ανεμένετο – από τους κυβερνητικούς χειρισμούς επί των μαξιμαλιστικών αξιώσεων της Άγκυρας, φανερά προβληματισμένος απ’ την αναιδή οίηση του «ηγεμόνα» και τον ευτελισμό της «έρημης ΝΔ» και προδήλως καχύποπτος περί των προθέσεων του Μαξίμου πίσω απ’ τον χειρισμό της υπόθεσης των υποκλοπών.
«Τι φοβάστε κ. Μητσοτάκη;», ήταν το τρίτο «καυτό» ερώτημα των ημερών που μας κρατάει ξάγρυπνους τα βράδια, δίχως φυσικά να έχουμε καμία ένδειξη πως το αυτό ισχύει και για τους επιτελάρχες των Χειμερινών Ανακτόρων, οι οποίοι καταπώς φαίνεται τελευταίως ξαγρυπνούν μόνον απεργαζόμενοι πώς θα συνεχίσουν να παρακάμπτουν τον κοινοβουλευτικό έλεγχο.
Και το εγχείρημα στέφθηκε για μία ακόμη φορά με επιτυχία – ουδεμία αμφιβολία, άλλωστε, υπήρχε – με την κυβέρνηση να κάνει strike, καταφέρνοντας με τακτ, κομψότητα και απαράμιλλο δημοκρατικό ήθος να αποφύγει δύο Επιτροπές· μία Εξεταστική επί των υποκλοπών και μία Προανακριτική επί του ΟΠΕΚΕΠΕ. Διότι, παίξαμε μια φορά με την εθνική ασφάλεια το 2022, δεύτερη δεν έχει· το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού κι η κυβέρνηση τα ’χει πάρει τα μαθήματά της (και τα χαμπάρια της).
Τώρα, σε περίπτωση που κανείς αναρωτιέται πώς και δεν ψήφισαν «ναι» αυτοί οι δύσμοιροι 155, αφού διακυβεύονται ζητήματα του έθνους, αν βρει την απάντηση, μας ενημερώνει κι εμάς. Ίσως να μας πει εν ευθέτω τα νέα ο Γιώργος Βλάχος που – διασώζοντας την τιμή του – απουσίασε από την ψηφοφορία. Απ’ την άλλη, εξόχως διαφωτιστική ήταν η αποστροφή του Δημήτρη Καιρίδη, ο οποίος μας ενημέρωσε πως ενόψει εκλογών τέτοιες «εκκρεμοδικίες» καλό θα ήταν να λείπουν, ερμηνεύοντας ως μη ανήκων στις τάξεις του κυβερνώντος κόμματος τις προθέσεις του.
Όμως, μακάρι να ’ταν αυτή η μόνη φορά που απειλήθηκε η εθνική ασφάλεια τούτη την εβδομάδα· εδώ, το ΠΑΣΟΚ – σου λέει – κόντεψε να μας τινάξει στον αέρα, μετατρέποντας σε «σουρωτήρι» (απ’ τις χαριτωμένες στιγμές του Π. Μαρινάκη αυτό) την απόρρητη διαδικασία στη Θεσμών και Διαφάνειας, καθώς ξαφνικά το πανελλήνιο (και η ΝΔ) ανακάλυψε με τρόμο και ζόφο τι εστί «δημοσιογραφική διαρροή».
Κι όλος τούτος ο κοπετός γιατί; Για τον Θεμιστοκλή Δεμίρη, ο οποίος στο κάτω-κάτω δεν είπε και τίποτε. Απολύτως τίποτε, δηλαδή, κυριολεκτικά. Απλώς, ενημέρωσε τον Νίκο Ανδρουλάκη πως εν οίδε ότι ουδέν οίδε και πως εκεί στην ΕΥΠ λαμβάνουν ενίοτε και προφορικές εντολές, τις οποίες εκτελούν δίχως περιττές ερωτήσεις για να προχωρήσει το κομπρεμί.
Και δυστυχώς, ο υπερασπιστής της νομιμότητας Γιώργος Φλωρίδης δεν τα βρήκε σκούρα μόνον με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ· έχει κι άλλα ντράβαλα που ακούν στο όνομα Λάουρα Κοβέσι, με την Ευρωπαία Εισαγγελέα να μην έχει πάρει με καλό μάτι την τροπολογία για τις υποθέσεις που αφορούν σε πολιτικά πρόσωπα. Ούτε το Υπουργείο Δικαιοσύνης, βέβαια, έχει πάρει με καλό μάτι την κ. Κοβέσι, οπότε τουλάχιστον τα αισθήματα (κι η ανησυχία) είναι αμοιβαία. Τώρα που μπήκε κι η Κομισιόν στο «παιχνίδι», οψόμεθα τι επιφυλάσσει το μέλλον – όπως όλα δείχνουν δεν θ’ αργήσουμε να το μάθουμε.
Σε άλλα νέα, τα «ήρεμα νερά» φαίνεται πως είναι ελαφρώς τεταραγμένα και, μάλλον, αναμένεται να ταραχτούν κι άλλο – έως και να φουρτουνιάσουν – με τον Νίκο Δένδια, πάντως, να είναι έτοιμος για παν ενδεχόμενο, αφού ούτως ή άλλως δεν είχε «χάψει» ποτέ το αφήγημα Μητσοτάκη. Προσήκουσα στον ρόλο του Υπουργού Άμυνας μία τέτοια δήλωση, απεφάνθη το Μαξίμου που δεν την ερμήνευσε ως διαφοροποίηση, οπότε κι εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να υποπτευθούμε πως ο Υπουργός βρήκε μια ακόμη ευκαιρία να διαχωρίσει τη θέση του.
Απ’ την άλλη, μιας και τα νερά δεν είναι ήρεμα, μ’ εκείνους τους Patriot που πήγαν με τυμπανοκρουσίες ως την Κάρπαθο, αλλά γύρισαν πίσω με την ουρά στα σκέλια, τι γίνηκε; Α, ναι! Δεν έχει σχέση Άγκυρα· ήταν επιχειρησιακοί οι λόγοι.
Λοιπόν, και μιλώντας για τηλέφωνα…
μπορεί εδώ να μην ξέρουμε ποιος θα το πρωτοσηκώσει (και ποιον θα πρωτοπάρει, που είπε κι ο Ευ. Βενιζέλος), αλλά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού γίνεται δουλειά, με τις τηλεφωνικές γραμμές να έχουν πάρει φωτιά, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ κανονίζει τις τελευταίες λεπτομέρειες για την «από μέρα σε μέρα» συμφωνία με το Ιράν.
Εν τω μεταξύ, κατάφερε και μία μεγάλη νίκη εις βάρος του αμερικανικού δικαστικού κατεστημένου, χάρη στην οποία τα θύματα του «νομικού πολέμου» θα τον μακαρίζουν στο εξής, αφού απέσυρε την αγωγή του κατά της Φορολογικής Υπηρεσίας (IRS) με αντάλλαγμα ένα ταμείο με μόλις 1,8 δισ. για όλους τους αδίκως κυνηγημένους. Κι αυτό δεν είναι το καλύτερο· το καλύτερο είναι ότι εξασφάλισε ισόβια ασυλία από φορολογικούς ελέγχους για τον ίδιο και τους γιους του. Έτσι, γίνονται οι δουλειές στις πραγματικές δημοκρατίες.
Και μιλώντας περί δημοκρατίας, μαθήματα ουμανισμού και φιλελευθερισμού έδωσε κι ο Μπεν-Γκβιρ στην «μόνη δημοκρατία της Μέσης Ανατολής», εξευτελίζοντας τους ακτιβιστές του Global Sumud Flotilla που για κακή τους τύχη έπεσαν στα χέρια του κι αναγκάζοντας ακόμη και τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να πάρει αποστάσεις… ασφαλείας. Όμως, δεν είναι καιροί να μιλάει κανείς για τα κατορθώματα του Ισραήλ· η ρετσινιά του αντισημιτισμού κολλάει εύκολα τώρα τελευταία. Αλλιώς θα είχαμε πολλά να πούμε και για την «εκεχειρία» στη Γάζα που θάλλει κι ευδοκιμεί όπως οι καρποί την άνοιξη.
Οπότε, ας κλείσουμε με κάτι πιο light: την επίσκεψη Πούτιν στην Κίνα, πριν καν προλάβουν να σβηστούν απ’ το χώμα οι πατημασιές Τραμπ, ο οποίος επανεπιβεβαίωσε τις σχέσεις αγαστής συνεργασίας Μόσχας – Πεκίνου, αφήνοντας και μερικές μπηχτές· και τον πανζουρλισμό στην Κούβα, αφού η αμερικανική Δικαιοσύνη – όλως τυχαίως – θυμήθηκε να τα βάλει με τον Ραούλ Κάστρο με τρεις δεκαετίες καθυστέρηση για μία υπόθεση του ’96.
Άντε, τώρα, να δούμε τι θα φέρει η αυριανή…
